Joëlle Tuerlinckx

Bij Stella Lohaus zet Joëlle Tuerlinckx (Brussel, 1958) een bijzonder enigmatische tentoonstelling neer. Op het eerste gezicht is alles wat getoond wordt een erg onleesbaar geheel. Wie zich bij het bekijken van Tuerlinckxs installatie Drawings wil laten leiden door het zoeken naar een betekenis, komt steeds bedrogen uit. De Brusselse kunstenares brengt immers zelden of nooit een representatie van een werkelijkheid, noch zit in haar werken enige wijze les of boodschap verscholen. Joëlle Tuerlinckx toont eerder op een verregaand analyserende wijze de condities waarin gewerkt moet of kan worden, de condities van een ruimte, van een materiaal en van een tijdspanne. De werken van Tuerlinckx zijn dus veeleer autonoom, refereren niet, tenzij naar zichzelf of naar een totaliteit. Het is vooral die verwijzing naar totaliteit, een verwijzing die alles tot niets maakte en niets tot alles, die belangrijk is in het oeuvre van Tuerlinckx en voor deze tentoonstelling, in de vorm van een uitvergrote asterisk, ook centraal op de uitnodigingskaart werd geplaatst. De asterisk die veelvuldig in het oeuvre van Tuerlinckx opduikt, staat een beetje symbool voor de denkwijze van de kunstenares en wordt bij Lohaus ook als multiple aangeboden. Bij Stella Lohaus brengt de kunstenares een verzameling van werken die een spel aangaan met de ruimtelijke bepaaldheid van de galerij. Dit gebeurt erg nadrukkelijk op de benedenverdieping waar Tuerlinckx aan de slag ging met de zwart geschilderde ruimte die de kunstenaar Bjarne Melgaard hier achterliet. Tuerlinckx beschouwt deze zwarte ruimte nu als een gevonden ruimte, une espace trouvée waarvan ze de tentoonstellingscondities gaat onderzoeken. Ze probeert iets van de geschiedenis en de manier waarop deze tentoonstellingsruimte leeft te archiveren in wat een nieuw kunstwerk wordt genoemd. In deze gevonden ruimte hangt centraal een stuk wit papier, un papier trouvé, dat de zwarte ruimte lijkt open te scheuren. Met dit werk refereert Tuerlinckx tegelijkertijd naar de grote solotentoonstelling die ze afgelopen jaar had in het Bonnefantenmuseum in Maastricht. Daar stonden grote kleurvlakken en de manier waarop ze in tijd en ruimte werden beleefd centraal. De werken die op de bovenverdieping worden getoond, zijn wellicht iets toegankelijker. Hier worden opnieuw facetten van de schilderkunst geanalyseerd, met name de manier waarop de reproductie van de werkelijkheid tot stand komt. Joëlle Tuerlinckx tot 2 maart bij Stella Lohaus, Vlaamse Kaai 47, Antwerpen. Open van woensdag tot zaterdag van 14 tot 18u. Tel. 03/248.08.71.Anouk de ClercqVanavond (13 februari) gaat in Looking Glass, de window-galerij in de Brusselse Dansaertstraat, de nieuwe audio-visuele installatie SONAR van de Brusselse kunstenares Anouk de Clercq in première. Sonar is een creatie waarin digitaal gegenereerde beelden en geluiden met elkaar in interactie treden en is alleen vanop de passage langs de straat te genieten. In het oeuvre van de Clercq worden op een erg boeiende manier de mogelijkheden afgetast waarop verschillende media en disciplines (video, film, theater, muziek,..) elkaar kunnen bestuiven. Een meer uitgebreid overzicht van de Clercqs oeuvre is diezelfde avond te zien in het MAP in Brussel waar naast enkele films ook de webside van de kunstenares (www.portapak.be) wordt voorgesteld. Sonar, tot 27 maart bij Looking Glass, Dansaertstraat 72, 1000 Brussel en alleen op woensdag 13 februari om 20u in Matrix Art Project, Koolmijnenkaai 30-34, 1080 Brussel. Tel. 0478/29.57.07.Samenstelling: Els ROELANDT