Advertentie
Advertentie

Mark Eyskens,

minister van Staat en Kamerlid (CD&V), over ministeriële verantwoordelijkheidNatuurlijk is een minister verantwoordelijk. Maar niet ten aanzien van de media, alleen ten aanzien van dit huis. Als een minister in het parlement het vertrouwen krijgt, moet hij niet weg. Dat was met de minister van Verkeer, Isabelle Durant, niet anders. Ook Karel Pinxten, Marcel Colla, Johan vande Lanotte en Stefaan de Clerck moesten voor mijn part niet weg. Dat was allemaal buiten proportie. Inderdaad, je redt het niet altijd met rationele argumenten. Maar dan rest alleen een soort zondeboktheorie. Ik heb geen zin om onnodig de zondebok uit te hangen. Martelaars zijn zinloos. De Standaard MagazineDolph Kohnstamm,oud-hoogleraar psychologie, over de nederlaag van Paars in NederlandTegen de top van de beurshausse, in 1999 en 2000, zijn veel gezinnen uit de middenklasse gaan beleggen in aandelen. Van die nieuwkomers op de aandelenmarkt hebben velen hun beleggingen als sneeuw voor de zon zien verdwijnen. In Nederland schaamt men zich, omdat men heeft gespeculeerd, en omdat men het kennelijk kon missen terwijl velen ook nog hebben belegd met geleend geld. Teleurstellingen waarover men niet spreken mag, gaan wrok geven. Tegen wie keert zich die wrok? Soms de partner, soms de kinderen, soms de werkgever en soms de overheid. Ik denk dat velen die in aandelen hebben belegd, die gezien werden als staande onder protectie van grootaandeelhouder overheid, die overheid mede schuldig achten aan hun verlies. Dat is de eerste reden om jegens de regering wrok te koesteren. de VolkskrantWynold Verwey,columnist, over topmanagersVrijwel elke dag blijkt dat topmanagers van grote ondernemingen zich niets meer kunnen veroorloven. Regels worden aangescherpt, procedures verstrakt. Na de jaren van heldendom is nu een periode van angst en zwijgzaamheid aangebroken. Er lopen enige honderden bazen met zenuwtrekken rond. In veel gevallen is sprake van tandenknarsend wantrouwen. De topmanager wordt van twee kanten in een cordon sanitaire gezet. Van de ene kant zijn er de particuliere beleggers, die medeverantwoordelijk waren voor de aandelengekte van drie jaar geleden. Zij zijn nu massaal in hun schulp gekropen. Voor het management betekent de beleggingsangst dat het moeilijker is om geld tegen aantrekkelijke voorwaarden uit de kapitaalmarkt te halen. Van de andere kant versterken topmanagers zelf dit effect door toe te geven aan aarzeling en terughoudendheid. De angst om een misstap te maken en vervolgens door de aandeelhouders, de media en, erger nog, collegas te worden gevierendeeld, is immens. NRC Handelsblad