Is dit wat ik de komende 25 jaar wil doen?

Bart van Daele (43) staat sinds 3,5 jaar aan het roer van de Universitaire Ziekenhuizen Leuven. In die periode moest hij een deficit van zon 50 miljoen euro wegwerken én een veranderingsproces doorvoeren. Zon proces onderga je ook en voel je aan den lijve. Dat geeft stress, spanningen, conflicten, angst en onzekerheid. Je moet je lijn en je zelfvertrouwen behouden. Ik ben psychiater van opleiding en ik heb diezelfde ervaring gekend bij gezinstherapieën. Dan werd je ook opgeslorpt en meegesleept in de therapie van de gezinnen. Als psychiater toen en als manager nu ben ik deel van de organisatie en toch moet ik afstand en rust bewaren om de mensen door een moeilijke periode te loodsen.Van Daeles eerste job was assistent psychiatrie in de UZ Leuven. De keuze voor geneeskunde maakte hij vanuit een sociaal gedreven ideaal. Ik werd thuis geconfronteerd met medische problemen. Als ik de deskundigheid zou verwerven, dacht ik de zaken die misliepen anders te kunnen doen. Maar na twee jaar stelde ik vast dat het puur somatisch bekijken van de zaken, het puur biochemische, fysiologische onvoldoende verklaringen bood om bepaalde ziekten te benaderen, zegt hij. Hij koos daarom voor de psychiatrie.Dat betekende wel dat hij eerst zijn studie geneeskunde moest afmaken en daarna nog vijf jaar moest specialiseren als assistent-geneesheer. Dat was tegelijk studeren en werken onder de supervisie van een staflid. Ik deed drie jaar psychiatrie, een jaar neurologie en nog een jaar kinderpsychiatrie. In de tijd dat ik neurologie studeerde, heb ik nog even geaarzeld om toch in de somatische richting te gaan. Waarom? De meeste mensen hebben een gezond evenwicht nodig tussen het bezigzijn met concrete en objectieve zaken en het meer beschouwende. Ik had het gevoel sterk naar het beschouwende te zijn overgeheld, meegesleurd te zijn in de krochten van de menselijke ziel. Dat was geen goede balans voor de komende 20 jaar. Het jaar neurologie was wat dat betreft ook minder dubbelzinnig, minder psychisch belastend. Toch bleef hij in de psychiatrie, meer bepaald de kinderpsychiatrie. Dat was concreter.Van Daele had ook vragen bij een zekere vrijblijvendheid in de psychiatrie. Hij vergelijkt het met het varen op een schip. Als manager staat hij mee op het schip en zinkt het, dan gaat hij mee ten onder. Een psychiater is een soort loods. Die vaart even mee op het schip, maar blijft er niet op. Hij heeft geen moment spijt gehad van zijn studiekeuze. Toch stelde hij de vraag: Is dit wat ik de komende 25 jaar wil doen? Het antwoord daarop was dus nee.Sinds 1999 werkt hij in zijn huidige job. Zijn oorspronkelijk vak houdt hij niet meer bij. Van Daele zit nu puur in management, in die functie vindt hij het eerder genoemde evenwicht wel terug. Hij noemt de overgang naar het management geen breuk. Ik zie in wat ik nu doe een convergentie met wat ik gedaan heb. In het loslaten van de psychiatrie en de overgang naar management zit een continuüm. Het is geen nieuw begin geweest, wel een nieuw eigen maken van vaardigheden en kennis. AVP