Advertentie
Advertentie

Marcel Van Dam,

columnist, over maatschappelijke risicos en conformismeSteeds meer burgerlijke vrijheden worden geofferd om de risicos in de samenleving tot een minimum te beperken. Het lijkt wel of het verlangen naar zero tolerance het gemis aan geborgenheid en veiligheid van vroegere verbanden compenseert. Conformisme is een bedreiging voor iedere vernieuwing. Het is de dictatuur van de meerderheid die de essentie van de democratie, respect voor de minderheid, ondermijnt. Het is de dood in de pot van het politieke debat, want dat leeft van dissidenten. We beleven niet het einde van de geschiedenis, maar het einde van de mensen die geschiedenis durven te maken. De VolkskrantRobert Keohane,Amerikaans politicoloog, over het Amerikaanse overwicht in de wereldDe wereld is gedifferentieerder dan de aanduiding hegemonie doet vermoeden. Als je kijkt naar materiële middelen, dan is de positie van de VS buitengewoon dominant. Maar de gedachte van mensen als Fukuyama en van de neomarxisten die spreken over een hegemonie van ideeën, als zouden Amerikaanse ideeën over democratie en de vrije markt dominant zijn in de wereld, is nooit waar geweest. Het is wèl zo dat die ideeën in de wereld een enorme reactie oproepen. In het geval van Bin Laden een gewelddadige, in het geval van Europa vooral een laatdunkende over de rauwe aspecten van de Amerikaanse populaire cultuur. De VS zijn hegemoniaal in materiële zin, maar niet als voorbeeld voor anderen. De reactie tegen Amerikaanse ideeën is sterker dan de ontvankelijkheid ervoor. Amerika is een dynamisch land, maar het controleert de wereld niet. Na 11 september weet iedereen dat macht meer is dan louter militaire of economische middelen. De VolkskrantPaul Scheffer, publicist, over de multiculturele samenlevingOver de multiculturele samenleving hangt te veel een vermoeden van onbeheersbaarheid. De redenering van velen is: wat we ook zeggen of doen, migranten komen toch. Worden de legale mogelijkheden verminderd, dan zal de illegaliteit navenant toenemen. Dat bestuurlijke onvermogen wordt ondertussen afgedekt met stadsgesprekken en public relations. Zo krijgt men plotsklaps een verzoek van de minister van Integratiebeleid in de bus om mee te denken over een intensievere communicatiecampagne met het oog op verbetering van het imago en daarmee de positie van de etnische minderheden. De omgekeerde volgorde - eerst de positie en dan het imago - lijkt meer voor de hand te liggen. NRC Handelsblad