Advertentie
Advertentie

Herman Franke,

schrijver, over Pim FortuynHet was tijdens de oliecrisis in 1973. Nu klapt het kapitalisme, zei Fortuyn als docent marxistische sociologie, nu breekt de dictatuur van het proletariaat aan. Dat feest ging niet door, maar als ik nu op de tv de huilerige, maar ook grimmige en onverdraagzame reacties op zijn afschuwelijke dood zie, dan heeft de dictatuur van het proletariaat zich toch langzaam maar zeker gevestigd in dit land. (...) Vroeger werd de gewone man, zoals dat heette, klein gehouden, te klein, vernederd vaak en vertrapt. Maar nu wordt het gewone volk, vooral door de massamedia, te groot gemaakt, waardoor velen hun simpel negativisme met grote, politieke inzichten verwarren. Vroeger werden zij te veel gedwongen hun plaats te kennen, maar nu aanvaarden ze helemaal geen plaats meer en missen zelfkritiek en gepaste bescheidenheid. Het volk van Fortuyn denkt dat wie het hardst en talrijkst schreeuwt, gelijk heeft. Maar wij zijn er ook nog. NRC HandelsbladEgbert Dommering, hoogleraar Informatierecht aan de Universiteit van Amsterdam, over de strafklacht in Nederland tegen politici en journalistenDe advocaten Hammerstein en Spong hebben begin deze week een strafklacht ingediend tegen een aantal leidende politici en de redactie van NRC Handelsblad. De aanklacht luidt dat de aangeklaagden zouden hebben aangezet tot haat jegens de vermoorde Pim Fortuyn, en daarom door de strafrechter veroordeeld moeten worden wegens het zaaien van haat. Strafrechtelijke haatzaai- en belediging-delicten hebben een lange geschiedenis in de onderdrukking van de vrijheid van meningsuiting. Zij werden in het verleden in Europa en in de overzeese gebiedsdelen van de koloniale naties dikwijls ingezet als middel van politieke repressie. In het algemeen kan gezegd worden dat het inzetten van het wapen van strafrechtelijke uitingsdelicten een symptoom is van een (groeiend) klimaat van intolerantie en grote maatschappelijke tegenstellingen. NRC HandelsbladMarcel van Dam, columnist, over Pim Fortuyn en de mediaDe media grossieren in nieuws, opvattingen en emoties. Ze doen dat op eigen titel, onafhankelijk en ongecoördineerd met andere media. Zij zien zichzelf als spiegel van de samenleving. Zijn ze dat ook? In normale omstandigheden wel. Maar soms verandert de spiegel in een enorme lens die bepaalde vormen van informatie zo intens bundelt dat die de verwoestende werking krijgt van een laser. Op die momenten verstrengelen alle media zich tot een veelkoppig monster dat ongeorganiseerd, ongecoördineerd, ongewild, gestuurd door een onzichtbare hand verwordt tot een mega-propagandamachine voor het overbrengen van bepaalde observaties en opvattingen, van een bepaald taalgebruik of gedrag en een bepaalde emotie. de Volkskrant