Advertentie
Advertentie

Marion Jones en de afwezige vader

My racing is my escape, verklaarde Marion Jones onlangs aan The Guardian. Rennen om te ontsnappen aan het droeve lot van het leven. Aan de alweer te hoog opgespannen verwachtingen op de wereldkampioenschappen atletiek in het Canadese Edmonton. Aan de dopingschande van haar ex C.J. Hunter. Aan de pijnlijke herinnering van de afwezige vader.A wonderful, articulated, intelligent young woman. Zo duikt ze immer weer op in de campagne waarmee haar sponsor Nike de publieke opinie bedwelmt: Marion Jones, the fastest woman of the world. De snelste vrouw uit de geschiedenis ook, op Florence Griffith na, maar die is dood. Geofferd op het altaar van doping en marketing.Marion Jones wil de weg van Florence Griffith niet opgaan: I will stay on top clean, luidt haar levensmotto. Zij het alweer iets te opzichtig opgedrongen door Nike. Hoewel ze nooit op doping werd betrapt, hangt rond haar een waas van twijfel sinds de onverkwikkelijke nandrolonaffaire van haar ex-man C.J. Hunter. De corpulente kogelstoter kwakte zichzelf uit het circuit nadat bij hem een waarde werd gemeten die duizendmaal boven de limiet uitsteeg.Marion Jones werd geboren op 12 oktober 1975 in Los Angeles. Breed hadden ze het niet, de Joneses. Vader Jones liet zijn gezin na twee jaar in de steek en keek nooit meer naar moeder en kind om. Marion Jones trachtte hem te benaderen, elke keer als ze een belangrijke stap in haar leven deed. George Jones reageerde nooit op de verzoeken om aandacht van zijn dochter.De afwezige vader bleef Marion Jones parten spelen. Het jeugdtrauma raakte niet verwerkt en dreef haar in de armen van C.J. Hunter. Hij leek zo weggelopen uit een Amerikaanse soapserie. Er schuilt een mentaliteitsverschil van dag en nacht tussen Hunter en Jones. De atletiekcoach van de universiteit van North-Carolina, een kolos van honderdveertig kilogram, is een ijdeltuit van jewelste. Hunter behandelt zijn medemensen met minachting maar raakte de gevoelige snaar van Marion Jones. Ze vond in Hunter de houvast waarvoor ze bij haar vader tevergeefs had aangeklopt. De technische staf van de universiteit zette Hunter voor het blok: of de carrière, of Marion Jones. De liefde is lenig, wist ook de kogelstoter. Hij koos voor zijn atlete.De ster van Marion Jones rees naar eenzame hoogten. In 1998 won ze 34 van haar 35 wedstrijden. 1999 liep minder goed af. De verwachtingen voor het WK waren te hoog gespannen. Hunter blufte, met Nike, Marion Jones op voorhand naar vier gouden medailles. Ze bleef in het verspringen steken op brons, won moeiteloos de 100 meter, maar liep tegen de lamp in de halve finale van de 200 meter. Ze werd geveld door een weerspannige spier. C.J. Hunters fuck you! verstomde de eretribune van Sevilla. Was de stress haar te veel geworden?De Amerikaanse sprintster werd in januari uitgeroepen tot wereldsportvrouw van het jaar 2000. Toch maakte ze dat jaar haar droom niet waar en verloor ze haar onschuld. Ze smachtte naar een seizoen zonder nederlaag. Ze rekende op vijf gouden medailles op de Olympische Spelen van Sydney. Ze aasde op twee wereldrecords. Ze verlangde respect van het publiek en van de media. Als alles volgens plan verliep, zou zij tot rust komen in de herfst, bij het vallen van de bladeren. Om de trofeeën in ontvangst te nemen waarmee de beste atlete van het jaar wordt bekroond. Maar de droom kwam niet helemaal uit.Marion Jones stortte in de voorbereiding op Sydney in tijdens de trainingen. De opgefokte mediacampagne nam haar te grazen. Ze haalde slechts drie keer goud en de pepperikelen van haar man zetten haar voor schut. Daar kon geen gouden medaille tegen op.Marion Jones staat er weer alleen voor. Na de dopingaffaire verliet ze Hunter. My racing is my escape. Lopen om te ontsnappen aan het ondraaglijke verleden. In Edmonton zal ook de schaduw van haar gedrogeerde ex-partner boven elke persconferentie zweven. Alsof de afwezigheid van vader nog niet volstond.In deze rubriek zoekt sportschrijver Raf Willems naar de nuance in de hectische wereld van de topsport.