Kat zoekt hondje

'Blacksad' is een van de mooist getekende dierenstrips die momenteel op de markt zijn. En dat vinden wij blijkbaar niet alleen, want de strip werd al meermaals bekroond in diverse landen. Van het eerste album kon het scenario ons maar matig bekoren, hoewel de tekeningen van Guarnido toen al virtuoos verbluffend waren. Bij het tweede album, 'Arctic-Nation', voorgepubliceerd in de krant 'De Morgen', zitten zowel verhaal - op naam van de Spaanse dertiger Juan Canales - als tekenwerk op het goede spoor, al zijn de karakters nog te zwart-wit gekleurd. En in dit geval mag je dat zelfs bijna letterlijk nemen, want 'Arctic-Nation' is een strip over racisme, waarbij het blanke ras in pure Ku Klux Klan-stijl al wat zwart is minacht en wil vernietigen, terwijl de zwarten zich in de al even gewelddadige 'Black Claws' hebben verenigd. Het verhaal: in opdracht van onderwijzeres miss Grey spant prive-detective en kat Blacksad een onderzoek in naar het verdwenen zwarte meisje Kyle, dochtertje van de knappe Dinah (die iets van een hond heeft, maar van alle hier opgevoerde dieren is ze het moeilijkst thuis te brengen). Het spoor leidt naar Hans Karup, de witte politiechef en lid van 'Arctic-Nation', een organisatie die de wijk 'The Line' wil zuiveren van zwart gespuis en dronkaards. Samen met zijn vriend Weekly, een vos met een onaangenaam geurtje en een roddelbladjournalist, ontdekt Blacksad dat Jezabel, de vrouw van Karup, vreemd gaat en dat Dinah, die later vermoord wordt, een speciale band heeft met Jezabel. De uiteindelijke ontknoping is alvast niet voorspelbaar. De Spaanse tekenaar Guarnido werkt als animator bij de Disney Studio's in Montreuil en zo te zien gelden daar zeer hoge kwaliteitsnormen. Decoupage, inkleuring (overwegend grijs-grauw om dan - bij het omslaan van het verhaal - feller te worden, camerastandpunt en vooral de manier waarop dieren hier zo vermenselijkt worden dat het absoluut nergens stoort: het zit allemaal heel snor. Diaz Canales/Guarnido. Blacksad 2. Arctic-Nation, uitg.Dargaud Detectives in kleur en zwart-wit De Canadese agente 'Caroline Baldwin' is voor stripliefhebbers geen onbekende meer. In 'Afspraak in Katmandoe' geeft auteur Andre Taymans nog maar eens blijk van zijn voorkeur voor mysterieuze handeltjes op exotische locaties, met verfijnde, interrelationele, menselijke psychologie en weidse natuurdecors als rustgevend element. Caroline ontmoet in Katmandoe - een stad die doet wegdromen - haar grote liefde, geheimagent Gary Scott, die daar een UFO-onderdeel moet zien te recupereren. Baldwin vindt deze zaak niet waard om er andermans leven aan op te offeren en dus legt ze haar eigen leven en haar liefde in de weegschaal. En alweer, zoals in vorige albums, loopt het avontuur uit op een ontgoocheling. Heel veel heeft deze strip niet om het lijf, maar het siert Taymans dat hij met weinig gegevens en zonder spektakel toch een onderhoudende story kan neerzetten, waarin de nadruk op intermenselijke relaties ligt. Bovendien hanteert hij handig het moderne thema aids als spanningselement door er zijn hoofdfiguur mee op te zadelen. Dat in de stripserie 'Twins' het thema tweelingen centraal staat, lijkt me nogal evident. Maar met deze simpele vaststelling heb je de beide albums die in deze serie zijn verschenen bijlange nog niet samengevat. Want zelfs na twee albums weet de lezer eigenlijk nog altijd niet wat er precies is gebeurd in het inmiddels vernietigde instituut waar de tweeling Jane en Ellen Blackwell ooit zijn behandeld. In ieder geval is het hun slecht bekomen, want beide meisjes worden opgejaagd als grof wild door meedogenloze 'killers'. Alleen inspecteurs Saunders, John en Mandi weten enkele stukjes samen te puzzelen: Jane is een beroemde fotografe en de