Kom, mijn geliefde, kom

Paren is een werkwoord en ook een meervoudig substantief. In het ouderwetse godsdienstonderricht werden beide betekenissen zorgvuldig weggemoffeld. We konden natuurlijk wel bevroeden dat Jozef en Maria niet zon doorsnee huwelijk hadden - en dat er na Jezus nog andere kindjes kwamen. Evenzo konden wij vermoeden dat Jezus zelf, die op alle plaatjes als een knappe jongeling werd afgeschilderd, de vrouwen van zijn tijd niet onberoerd liet. Zeker was er iets tussen hem en Maria Magdalena, maar wàt, dat kon uit onze gecensureerde schoolbijbels niet worden opgemaakt. Totaal mysterieus was de verhouding tussen Adam en Eva. Zij hadden twee zonen, van wie er één werd doodgeslagen door de ander. Hoe kon het menselijk geslacht dan worden voortgezet, tenzij door incest tussen moeder en zoon? Raadsel. Het Oude Testament werd op katholieke scholen destijds nauwelijks gelezen. Van het Hooglied wisten we in het beste geval dat het bestond. Naar je man zal je begeerte uitgaan, hoewel hij over je heerst. Het had uit een vuil boekje van de Gebroeders Hans kunnen komen. Samson en Delila, dat was nog wel bekend. Maar de vele vrouwen van Koning David? Non-existent. Evenzo Ester en Artaxerxes, Achab en Izebel, Boaz en Ruth, Juda en Tamar, Jacob en Lea en Rachel (een driehoeksverhouding). Hoererij, overspel, moord en doodslag maar ook ware liefde en erotiek dropen van vele bladzijden, terwijl wij onwetend voor de zoveelste keer de kuise bergrede herlazen. Salomon en de koningin van Sheba? Dat was een Hollywood-film die voor katholieke scholieren geen Imprimatur had. Laat staan dat we wisten over Tobias en Sara, over Sichem en Dina, Amnon en Tamar, Judith en Holofernes. Het rijtje kan nog worden voortgezet. Dit is, kortom, een leerzaam boek. Een mooi boek bovendien, met tal van reproducties - die we soms wel hadden gezien in andere boeken, zonder ze te begrijpen. De context van dit werk blijft christelijk, u zal er dus geen blasfemie in aantreffen. Geef het gerust in handen van uw schoolgaande jongeren, als zij tenminste hun vuile handen eerst hebben gewassen.Dorothee Sölle e.a. - Kom, mijn geliefde, kom Liefde in de bijbel - 2001, Tielt/Kampen, Lannoo/Kok, 191 blz., 33,96 euro (1.370 frank),ISBN 90-209-4570-X.Bhagavad GitaHet Lied van Krishna is na de bijbel het meest vertaalde religieuze werk ter wereld. Nu ook in modern Nederlands, rechtstreeks uit het Sanskriet. Krishna die, als hij al geleefd heeft, wellicht gehoord had over zijn bijna-tijdgenoten (Boeddha, Confucius, Lao-Tse), ging in elk geval aan Christus vooraf. In het oude India komt de godheid tot ons als een krijger, de vorm is die van een slagveldepos. De Bhagavad Gita gaat over de strijd tussen twee takken van een koninklijke familie, een oorlog tussen twee groepen broers. Het bloedbad lijkt onvermijdelijk. Arjuna, de beste krijger, slaat echter in paniek en weigert zijn familie uit te moorden. Liever dan te vechten gaat hij een dialoog aan met zijn wagenmenner Krishna, die hem de mysteries van de kosmos bijbrengt. In plaats van blikkerende wapens krijgen we dus poëzie vol wijze raadgevingen plus een aardig tijdsbeeld van de toenmalige zeden. Krishna, wanneer wetteloosheid overheerst, worden de vrouwen van de familie bedorven. En wanneer de vrouwen bedorven zijn, ontstaat er verwarring in het kastesysteem. Dat klinkt alsof we ons in het huidige India bevinden. We kunnen eruit leren dat de yogische onthechting ook toen al niet van een leien dakje liep. Zegt Arjuna: Krishna, de yoga van evenwichtigheid en gelijkmoedigheid waarover U gesproken heeft, lijkt mij niet praktisch, want het denken is rusteloos. Het is onstuimig, krachtig en hardnekkig. Ik DENK dat het even moeilijk te beteugelen is als de wind. Toch draait het uit op bevrijding door innerlijke onthechting. En nee, gevochten wordt er niet meer. Althans, niet in dit boek.Bhagavad Gita/Het heilig boek van de hindoes - vertaald door Gerda Staes en begeleid door Winand Callewaert,2001, Leuven, Davidsfonds, 158 blz.,17,20 euro (694 frank),ISBN 90-5826-130-1.OnthaastingDe titel klinkt als een alarmbel: hier lijken de peuten, gogen en goeroes toe te slaan. Niets is minder waar, hier zijn sociologen aan het werk. Dit is geen handboek voor overstresste managers, geen bijbel voor zelfhulpgroepen. De tijdnood van de moderne mens wordt onder het ontleedmes gelegd. Wat zijn de na- en misschien voordelen van een leven just-in-time? Dat vertoont, inderdaad, ook filosofische aspecten. Niet iedereen wil onthaasten, sommige mensen hebben een natuurlijke aanleg tot ver-haasten, anderen genieten zelfs van een overmaat aan stress, de meesten denken er gewoon niet over na. Het mag duidelijk zijn, dit is geen receptenboek à la Paul Wilson, de Australische rustverkoper. Lees mij of Burn-Out! Depressie! Hartaanval!. Nee, bij dit boek gaat u even rustig zitten en verneemt u hoe het zover gekomen is. Onthaasting draait om zoeken naar tijd. Die tijd mag dan niet worden aangewend om nog meer te doen, te produceren, te verrichten, maar om te genieten van de dingen die we hebben of gedaan hebben. Dat is een mooi principe. Soms laveert dit boek tussen sociologisch geneuzel en bekende wetmatigheden, maar soms ook getuigt het van scherpe observatie en analyse. Niet iedereen wil onthaasten, of niet iedereen wil in iedere levensfase evenveel onthaasten. Het klinkt als een gewone vaststelling, maar het is zeer terzake. De behoefte aan onthaasting kan sterk verschillen, afhankelijk van vele omstandigheden. Je hebt carrièreplanners en pensioenplanners. Glijdende werkuren maken het verschil met een nine-to-fivejob. Kinderen dwingen ouders tot het herdenken van de tijd. Niemand kan of mag eigenlijk een levensritme worden opgelegd, maar het gebeurt wel de hele TIJD. De Tijd? Was dat volgens beroemde wetenschappers geen relatief begrip?Dirk Geldof - Onthaasting/Op zoek naar tijd in een risicomaatschappij - 2001, Antwerpen, Houtekiet, 199 blz.,17,10 euro (690 frank),ISBN 90-5240-630-8.