Advertentie
Advertentie

Ik verander niet van job zoals van hemd

Christian Nolens (48) noemt zichzelf een trouwe minnaar, want tot nu toe werkte hij slechts bij twee werkgevers. De eerste was de Limburgse uitgeverij Concentra, waar hij van 1977 tot 1988 de promotie van de kranten verzorgde, de tweede is de Kinepolis-groep, waar hij verantwoordelijk is voor de communicatie. Ik verander niet van job zoals van hemd. Ik ben bij Concentra weggegaan, omdat ik niet langer regionaal wilde werken. Doordat Kinepolis internationale expansie nastreeft, kan ik nu mijn vleugels opnieuw uitslaan.Ik ben nogal ongebruikelijk gestart bij Concentra. Na mijn studies heb ik me bij Concentra aangemeld, en gevraagd of ik de personeelschef kon spreken. Die was met vakantie, zei de receptioniste, en dus maakte ze voor mij een afspraak met de directeur-generaal. De volgende dag moest ik al mijn moed verzamelen voor dat gesprek, want ik had wel iets van: Wat heb ik gedaan?. Jan Baert, de toenmalige directeur-generaal, heeft me toen de filosofie van het bedrijf uitgelegd. En dat duurde niet, zoals je zou verwachten van een sollicitatie, vijf minuten, maar anderhalf uur. Zijn betoog ging terug tot de oude Egyptenaren.Uiteindelijk bleek dat er helemaal geen vacature was, maar Baert wou mij een kans geven. Ik werd gedropt op de publiciteitsdienst. Dat was niet echt my cup of tea, want ik ben geen reclamejongen. Bovendien kreeg ik alle werkjes toegeschoven die anderen niet graag deden. Maar ik klaagde niet, ik was tevreden met de kans. Ik wist dat ik me moest zien te onderscheiden.Al tijdens mijn tweede jaar bij Concentra, mocht ik de nieuwe volwaardige promotiedienst mee opstarten en leiden. Ik ijverde bij Concentra voor een groepsgevoel. Het Belang van Limburg was de vlag die de lading dekte, maar het bedrijf deed wel meer dan dat. Ik wilde een corporate image creëren dat de familie-identiteit overstijgt, eerst intern, en dan naar de buitenwereld. En dat probeer ik ook hier: met respect voor de stichtersfamilies, toch trachten een groepsidentiteit op te bouwen.Ik lees alle kranten, dat is mijn job, maar ik neem maar één krant mee naar huis: het Belang van Limburg. Dus de band blijft wel. Toch zou ik nooit teruggaan. Dat is mijn fierheid, denk ik. Ik heb die stap gedaan, hoewel velen me gek verklaarden dat ik naar zon megalomaan project als Kinepolis trok. Maar een beslissing is een beslissing. En toch. Ik woon nu in Brussel, en elke keer dat ik naar Hasselt rijd, moet ik langs de Concentra-gebouwen. En elke keer merk ik dat ik dan even op mijn rem ga staan, om te kijken of er nog iemand zit die ik ken. KF