meest evenwichtige van de twee. Ellen is degene die doorslaat: bij een familiereunie heeft ze 'zogezegd' het hele huis in brand gestoken en daarmee de dood veroorzaakt van zes mensen, onder wie haar eigen vader. Daarop is zij de gevangenis in gevlogen, maar bij de start van het eerste album zien we haar al ontsnappen, waarna ze even later vermoord, naakt en onthoofd, wordt teruggevonden. Niets is evenwel wat het lijkt in deze strip: het vrouwenlijk is niet dat van Ellen en haar dood is geensceneerd. Bovendien is Ellen indertijd gearresteerd door een tip van ene Willet Burns, die op het moment van de feiten al overleden bleek te zijn. De raadsels stapelen zich op in deze toch wel knap opgebouwde serie, die jammer genoeg nog iets te onzeker is getekend in een Taymans-kloonstijl en die ons iets te veel van hot naar her stuurt. Andre Taymans. Carole Baldwin 7. Afspraak in Katmandoe, uitg.Casterman Georges Van Linthout & Yves Leclercq. Twins 1 en 2, 'Wandelend Lijk' en 'Willet Burns', uitg.Casterman Kongolese diamantaffaire De hyperproductieve heren Warnauts en Raives slagen er steeds weer in hun strips aantrekkelijk te verpakken in kleurige kaften om dan binnenin een betoverende wereld te creeren van exotisme, verleidelijk ogende 'couleur cafe'-meiden, flitsende decors en David Hockney-achtige plaatjes waar de ingehouden chic vanaf straalt. Maar als je eenmaal begint te lezen, blijkt het al vlug om de zoveelste luchtbel te gaan. 'Een Diamant onder de maan' vormt hierop geen uitzondering. Het is een niet te volgen verhaal met als protagonist diamantair Ange Conti wiens gezin mee verwikkeld raakt in een onfrisse praktijk van diamanthandel en wapensmokkel. De auteurs starten hun tweeluik in Antwerpen, maar schakelen al even vlot over naar Parijs, Dakar, Johannesburg, Kaapstad, Kinshasa, Beiroet, Londen of Venetie. In het tweede deel gebeurt dat soms zelfs tegen zo'n razendsnel tempo dat je als lezer naar adem moet happen. Daarnaast presenteren ze ons zo'n uitgebreide waaier aan personages dat ze over een ruimte van 112 bladzijden nauwelijks de tijd hebben om al die afzonderlijke figuren een karakter of een uiterlijk mee te geven dat enigszins beklijft. Warnauts/Raives. Een Diamant onder de maan 1 en 2. 'Rare White' en 'Zwarte Diamant', uitg.Casterman Scorsese in stripvorm Het zit die alternatieve uitgeverijen toch niet altijd mee om hun producten te slijten. Wie heeft er bijvoorbeeld ooit gehoord van Igort, pseudoniem voor de Italiaanse striptekenaar Igor Tuveri? Van hem is zopas bij uitgeverij Oog & Blik de stripturf '5 is het perfecte getal' verschenen. Nochtans is Tuveri niet zomaar een uit de hoop: hij leverde werk voor gerenommeerde bladen als 'Vanity' en 'The Face' en die kiezen niet zomaar de eerste de beste. Tuveri is dus klasse. Hij maakt inventieve decoupages en tekent uiterst expressief: met enkele vlekken en lijnen schetst hij een regendecor, door zijn lijnen uit te puren en boller te maken creeert hij een kinderachtige droomwereld. En door zijn zwartwittekeningen aan te vullen met grijsblauw breidt hij de mogelijkheid uit om met schaduwen te spelen en andere sferen op te roepen. Ook zijn story staat als een huis: de bejaarde maffioso Peppino lo Cicero wil met behulp van zijn oude 'compagnon de route' Salvatore - Toto - de door de onderwereld bevolen moord op zijn zoon Nino wreken. Hij ontketent een hele gangoorlog en sleept daarin ook zijn kranige vriendin Rita mee. In tegenstelling tot de meeste gangsterstory's loopt dit niet slecht af. De achterliggende filosofie is: 'Twee armen, twee benen en dit gezicht. Zie je ze? Dat is mijn huis. Twee plus twee plus een is vijf.' Waarmee bedoeld wordt dat een mens onafhankelijk is als hij dat wil zijn, ook al is het leven 'verschrikkelijk'. Igort gaf zijn strip Italiaanse zwier, vertelt sappige verhaaltjes in het verhaal en weet op een perfecte manier katholieke religie aan gangsterdom te koppelen. Als Martin Scorsese strips zou maken, zou hij het ongetwijfeld op deze manier doen. Igort. 