Advertentie
Advertentie

Het akkoord van niet-akkoordStefaan HUYSENTRUYT

Gisteren in de vroege uurtjes kondigde de federale premier, Guy Verhofstadt, aan dat er met de gewesten een akkoord kon worden bereikt over de financiering van een nieuwe Belgische luchtvaarmaatschappij. De aankondiging getuigde andermaal van de voorbarigheid die onze eerste minister zo kenmerkt. Bij nader inzien was enkel een akkoord bereikt over het feit dat er geen akkoord kon worden bereikt. De Vlaamse minister-president, Patrick Dewael, hield het been stijf en kon er niet van overtuigd worden rechtstreeks in het nieuwe DAT te investeren. Hij bleef zweren bij een onrechtstreekse investering via luchthavenexploitant BIAC. Maar dat voorstel zinde noch de privé-aandeelhouders van BIAC, noch de federale regering. De privé-aandeelhouders waren tegen omdat bij een kapitaalverhoging door de gewesten hun aandeel in de luchthavenuitbater zou verwateren. Die verwatering kon weliswaar voorkomen worden door de gewesten een deel van de federale participatie in BIAC te laten overkopen. Maar dit betekende dat de federale regering, met de opbrengst van die verkoop, zelf rechtstreeks in DAT moest investeren. Iets wat Guy Verhofstadt blijkbaar onder geen beding wil. Of hoe Verhofstadt Dewael wil aandoen wat hij zichzelf niet wil aandoen. Uiteindelijk kon de premier niet anders dan met een extra federale lening aan DAT over de brug komen ter compensatie van de wegvallende Vlaamse inbreng van 25 miljoen euro. Hij blijft de Vlaamse regering wel een wortel voorhouden: als ze zich voor eind dit jaar bedenkt, dan mag ze vanaf april 2004 haar DAT- voor BIAC-aandelen ruilen. De druk die de komende dagen en weken op Dewael en zijn ploeg zal worden uitgeoefend om alsnog het geweer van schouder te veranderen, is enorm. Het ochtendlijke vergelijk is op termijn immers politiek onhoudbaar. Dit impliceert niet alleen dat we een nieuwe nationale luchtvaartmaatschappij krijgen waarin alleen Wallonië en Brussel participeren. Maar bovendien krijgen Wallonië en Brussel in april 2004 een vinger in de pap in de exploitatie van een luchthaven op Vlaams grondgebied. Dit terwijl de rol van de Vlaamse overheid beperkt zou blijven tot financier van de ontsluiting van die luchthaven. Wie zal uiteindelijk bijdraaien? Het antwoord op die vraag hangt in de eerste plaats af van wie in de VLD het pleit definitief wint: de federale vleugel van Verhofstadt of de Vlaamse van Dewael. Tot nu toe sloeg de balans over in het voordeel van Dewael, maar Verhofstadt geeft zich nog lang niet gewonnen.In afwachting dat die strijd beslecht is, zorgt het akkoord van niet-akkoord voor het broodnodige signaal naar de buitenwereld dat, ondanks de interne politieke verdeeldheid, de overheid als geheel haar deel van de financiering voor het nieuwe DAT op zich zal nemen. De bal ligt nu opnieuw in het kamp van de niet-politieke actoren. Paars-groen hoopt hevig dat hij daar zeker blijft liggen tot na de top van Laken.