Herman de Ley,

directeur van het Centrum voor Islam in Europa van de Universiteit Gent, over de Arabisch-Europese LigaEen vereniging als de AEL moeten we beschouwen als een Vlaamse tegenhanger van een generatiewissel die ook in andere landen plaatsvindt. De assertiviteit en radicaliteit ervan hebben alles te maken met een groter politiek zelfbewustzijn, in een context van blijvende discriminatie en uitsluiting. Je hoeft het met de standpunten van de AEL zeker niet eens te zijn, maar je moet haar wel de kans geven om, met vallen en opstaan, gebruik te maken van haar democratische rechten om te ijveren tegen discriminatie en voor gelijke rechten. De StandaardRinus van Schendelen, politicoloog, over waarom Nederlanders slechte lobbyisten zijnZe gedragen zich als apparatsjiks met een vrij mandaat. Ze houden ervan om zich in brede kring te laten horen en ze zien hun eisen vaak als een genereus aanbod aan Europa. Onzin. Lobbyen is verleidingskunst. Iemand winnen in een separeetje en een gemeenschappelijk belang creëren, is toch kunst. Onmisbaar voor het maatschappelijke leven. Lobbyen is informeel gaan, aan mekaar ruiken, understanding geven. Zie hoe belachelijk een kabinet in Nederland wordt geformeerd. Wij beginnen minimaal semi-formeel, om niet te zeggen formeel. Meteen als kemphanen rond de tafel. Verkiezingsprogrammas - formele stukken - worden naast elkaar gelegd. Vervolgens gaan de deelnemers met de centimeter beleidsafstanden meten. Ze zitten alleen maar ruzies te meten. Later mogen werkgroepen kijken hoe ze de ruzies kunnen pacificeren. Dat is dus de verkeerde weg. Eten en drinken, daar begint het mee. De Belgische methode: goeie sigaar, leuk, plezant. Als je met een meisje wilt vrijen, bouw je toch ook eerst informeel iets op? Vanuit vertrouwen, charme, een lekkere ambiance. De volgende stap is semi-formeel samenhokken. Pas in de slotfase formaliseer je het. ElsevierRonald Plasterk, columnist, over links en rechts in NederlandWie was er nu links, wie rechts? Dat is niet te zeggen omdat er twee assen in het geding zijn. De klassieke as, ooit de klassenstrijd: links is voor inkomensherverdeling, werkgelegenheid, en sociale zekerheid. Rechts voor vrije arbeidsmarkt, vrije loonvorming, privatisering van de productie, terugdringen van de overheid. De andere as is de postmaterialistische as. Met een zekere vereenvoudiging kan je zeggen dat de PvdA onder Paars op de klassieke as voor rechts heeft gekozen, en op de postmaterialistische voor links; de SP heeft precies het omgekeerde gedaan, en GroenLinks kiest op beide assen voor links. de Volkskrant