Advertentie
Advertentie

Inwendig gebruik

s Konings aanbeveling om het imago van ons land in het buitenland op te poetsen, is bij de regering niet in dovemansoren gevallen. Dit land en zijn regering zijn zich in ijltempo aan het profileren als het geweten van de wereld. De internationale gemeenschap wordt door ons land aangespoord het vredesproces in Kongo te versnellen. Het Verenigd Koninkrijk wordt aangemaand ervoor te zorgen dat de Chileense ex-dictator Pinochet zijn verdiende lot krijgt. (Wat onze minister van Buitenlandse Zaken niet heeft belet in New York de hand van dictator in functie Kabila te gaan drukken.) En Europa krijgt het dringende Belgische verzoek zich te beraden over de Oostenrijkse regeringsvorming, waar de FPÖ haar opwachting maakt om coalitie te vormen met de conservatieven.Minstens wat dit laatste betreft, lijken de Belgische demarches vooral voor binnenlands gebruik bedoeld te zijn. De diabolisering door paars-groen van Haider en zijn FPÖ moeten vooral dienen om het Blok hier ten lande verder in de politieke isoleercel te houden. Ten slotte zijn de gemeenteraadsverkiezingen niet ver meer en heeft het Blok de frontale aanval ingezet op de rechterzijde van de VLD die in het paars-groene experiment onvoldoende aan haar trekken komt. Niet dat er aan de FPÖ geen kwalijk populistisch geurtje zou hangen. En er zijn tussen FPÖ en het Blok inderdaad parallellen te trekken. Maar er kunnen ook parallellen getrokken worden tussen de VLD en de FPÖ, al zal Verhofstadt dat niet graag horen, laat staan toegeven. Verhofstadt zwijgt er wijselijk in alle talen over dat de FPÖ liberale wortels heeft en de partij groot geworden is ten gevolge van de Oostenrijkse kwaal. En die kwaal vertoont ook al opvallende parallellen met de Belgische ziekte waar Verhofstadt zijn hele politieke leven tegen ten strijde is getrokken: de na Wereldoorlog II onafgebroken verdeling van de macht tussen conservatieven en socialisten. De CVP- en PS-staat als het ware onder een hoedje, met alle corporatisme, nepotisme en syndicratie vandien. In Oostenrijk lijkt de conservatieve ÖVP tot de slotsom gekomen te zijn dat de enige resterende mogelijkheid om de verdere opgang van Haider & co te stuiten erin bestaat ze te verbranden aan de macht. Het is een gevaarlijk scenario dat in Belgenland een absoluut taboe is en blijft. De handhaving van het cordon sanitaire is als strategie evenwel ook niet zonder gevaren. Ze is immers gebaseerd op de veronderstelling dat het Blok vroeg of laat zal imploderen ten gevolge van de rivaliteiten tussen de drie fracties waaruit het is samengesteld: conservatieven, Vlaams-nationalisten en extreem rechtse elementen. De kans is niettemin groot dat die rivaliteiten pas de bovenhand zullen halen als het Blok electoraal zo sterk staat dat het zich de luxe hiertoe kan permitteren. Met andere woorden de implosie kan maar uitgelokt worden na een verdere electorale opgang. Op dat ogenblik kan de partij al incontournable geworden zijn. En dat vermijden was en is toch precies het doel van het cordon.Al is er natuurlijk nog een ander middel om het Blok af te blokken: voer een snel en efficiënt beleid. Maar dan moet er wel een eind komen aan het steriele gekrakeel in de meerderheid en moeten er dringend spijkers met koppen geslagen worden. Zelf de hand aan de ploeg slaan is evenwel stukken moeilijker dan zeggen wat anderen, in het verre buitenland, moeten doen en laten. Stefaan HUYSENTRUYT