Advertentie
Advertentie

Medische blunderEvelyne Hens

De hervormers van de ziekteverzekering gaven er dinsdagavond, na drie maanden onderhandelen, de brui aan. De commissie-Perl moest met schaamrood op de wangen toegeven dat ze er niet in slaagde concrete voorstellen te doen om de ziekteverzekering efficiënter te beheren. Ziekenfondsen, ziekenhuizen en artsen wisten nochtans donders goed dat het om de gesprekken van de laatste kans ging.Het mislukken van het overleg is des te spijtiger omdat de gesprekspartners erin slaagden een aantal historische taboes te doorbreken. Artsen en ziekenhuizen die onnodige onderzoeken verrichten, overbodige geneesmiddelen voorschrijven of onterecht duur factureren zouden niet langer vrijuit gaan. De artsen maakten hiermee een bocht van 180 graden. Tot nu toe verwierpen ze steevast enige vorm van financiële verantwoordelijkheid in naam van de therapeutische vrijheid.Deze verfrissende openheid ten spijt, sprongen de gesprekken op de valreep af. De hervormers struikelden niet over de grote principes, maar over een centenkwestie. Artsen en ziekenhuisbeheerders raakten het niet eens over de verdeling van de ziekenhuiskosten. De artsen willen niet langer tussenbeide komen in de algemene onderhouds- en administratieve kosten. Ze willen enkel bijdragen tot de reële kosten die rechtstreeks in verband staan met hun medische prestaties. De ziekenhuisbeheerders kunnen hier niet mee leven.Zij eisten een oplossing voor hun structurele onderfinanciering alvorens met de artsen over een herziening van de kostenverdeling te spreken. Een plausibele redenering, ware het niet dat ze hiermee de commissie-Perl misbruikten. De commissie is in het leven geroepen om te besparen, en niet om meer middelen in de wacht te slepen.Maar ook de artsen en de ziekenfondsen gingen in de fout. Ze misbruikten de commissie-Perl om hun eigen dadaatjes zo goed mogelijk veilig te stellen. Zijnde meer macht voor de ziekenfondsen en meer centen voor de artsen. De ziekenfondsen eisten een cruciale rol op bij de gegevensinzameling die aan de basis van de individuele verantwoordelijkheid ligt. De artsen gingen weliswaar schoorvoetend akkoord met een financiële verantwoordelijkheid, maar ze probeerden dit te compenseren met lagere kosten voor ziekenhuisspecialisten.De bal ligt in het kamp van de regering. Frank Vandenbroucke (sp.a), de federale minister van Sociale Zaken, wacht de weinig benijdenswaardige taak om besparingen en hervormingen in de ziekteverzekering door te duwen. Hij kan nu al voorspellen dat dit tot tandengeknars bij de betrokkenen leidt. Zij zullen weer moord en brand schreeuwen dat de minister eenzijdig maatregelen durft op te leggen, en durft te raken aan hun heilige huisje dat de ziekteverzekering is. Maar nu zullen ze geen recht van spreken hebben.