Linkse Waalse politiek is pervers

Na meer dan 25 jaar overvloedige steun vanuit Vlaanderen, al geruime tijd aangevuld met steun van de EU, is Wallonië nog steeds geen stap verder wat betreft zijn zelfredzaamheid. Waarom?Een land als Portugal werkte zich in de jongste tien jaar op van schrijnende armoede tot welvaart dankzij een Europese subsidie van 18.000 fr. per inwoner per jaar. Hetzelfde geldt voor Ierland. Is het dan niet ongelooflijk dat Wallonië, dat al veel langer veel meer Europees geld krijgt, nog steeds niet zelfredzaam is?De Walen hebben zeker andere kenmerken dan deze twee volkeren, maar ze zijn zeker niet minder. Ook niet ten aanzien van de Vlamingen.Ook de neergang van hun kolen- en staalindustrie, die al kort na het einde van de Tweede Wereldoorlog zichtbaar en voorspelbaar was, kan 50 jaar na datum geen reden meer zijn.Waarom blijft Wallonië steeds verder afglijden? Er blijft maar één oorzaak. Het etatisme waarop de Waalse politieke en economische structuur gebouwd zijn, heeft zich tegen het Waalse volk gekeerd. Door de perversiteit van de Waalse politiek gesteund door de Belgische politici, en getolereerd door de Vlaamse politici, die daar alle baat bij hadden.Die perversiteit vindt zijn oorsprong in de jarenlange machtsopbouw van de linkse Waalse politiek via socialistische syndicale machtontplooiing binnen de zware (kolen- en staal-) industrie. De toenemende afhankelijkheid van die zware industrie aan overheidssteun tijdens de teloorgang ervan bood de PS, als meerderheidspartij, nog meer mogelijkheden tot machtsuitbreiding. Naast de vakbondsactie konden zij nu ook via hun talrijke baronniën inkomen uitdelen en zo stemmen, dus macht, kopen.Even werd deze constructie bedreigd wanneer door het failliet gaan van de zware industrie de vraag rees waar de PS de centen zou halen om verder macht te kunnen kopen. Een nieuwe financiële bron was snel gevonden: het rijke Vlaamse noorden. Het kwam er dus enkel op aan een constructie te vinden om het geld van noord naar zuid te laten stromen.Die constructie werd opgebouwd rond een complot tussen het Belgische establishment en de socialistische Waalse leiders. Het kreeg en krijgt nog steun van met België collaborerende Vlaamse politieke leiders. Dat ronduit perverse complot dient drie heren.Enerzijds voorziet het in een geldstroom naar Wallonië waardoor het spel van macht kopen door de Waalse (PS) politiek, via het inkomen van de Waalse burger, kan voortwerken. Daarnaast garandeert het een belgicistische houding van de Waalse politiek waardoor het Belgische establishment wordt versterkt. Bovendien levert het Vlaamse politici die dit spel steunen, of ten minste oogluikend toelaten, de garantie in het zadel te blijven.Maar datzelfde perverse complot is ook ten koste van velen. Voor dit complot bestaat maar één bedreiging. De Waalse burger zou zich wel eens kunnen opwerken tot zelfredzaamheid waardoor hij loskomt van la politique politicienne voor zijn inkomen. Dan gaat het spel van macht kopen niet langer op, keert de burger zich af van de PS en wellicht, zoals in 1945 maar nu samen met Vlaanderen, van België.Om dat gevaar te weren is in dit perverse complot voorzien dat het Belgische establishment (met steun van Vlaamse collaborerende politici en opiniemakers) zorgt voor een geldstroom die enerzijds groot genoeg is om te voorkomen dat de bevolking echt ontevreden zou worden. Anderzijds niet zo groot dat hij aanleiding kan geven tot structurele opbouw. Of België wordt instandgehouden door het instandhouden van de huidige Waalse politieke macht (PS), maar dan wel ten koste van de burger.Welke rol spelen de niet-linkse Waalse partijen in dit macabere spel? Zij zijn niet de initiators maar spelen wel het spel mee. Deels omdat ze te veel macht zouden verliezen als ze het spel niet zouden willen meespelen. Deels ook omdat zij er als partij zelf beter van worden.Wallonië is (nog) niet op de goede weg. En daarop zal het niet geraken als het perverse complot niet wordt doorbroken.Integendeel. De PS blijft macht afkopen in plaats van de economie op te bouwen. Geen geld voor opbouw van de economische structuur via lastenverlaging voor werkgevers, wel voor verhoging van de uitkeringen zodat het verschil tussen loon en uitkeringen kleiner wordt en de lust om te werken vermindert.Dit complot moet doorbroken worden en Wallonië moet zo snel mogelijk onafhankelijk worden om zijn eigen weg te kunnen gaan en te bewijzen dat het even goed als elk ander Europees volk kan presteren. Het is ook voor de gemiddelde Waal een fundamenteel recht zich als mens een toekomst te kunnen uitbouwen vrij van een pervers politiek machtscomplot.Vlaanderen moet dringend afspraken maken met de Waalse buurstaat, om het op weg te helpen via een vorm van - tijdelijke - solidariteit. Die mag echter niet zoals nu dienen om Waalse partijen macht te laten kopen ten koste van hun burgers, maar wel om de Waalse economie structureel te helpen opbouwen en de Walen zelfredzaam te maken. Dan zal Wallonië binnen tien jaar, net als Vlaanderen, op een hoog economische niveau postvatten.Ivan MertensDe auteur is oud-voorzitter VVB