Het testament van een vakbondsvoorzitter

BRUSSEL (tijd) - 'Wat is dat, een vriend?', antwoordt de afscheidnemende ACV-voorzitter Willy Peirens, wanneer hem gevraagd wordt naar zijn relatie met premier Dehaene. 'De regering heeft opnieuw meer oog voor de tewerkstelling, naar ons oordeel niet genoeg, maar goed.' Wat luisterbereidheid betreft, kunnen de beleidsmakers veel beter. 'Je kan alles kwijt, maar soms doet het er kennelijk weinig toe. Zoals met de werknemersparticipatie. Wij worden vooraf in de hoek geduwd, met argumenten die nooit de onze waren.'Begin september geeft Willy Peirens de voorzittershamer van het ACV door aan zijn 'poulain' Luc Cortebeeck. Niet dat Peirens de christelijke bond de rug toekeert, maar hij wenst geen echt mandaat meer te bekleden. Peirens kan met andere woorden beginnen aan zijn memoires. In de hoop een indruk te krijgen van hoe die er zullen uitzien, ging de redactie de ACV-voorzitter opzoeken, met een reeks vragen over de interne keuken van het ACV, over de verhouding tussen de christelijke en de socialistische bond, over de relatie tussen het ACV en de politiek, en over de goede en minder goede tijden van het sociaal overleg.