Advertentie
Advertentie

Ik haat traagheid en snelheid

De ergernis Ik erger me constant aan de traagheid bij de uitvoering van beslissingen in onze samenleving. Denk bijvoorbeeld aan bouwvergunningen. Dat duurt soms twee jaar. Tegen dat je het gebouw in gebruik kunt nemen, is het niet meer up-to-date. Nog erger vind ik de gerechtelijke achterstand. Dat financiële zaken soms tien jaar kunnen aanslepen, vind ik gewoon een schande. Die traagheid vind je niet alleen bij de overheid. Het is een algemeen verschijnsel geworden. Waarom? De werklast van de mensen is niet meer realistisch. Er wordt te veel verwacht van een persoon of organisatie. Het is ook bedroevend te zien hoeveel tijd erover gaat om tot een echte samenwerking te komen tussen Vlaamse universiteiten. In theorie kunnen we al academici van andere universiteiten als tijdelijken inschakelen. In de praktijk blijkt het makkelijker een wetenschapper te detacheren van Gent naar Chicago dan naar Leuven. Voor het eerste geval bestaat een beurs, een verhuisvergoeding, enzovoort. In het tweede geval nauwelijks iets. Inteelt, het blijven hangen aan de eigen universiteit, is ook aan de Vlaamse universiteiten een gewoonte die er moeilijk uitgaat. Het universitaire landschap in Vlaanderen, vier universiteiten met vier zuilen, maakt dat zeker niet gemakkelijker. Indien alle universiteiten pluralistisch zouden zijn of indien er een achttal zouden zijn (maar dat is economisch niet haalbaar in het kleine Vlaanderen), zou het proces sneller kunnen verlopen. Kijk naar Duitsland met zijn 70 universiteiten. Men kan er geen aanstelling of promotie krijgen aan zijn eigen universiteit, zonder eerst elders te hebben gewerkt. Overvloed De moderne communicatietechnologie, het internet, zou het ons makkelijker moeten maken, maar dat is vaak niet zo. Je wordt overvallen met een overvloed aan informatie, een overvloed aan vragen. Je kunt je ook te weinig met de kern van een zaak bezighouden. Er is geen tijd meer om met een wit blad papier voor je neus eens een uur over een belangrijk probleem ernstig na te denken.Je geraakt nog zo moeilijk door alles heen. De meeste e-mails beantwoord ik onmiddellijk. In het beste geval slaag ik erin de rest tijdens het weekend te verwerken. Als het dan nog niet is gelukt, verdwijnen ze waarschijnlijk in de elektronische vergeetput. Tussendoor moet ik ook elke dag letterlijk een karretje dossiers doornemen. Administratieve vereenvoudiging zei u? Je stelt tegelijk ook vast dat, als je een paar dagen bent weggeweest, veel e-mails zichzelf al hebben opgelost. Mensen bij een e-mail in cc zetten, zouden ze moeten afschaffen. Hoe meer mensen een kopie van een e-mail krijgen, hoe trager dossiers vooruitgaan en hoe meer excuses er zijn om achteraf een paraplu op te steken.