Kontrakt met de burger: baat het niet, dan schaadt het niet

(tijd) - Het sukses van het Vlaams Blok bij de vorige parlementsverkiezingen - de intussen al legendarische 24ste november 1991 - was voor politiek België een opdoffer van formaat. Een verkiezingsresultaat te wijten aan een gevoel van onveiligheid bij de burger, plus een gebrek aan rechtvaardigheid en degelijke rechtsbedeling, zo dacht de afgestrafte rooms-rode koalitie. Om rechts wat wind uit de zeilen te nemen, pakte Melchior Wathelet tijdens zijn formatiepoging uit met een 'kontrakt met de burger'. Dehaene nam nadien het koncept over, hoewel hij er oorspronkelijk niet echt warm voor liep. Maar onder het motto 'baat het niet, dan schaadt het niet', wijdde het regeerakkoord van de nieuwe ploeg een apart hoofdstuk aan een 'urgentieprogramma voor maatschappelijke problemen'.'De regering wil snel reageren op de problemen uit de dagelijkse leefwereld van de burger, die zich in onze samenleving elke dag sterker doen gevoelen', zo nam de rooms-rode koalitie zich begin 1992 voor in de regeringsverklaring. En zo breed en ondefinieerbaar als die 'problemen van de burger' zijn, zo ruim was ook het kontrakt met de burger. Al wat ze niet kon onderbrengen onder de noemers staatshervorming en overheidsfinanciën voegde de regering-Dehaene toe aan het kontrakt. De uitvoering van de 'overeenkomst' liet overigens vrij lang op zich wachten, precies omdat de twee eerder genoemde poten uit het regeerakkoord prioriteit kregen.