Advertentie
Advertentie

Jeruzalemdag

Israël herdacht maandag de verovering van het oostelijke, Arabische deel van Jeruzalem na de Zesdaagse Oorlog 34 jaar geleden. De viering van de Jeruzalemdag verliep in mineur: het geweld tussen Israëlis en Palestijnen houdt aan, escaleert zelfs. Het hoogtepunt van de geweldgolf kwam eind vorige week. Toen vielen Israëlische gevechtsvliegtuigen, voor het eerst sinds de Zesdaagse Oorlog van 1967, de Palestijnse gebieden aan op de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook. Het Israëlische leger vuurde ook gisteren weer raketten af op doelwitten in de Gazastrook.Volgende week viert het Midden-Oosten weer, dan is het immers acht maanden geleden dat de zogenaamde Al-Aqsa-intifada losbarstte. De Palestijnse opstand kostte sinds 28 september al het leven aan meer dan vijfhonderd Palestijnen en tientallen Israëlis. De opstand kwam er na een politiek manoeuvre van toenmalig oppositieleider Ariel Sharon. Zijn bezoek aan de Tempelberg wakkerde het Palestijnse wantrouwen aan, met alle desastreuze gevolgen vandien.Het voornaamste slachtoffer van de tweede intifada is de Palestijns-Israëlische vrede. De Jeruzalemdag stond vorig jaar nog in het teken van de hoop op een nakend definitief akkoord. De toenmalige premier, Ehud Barak, liet de Israëlis verstaan dat de Palestijnen hun partners waren in het onomkeerbaar vredesproces. Van dat optimisme was gisteren bitter weinig te merken. Opiniepeilingen geven aan dat 60 procent van de Israëlische bevolking vreest voor een nieuwe oorlog in het Midden-Oosten.Baraks opvolger, Ariel Sharon, grijpt graag naar de militaire middelen, beweren critici. Sharon, een generaal-op-rust met een kwalijke reputatie, volgde Barak op als premier door zich te profileren als de enige uitweg uit de crisis die hij zelf had geschapen. De recente regeringsbeslissing om meer geld te pompen in de Israëlische defensie lijkt de vrees voor een escalatie alleen maar te bevestigen. Het Palestijns-Israëlische conflict was de afgelopen week vooral een zaak van vergeldingsacties, volgens het aloude principe oog om oog, tand om tand.Niet verwonderlijk dat de zenuwen gespannen staan: een kleine vonk volstaat om het conflict in een hogere versnelling te dringen, waardoor de regio in volle vaart afstevent op een zoveelste open oorlog. Zelfs de Verenigde Staten maanden Sharon in zachte bewoordingen aan tot wat meer terughoudendheid. De internationale diplomatie maakt zich op voor een grootscheeps offensief. Javier Solana, de topman van het buitenlandse beleid van de Europese Unie, waarschuwde al dat de regio balanceert op de rand van de afgrond. Hij spoorde iedereen met een greintje gezond verstand aan een einde te stellen aan de crisis.De jongste maanden werkten vijf topdiplomaten aan een evaluatie van de Al-Aqsa-intifada. De onderzoekers, onder leiding van de Amerikaanse ex-senator George Mitchell, riepen de partijen op het geweld onmiddellijk te staken. Alleen dan is er ruimte voor onderhandelingen over een vredesregeling, schrijven ze in hun rapport. Maar de diplomaten hebben voldoende ervaring om te beseffen dat hun pleidooi in dovemansoren valt. Voorlopig blijft het bij het oude: oog om oog, tand om tand, waarbij de oorlog dichter is dan de vrede. Erik ZIARCZYK