LastezelsFrederik Delaplace

De nieuwe regering-Verhofstadt boort al van bij de start flink wat nieuwe inkomsten aan. Vooral de spaarder-belegger zal dat in zijn portemonnee voelen. Via een verdubbelde taks op papieren effecten, een verdrievoudiging van de belasting op beleggingsfondsen en een mogelijke fiscale amnestie is paars gaan vissen in de beleggersvijver. Maar of dat allemaal zo doordacht gebeurt... De verdubbelde taks op de fysieke levering van kasbons, obligaties en fondsen is het makkelijkst te verdedigen. Iedere Belg weet dat die papieren effecten niet gekocht worden om ze in te kaderen. Papieren effecten dienen doorgaans om de voorheffing of de successierechten te ontduiken. Die vluchtroutes afsluiten is een nobel doel. Maar de beste methode om fraude met papieren effecten te vermijden, is niet de taksen erop te verhogen. Veel efficienter is fysieke levering gewoon te verbieden en de banken te verplichten de hoge kosten voor effectenrekeningen te verlagen. Maar dat brengt allicht niet voldoende verse poen in de schatkist. Wat paars precies probeert te ontraden via een verdrievoudiging van de taksen op beleggingsfondsen is minder duidelijk. Investeren, misschien? Het vele geld dat bankiers verdienen op hun fondsen, steekt de regering blijkbaar de ogen uit. Maar een Belgische taksverhoging lost niets op. Ze leidt enkel tot meer kosten voor de beleggers en een verhuizing van financiele jobs naar onze buurlanden. De Belgische grootbanken kunnen moeiteloos Luxemburgse of Franse fondsen opzetten en die op de Belgische markt verdelen zonder verhoogde taksen. Het enige verschil is dat ze daartoe geen Belgische maar buitenlandse specialisten nodig hebben. Het verdient een pluim dat de regering zich zo bekommert over de werkgelegenheid in onze buurlanden. Het weinige dat al uitlekte over een mogelijke fiscale amnestie doet vermoeden dat de regering de grote belastingontduikers alvast zeer genegen is. Zwart geld, kapitaal waarop nog nooit een cent belastingen is betaald, laten terugvloeien tegen een boete van 3 tot 6 procent is een dwaling. Het gaat hier niet om kleine spaarders die wat voorheffing ontduiken in het buitenland, maar om het vrijkopen van regelrechte fiscale fraude. Van het loon van de gemiddelde werknemer gaat er net iets meer af dan 3 a 6 procent voor hij vrij over zijn centen kan beschikken. Veel fiscale fraudeurs zitten vandaag met tonnen geld in het buitenland maar ze kunnen er in ons land nauwelijks iets mee aanvangen. Ze zouden een hogere boete echt wel slikken als ze zich daarmee witwassen. Het probleem is dat vandaag zwart geld in het buitenland zichzelf witwast. Door de korte verjaringstermijn kan de fiscus dat illegale kapitaal na vijf jaar nauwelijks nog aanpakken. Er moet daarom nagedacht worden over een verlengde verjaringstermijn die het mogelijk maakt een ernstige amnestieregeling uit te werken. Met boetes die minstens een zweem van rechtvaardigheid inhouden.