Koken tegen de tijd

Het televisieprogramma Duizend seconden is een van de kaskrakers van de VRT, met kijk- en waarderingscijfers van een haast Woestijnvis-achtig allure. Het programma loopt al vele jaren en lokt honderdduizenden kijkers. De geestelijke vader van het programma, wijnschrijver en buitengewoon hoogleraar Herwig van Hove, is dan ook wat men noemt een BV.Wat maakt het succes uit van de formule? Het mediatieke samenspel van de presentatoren (Felice Damiano en Herwig van Hove), elk in hun eigen stijl, de ene met zijn assists, de andere die telkens weer net op tijd scoort. Want het moet snel gaan: 1.000 seconden zijn in de keuken zo voorbij. Lang niet alle chefs, met wie Van Hove trouwens graag en regelmatig in de clinch gaat, geloven in de formule, maar ze werkt, want time is money.Om ze nog vlotter bereikbaar te maken voor het grote publiek werden de recepten nu gebundeld in een boekje, met een titel die mathematisch klopt: 100 maal 1.000 seconden, inderdaad.Herwig van Hove schrijft zoals hij presenteert: in zijn bekende no-nonsensestijl gaat hij te keer tegen het bedrieglijke en het smakeloze dat al wel eens in ons bord en in ons glas terechtkomt, tegen het culinaire snobisme en voor de eenvoudige, natuurlijke bereidingen. In het boek vindt men de zelfverzekerde, vertrouwen inboezemende stijl van de leermeester terug. Met voor elk van de 100 menus een voorgerecht, hoofdschotel en dessert. Of de lezer het ook in 1.000 seconden klaar krijgt, is niet zeker, maar erg veel hoeft het ons inziens na wat oefening niet te schelen, zo was onze eigen ervaring, zeker als men assistentie in de keuken heeft.De recepten zijn overzichtelijk weergegeven, en we zijn niet ontevreden over het resultaat dat we zelf met enkele recepten wisten te bereiken. Er wordt afwisselend gekookt met goedkope en met duurdere ingrediënten, afhankelijk van humeur en portefeuilletoestand. Het boek is overzichtelijk ingedeeld in grote themas: moeders keuken, bier aan tafel, mediterraanse keuken, Oost-Europa, Italië, ronde van Europa, feestelijk. Hier en daar is een een kleine overlapping, maar een kniesoor die zich daaraan stoort. Herwig van Hove is 60, burgerlijk ingenieur, doctor in de Toegepaste Wetenschappen en buitengewoon docent aan de KU Leuven, waar hij fysica van de vaste stof doceert. Het didactische krijgt dan ook heel wat aandacht, wat in kookboeken niet zo vaak het geval is. Wie niet begrijpt wat hij doet, kan het niet goed doen, is het achterliggende principe. Maar zwaar op de hand wordt het nooit. Van Hove geeft tips en uitleg over zijn favoriete wijnen, maar schenkt ook veel aandacht aan Belgische streekbieren. Wie kan beter zijn visie over koken samenvatten dan de schrijver zelf? In de officiële keukens voltrekt zich een grote retour aux justes choses, zegt hij zelf, weg van de excessen van de nouvelle cuisine met haar minuscule recepten en knaagdierengerechten. Eigenlijk is het niets anders dan een terugkeer naar de goede manieren, naar een keuken van gezondheid, en vooral naar een keuken waar de smaakarchitectuur zo pregnant aanwezig is dat de expressie van de gerechten iets kenbaar maakt over de opvattingen van degene die aan het fornuis staat. Dus terug naar een keuken met humane inhoud. Daarmee is de toon van het boek gezet. MDCHerwig van Hove - 100.000 seconden - 2000, Gent, Scoop, 599 fr. (14,84 euro),ISBN 90-5312-144-7