Immateriële architectuur

Charleroi/Danses houdt als Centre Choréographique de la Communauté française de Belgique de komende weken zijn jaarlijkse festival in verschillende steden, Via 2000. De focus ligt op nieuwe producties, en er zijn heel wat premières te zien. Uithangbord van het festival is Metapolis - project 972, een samenwerking van de artistiek directeur van Charleroi/Danses, choreograaf Frédéric Flamand, en de vermaarde Iraakse architecte Zaha Hadid (die momenteel ook meewerkt aan de tentoonstelling Borderline in het PSK). Flamand werkt sedert jaar en dag rond zijn fascinatie voor architectuur, en vindt in de dynamische, haast vloeibare architectuur van Hadid een goed structureel kader om de ruimte te doen dansen. Hadid op haar beurt kan in het theater haar ideeën rond immateriële architectuur kwijt, los van de beperkingen die constructies opleggen.Ook Gilles Monnart en zijn compagnie Un Oeuf is Un Oeuf laten zich in Boitman in Mumus Mummy Land de architectuur niet ongelegen. Het stuk belooft een groot gedoe met dozen te worden, in functie van een voortdurende transformatie van dans en ruimte. Met Glabelle pakt Karine Ponties op haar immer bizarre manier het geheugen aan - hier als een ruimtelijk uitgewerkte wereld die op het hoofd wordt meegetorst.Choreografe Michèle Noiret verblijft dit seizoen in residentie in Théâtre les Tanneurs in Brussel, en presenteert in het kader van Via 2000 In Between. Basis is de compositie Tierkreis van Karlheinz Stockhausen, een cyclus van muzikale vormen, die gelinkt is aan de dierenriem, de maanden, en twaalf menselijke karakters. Het enten van een choreografie op deze muziek biedt de kans een abstract vormbewustzijn te combineren met persoonlijke gedragingen van de dansers. Via videobeeld en geluid spreekt Noiret ook de technologie aan om diepere lagen aan te boren: Deze media zullen verwarring zaaien en ons waarnemingsveld verbreden. De opzet is ze te gebruiken als betekenisinstrumenten in dienst van een meerdimensionale entiteit. Door dat proces trachten we het onbekende te vatten, dat de kijker een moment meesleept voorbij het bekende. De uitbreiding van de perceptie doet ons nadenken over metamorfoses van tijd en ruimte: grenzen van zichtbaar en onzichtbaar, van hoorbaar en onhoorbaar, van ver en nabij, van binnen en buiten.Metapolis - project 972 speelt van 8 tot 11 maart in Les Ecuries in Charleroi (op 8 maart is er een gratis bus vanuit Brussel); Boitman in Mumus Mummy land op 8 en 9 maart in de Hallen van Schaarbeek; In between op 10 en 11, en van 15 tot 18 maart in Les Tanneurs in Brussel; Glabelle op 13 en 14 maart in de Hallen van Schaarbeek. Voor het volledige programma van Via 2000, inlichtingen en reservatie: 071/20.56.45 of www.charleroi-danses.beVerhalenDe Velinx in Tongeren pakt uit met een bescheiden dansfestival, de Dansweek. Alexander Baervoets is er te gast met Blauw en The Mapping of Canada (zie elders in Tijd Cultuur). Daarnaast zijn er een danscursus voor kleuters, en Openbare dans, een soort equivalent voor het volwassen publiek. Onder leiding van choreograaf Eric Raeves leert het publiek dansen - het intussen populaire concept van het Bal Moderne zeg maar.Blikvanger van de week zijn twee autobiografisch getinte solos van de Canadese danseres Sarah Chase. Chase heeft een typisch idioom, waarbij ze spreekt of zingt terwijl ze danst of gebaren maakt, een mengeling van metaforen en abstracte bewegingen. In Muzz vertelt Chase hoe ze danste voor familieleden die op sterven lagen. Doorheen het verhaal wil Chase afstand nemen van haar verleden door een choreografische ingreep. Ze schrijft de namen van de overledenen in de lucht en trekt daarmee een scherm op. De articulatie van verhalen uit het verleden wordt uitgewist in gebaren die overgaan in danspassages.Lamont Earth Observatory is minder zwaar op de hand, eerder anekdotisch zelfs. Chase vertelt over haar kindertijd, elders op de bühne speelt een filmpje waar we haar als kleuter kunnen zien. De relatie tussen tekst, film en dans is nogal transparant, maar de indrukwekkende présence van de danseres maakt dat ruimschoots goed. Merk op dat elders ook de solo Walden die Baervoets voor haar maakte hernomen wordt, waarin de verhalen eens te meer de tijd wekken.Openbare dans heeft plaats in de Velinx in Tongeren op 8 maart; Muzz en Lamont Earth Observatory worden er gespeeld op 9 maart (inlichtingen en reservatie: 012/39.38.00)OverlappingenWe zijn aan de laatste voorstellingen toe van Passages, een samenwerking van pianist/componist Kris Defoort en choreografe Fatou Traoré onder de vlag van Het Muziek Lod. Passages vertelt zoals de titel laat vermoeden geen verhaal, maar is een aaneenschakeling van tableaus die voorbijglijden. Zowel Defoort als Traoré zijn geïnteresseerd in grenzen en raakvlakken, wat tot uiting komt in de bonte bezetting. Defoort brengt een kamerensemble samen met een blazers- en ritmesectie uit jazzhoek. Traoré schrikt er niet voor terug een ontmoeting te organiseren tussen dansers met een klassieke, moderne of theatrale achtergrond, ook breakdance zit ertussen. De choreografe legt uit waarom de mengeling zo belangrijk is: De parameters zijn voor elk medium anders. Tegelijkertijd zijn er overlappingen: kleur, ritme, ruimte. Ik vind het plezierig me in dat soort confrontaties, op dat soort kruispunten te bevinden. Dat lijkt een abstracte weg, maar ik weet dat je via die manier ook aan de emotie kunt raken. Alleen moet je het als speler niet gaan halen in je eigen onderbuik. Dat is een misvatting. Alsof emotie alleen maar ontstaat door naar je eigen navel te staren.Passages is te gast in CC Strombeek-Bever op 10 maart (inlichtingen en reservatie: 02/263.03.43); en op 17 maart in CC Waregem (056/62.13.40).Samenstelling: Jeroen PEETERS