Jong geleerd

Het regenseizoen is dapper begonnen en we worden weer overspoeld met bakken politieke aandachttrekkerij en televisie-entertainment. Dit moet wel september zijn, wanneer alle troepen, klassen en kastes in het gelid gaan staan en de sociale regelmaat op slag terugkeert. Kinderen naar school en volwassenen weer ernstig aan het werk. Al blijken de oudsten niet altijd een schoolvoorbeeld voor de jongsten. Gelukkig verzamelen er zich aan onze schoolpoorten nog geen bendes onverdraagzame ouders om andersgezinde kinderen te beletten bij te leren, zoals in Noord-Ierland. Het beleefd doch dringend afwijzen van allochtone jongeren door de directies van verschillende Vlaamse lagere scholen gaat niettemin al aardig in die richting. Maar welke volwassene komt nooit eens in de verleiding om uit eigenbelang het wetboekje te buiten te gaan, ook al bekleedt hij of zij een publieke voorbeeldfunctie? Dat Stefaan de Clerck de letter van de wet negeert door een ampersand in zijn nieuwe partijnaam te smokkelen, is misschien maar klein bier. Dat Guy Verhofstadt zich een set Audi-sleutels laat toestoppen, nou ja. Dat Luk Alloo voor zijn undercover-programma enthousiast de criminaliteit induikt, valt ook nog te tolereren. Deze gevallen illustreren vooral dat zelfpromotie meer dan ooit de middelen heiligt. Des te opmerkelijker is het daarom dat de VRT juist van politieke correctheid haar publiciteitsstunt van de week maakt. Nu de concurrentiestrijd onder controle is en het beheercontract weer binnen voor een paar jaar, kan er al eens principieel uit de hoek gekomen worden. Rijkelijk laat weliswaar, en amper een paar dagen nadat VRT-moderator Ivan de Vadder zich nog in slaap liet wiegen door de demagogische woordenbrij van Filip Dewinter, spreekt de VRT-directie klare taal over de democratische opdracht van het medium en de implicaties ervan voor het Vlaams Blok.Dat de VRT zijn kijkers wenst te respecteren in plaats van alleen maar op snoepjes te trakteren, moet vooral blijken uit de nieuwe zondagavond-formule. Terwijl Big Brother de kijker laat staren naar een aquarium vol futloze zoetwatervissen, houdt de VRT het publiek genadeloos een spiegel voor met de Nationale Test. Als in een onvervalste avondschool worden een panel, het publiek en de kijker thuis onderworpen aan een diepgravende persoonlijkheidsproef. De start van het schooljaar indachtig kwam het IQ het eerst aan bod, en het moet gezegd: de VRT maakt het de kijker, maar ook zichzelf niet makkelijk om te scoren. FlikkenGelukkig kan er teruggevallen worden op een nieuwe reeks Flikken. Ook hier bracht de eerste aflevering een stichtende les over hoe fout het kan lopen als een overambitieuze commisaris zijn boekje te buiten gaat. Maar al lijkt de moraal van het verhaal nog zo voorbeeldig, de sympathieke Flikken gedragen zich wel vaker niet geheel volgens het boekje. De VRT is tenslotte nog geen Televox. Hoewel, nog meer dan in de televisiestudio van het Belgische leger, wordt er bij de grote zenders gesproken over kijkcijferkanonnen en charme-offensieven. En dan heiligt het doel toch de middelen?Vandaag opent de minister van Landsverdediging, André Flahaut, in het Legermuseum een grote tentoonstelling met kunstwerken van militairen, Mil Art 2001. Met de charmante boodschap dat de kunstnijverheid, in het licht van de afgekondigde saneringen, ook een interessante vorm van bijscholing kan zijn? Morgen organiseert de VRT in Gent een heuse Flikkendag. Misschien komt Herman Blicki, adjunct-directeur-generaal van de administratieve politie, daar wel het feestje met zijn aanwezigheid opluisteren. Als adviseur inzake antiglobaliseringsbetogingen steekt hij er misschien zelfs nog iets bij op voor die volgende Flikkendag, de euro-top van 19 oktober in Gent. Het is immers nooit te laat om te leren charmeren.