John Chipman,

directeur van het International Institute for Strategic Studies, over de houding van de Europese Unie tegenover een oorlog tegen IrakIk zou de Europese Unie niet naïef noemen. Veel heeft te maken met de grenzen van een politieke en strategische visie. Ik vrees helaas dat de Unie haar politieke visie beperkt tot haar eigen grenzen en die van de kandidaat-lidstaten. Haar diplomatie is helemaal gericht op wat binnen haar muren en die van de nieuwe lidstaten gebeurt. Er is natuurlijk nog wel wat activiteit in het Midden-Oosten en elders en de hoge vertegenwoordiger voor het buitenlands beleid, Javier Solana, vliegt de wereld rond. Maar psychologisch heeft de EU zich binnen de Europese ruimte teruggetrokken. Het is geen extraverte, maar een zeer introverte organisatie. De EU is op zichzelf gericht. KnackGijs van Oenen, docent ethiek en rechtsfilosofie aan de Erasmus Universiteit Rotterdam, over markt en overheidWe leven nu nog in de nasleep van de jaren negentig waarin de markt werd bewierookt en de publieke sector als een terrein voor losers beschouwd. Maar hoewel de laatste tijd falen en fraude de berichtgeving over marktsystemen beheersen, wordt meer dan ooit verwacht dat de kwalen van de politiek door de verfrissende invloed van personen en methoden uit de private sector kunnen worden verholpen. Waar de oude politiek ging over de collectieve vormgeving van het publieke leven, gaat de nieuwe politiek over collectieve facilitering van het eigen private leven. de VolkskrantJan Wouters, hoogleraar internationaal recht aan de KU Leuven, over de rechtstaatVergelijk 2002 eens met 1902. In honderd jaar tijd zijn we uitgegroeid tot een internationale gemeenschap die voor grote stukken geregeerd wordt door het recht en niet meer zuiver door de macht. Staten hebben zich meer en meer geëngageerd in multilaterale afspraken. Die tendens is alleen maar stijgende. En vandaar ook het belang van de oprichting van het Internationaal Strafhof. Daarom is het des te schrijnender dat de VS, na de Tweede Wereldoorlog dé grote pleitbezorger van een onpartijdige berechting van oorlogsmisdadigers, zich nu zo rabiaat keren tegen het Internationaal Strafhof. De VS willen er niet van weten dat ze door een supranationale rechtsmacht ter verantwoording kunnen worden geroepen. Dat vind ik een van de grote tragedies in de internationale betrekkingen. Maar ondanks dat is de tendens tot meer juridische omkadering van internationale betrekkingen zeker aanwezig en hopelijk leidt dat op termijn ook tot een grotere zekerheid. De Juristenkrant