5 is het perfecte getal, uitg.Oog & Blik Olijk en vrolijk Met 'De Kraai' zitten we in de badinerende vorm van detectivestrips. Deze serie is gebouwd rond spits en ironisch taalgebruik, scherpe dialogen en vrij onschuldige misstapjes van ongezellige, eerder dan ongure personages. In 'De Kraai werpt de lont in het kruit' draait het om een extreem rechtse uitgeverij die een 'Gids voor de bajesklant' wil uitgeven, net nu het thema 'onveiligheid' gevoelig ligt bij de verkiezingen. Ongeoorloofd, vindt het ministerie van binnenlandse zaken, omdat je de mensen hiermee de idee geeft dat gevangenisbewoners in de nor een luxeleventje leiden. Daarom doen ze een beroep op detective de Kraai, zodat het boekje nooit wordt uitgegeven. Maar in naam van de vrije meningsuiting weigert onze man zijn medewerking. Niettemin wordt hij toch bij de hele onverkwikkelijke zaak betrokken, wanneer de uitgever in kwestie zijn vriend gijzelt. Zoals gezegd, een onschuldig flutverhaaltje, waarin de humor veel goed maakt. Alleen de krasserige tekeningen van tekenaar Lax kunnen mij niet behagen. Met de komische reeks 'Sammy' doen we nog een stapje verder: hier wordt het hele boeven- en politiewereldje uit de tijd van de Amerikaanse drooglegging, inclusief Eliott Ness en Al Capone, in zijn hemd gezet. Oorspronkelijk was het de Vlaming Berck die deze strip naar zijn hand zette, maar inmiddels heeft Jean-Pol ('Kramikske', 'Samson') de zaak overgeerfd. De scenarist, veelschrijver Cauvin (van onder meer 'De Blauwbloezen' en 'Cedric'), bleef wel dezelfde. Jean-Pol tekent de serie voortreffelijk, maar het zesde album, 'Lady O', is inhoudelijk arm: een ondernemende en verleidelijke dame neemt het leiderschap van Capone over. Ze vergiftigt alle drankjes, vult het bad met bijtend zuur en veroorzaakt geregeld ontploffingen en dat is het zo'n beetje. Lax 5. De Kraai werpt de lont in het kruit, uitg.Dupuis Jean-Pol & Cauvin. Sammy 6. Lady 'O', uitg.Dupuis Sergio Leone Het regent tegenwoordig nieuwe series bij de diverse uitgeverijen. Een daarvan is 'Zeven Kogels voor Oxford' en op een of andere manier mag je dit een vernieuwing noemen van het detectivegenre. Het scenario bijvoorbeeld is al even ingenieus springerig als de decoupage ervan: de lezer wordt even vlot van het ziekenhuis naar het rusthuis naar weer ergens anders geleid als van een close-up naar een breed plan naar een nog dichtere close-up. En die verschillende close-ups - het lijkt af en toe wel Sergio Leone - zijn dan bijvoorbeeld handig verweven in een paginagrote plaat of ze volgen elkaar zeer snel op. Ook het hoofdpersonage is haast een unicum in het genre: Oxford is een bejaarde mopperaar-detective met een terminaal zieke vrouw en een al bijna levenslange minnares, die overhoop ligt met zijn zoon en ellenlange gesprekken voert met zijn volkomen van de wereld afgesneden, invalide vriend Voloshin. Misschien is de intrige wel iets te ingewikkeld, want ze is haast niet na te vertellen. Wat we wel kwijt kunnen, is dat het over kunstvervalsing handelt, waarbij de opdrachtgevers voor die vervalsing en de uitvoerders ervan elkaar naar het leven staan. Maar daarrond bouwen de auteurs dan een heel wereldje dat ons inzicht moet geven in de vele aspecten van Oxfords leven. 'De Belofte' uit de titel slaat op het feit dat de oude man zijn vrouw beloofd heeft ermee te kappen als de zeven kogels in zijn patroonhouder eenmaal op zijn. Marcello Gau/Jorge Zentner/montecarlo. Zeven kogels voor Oxford. 1. De Belofte, uitg.Le Lombard Samenstelling: RIK PAREIT