Advertentie
Advertentie

Meet the Parents

Je ouders kan je niet kiezen, luidt het gezegde. Je zou denken dat het niet helemaal geldt voor je schoonouders, maar eigenlijk is het omgekeerde waar. Daar is de pijnlijke waarheid dat je vaak heel goed weet waar je aan begint, zonder dat je er iets aan kan doen. Voor alle duidelijkheid: zelf verkeer ik gelukkig niet in de geval, maar Ben Stiller maakt qua schoonouders wel een wakende nachtmerrie mee in Meet the Parents. Stiller speelt hier de rol van de ongelukkig genaamde Greg Focker, een mannelijke verpleger die de liefde van zijn leven gevonden heeft. Ze heet Pam en Greg heeft zich voorgenomen om haar ten huwelijk te vragen. Maar net als hij de moed heeft verzameld en op zijn rechterknie zit, vertelt Pam hem dat het lief van haar zus eerst haar vader om zijn zegen gevraagd had, en aangezien de man nogal vast houdt aan traditionele waarden, kon hij dat bijzonder appreciëren. Greg voelt zich dus verplicht hetzelfde te doen en vergezelt Pam naar een weekendje bij zij (hopelijk) toekomstige schoonouders. Daar gaat alles echter gruwelijk fout. Pams vader, Jack Byrnes (rol van Robert de Niro), blijkt een ronduit paranoïde klootzak te zijn die van bij het eerste moment weinig sympathie voelt voor de pipo die zijn dochter wil wegkapen. En hoe meer Greg zich in allerlei bochten wringt om Jack terwille te zijn, hoe dieper hij zich in nesten werkt. De kat, Gregs dure geschenk, de urne met de as van Jacks moeder, het defecte toilet in de gastenkamer, een volleybalmatch in het zwembad van Pams rijke ex, het houten altaar waarop Pams zus wil trouwen, de luchtvaartmaatschappij die zijn bagage verliest, de sigaretten die hij niet in huis mag roken, alles lijkt mee te helpen in de samenzwering om Greg zo snel en efficiënt mogelijk persona non grata te maken ten huize Jack Byrnes. Als de plot van Meet the Parents u onwillekeurig aan de kolder van de gebroeders Farrelly doet denken, dan is dat zeker geen toeval. Je zou deze dolle komedie evengoed Theres Something about Marys Father kunnen noemen, en dat heeft niet alleen te maken met het feit dat Ben Stiller zijn rol van onhandige sympathieke kluns terug opneemt. Regisseur Jay Roach had in zijn vorige films (met name de Austin Powers-avonturen en de ijshockey-kroniek Mystery, Alaska) al getoond dat hij net als de Farrellys graag uitpakt met een combinatie van gortige lol en schattig sentiment. Meet the Parents opent, net zoals veel romantische komedies, met een vertederende song. Tenminste, zo lijkt het, tot je naar de tekst luistert: Show me a man who is gentle and kind, and I will show you a loser. Met dat soort grappen tracht Roach erop te wijzen dat dit geen alledaagse lachfilm is, en die belofte weet hij inderdaad voor een groot stuk waar te maken. Hij heeft dan ook goed begrepen dat de beste komedies kunnen rekenen op een sterk komisch duo. Stiller had in het verleden al vaak getoond dat hij een ongewoon gevoel voor humor heeft, De Niro had in Analyze This onvermoede komische talenten laten zien, en samen werken ze als een droom. Stiller steekt zijn personage zo vol goeie bedoelingen dat je hem een pint wil trakteren, en De Niro geeft zijn excentrieke vaderfiguur moeiteloos de geloofwaardigheid en dreiging die hij nodig heeft. Halverwege valt Meet the Parents even stil en naar het einde toe haalt het sentiment het toch op de humor, maar nooit in die mate dat de hilarische hoogtepunten van even voordien totaal uitgewist worden. Verplichte kost voor iedereen die aan een serieuze relatie denkt.Van Jay RoachMet Ben Stiller, Robert de Niro, Teri Polo, Blythe Danner, Owen WilsonThe 6th DayAlsof we met één Arnold Schwarzenegger (en een hoop Jörg Haiders) nog niet genoeg hersenloos conservatief Oostenrijks geweld op ons bord hebben gekregen. In The 6th Day draait alles namelijk rond klonen. In the near future, sooner than you think luidt het dreigende opschrift waarmee deze thriller op gang getrokken wordt. De wereld is intussen al een paar stappen verder, zowel wat de technologie als de wetgeving inzake klonen betreft, en het dupliceren van mensen is strikt verboden (de titel verwijst trouwens naar de Bijbelse Zesde Dag, toen God de mens schiep). Maar het idee dat je organisch materiaal kan her-scheppen is op andere gebieden wel al helemaal ingeburgerd in het dagelijkse leven en gecommercialiseerd. Re-Pet is bijvoorbeeld een bedrijf dat huisdieren kloont, zodat je oogappel niet meer doodbedroefd hoeft te zijn omdat haar kanarie voorgoed van zijn stokje is gedonderd. Terwijl de gewone burger zich strikt aan de regels houdt, gaan machtswellustige snoodaards achter de schermen vrolijk door met hun menselijke experimenten, en daar zal Schwarzenegger, een freelance helikopterpiloot met de overduidelijk symbolische cyberpunknaam Adam Gibson, per toeval in verzeild raken. In wezen is The 6th Day een onverbloemde (jawel) kloon van Total Recall, waar Schwarzenegger ook al ongewild in een hightech wespennest terecht kwam, een stel huurmoordenaars achter zich aan kreeg en op de duur zwaar aan zijn eigen identiteit begon te twijfelen (I know who I am, roept hij zelfs op een bepaald moment). Maar waar Total Recall kon rekenen op de even grove als aanstekelijke kwajongenshumor van Paul Verhoeven, raakt The 6th Day weinig verder dan de klassieke demonstratie van speciale effecten en een handvol onderbroekgrappen (in de eerste scène krijgt Schwarzie al een deurklink in zijn oncomfortabelste regionen). Bovendien werpt de film een huiveringwekkende blik op wat we precies mogen verwachten als Arnold ooit de daad bij het woord voegt en zijn republikeinse ideeën omzet in een politieke carrière. Heel zijn leven heeft de man films gemaakt die uitblonken door hun overdadige bloeddorstigheid en commerciële geweldlust, maar nu hij zich als een upstanding citizen hoort te gedragen, begint hij alles op een behoorlijk hypocriete manier terug te schroeven. Ik wil mijn dochter niet blootstellen aan geweld, zegt zijn personage. Ze ziet er al genoeg in de media. Het lijkt op een grap, maar het is Schwarzenegger wel degelijk ernst. En hoe pakt hij die kersverse overtuiging aan? Niet door zijn sadisme terug te schroeven (er sneuvelen nog meer dan genoeg ledematen en de schurken komen nog steeds op creatief ongezonde manieren aan hun eind), maar door telkens de seconde weg te knippen waar de kogel het lichaam raakt. Je hebt constant het gevoel dat je zit te kijken naar een film die zwaar toegetakeld is door de censuurcommissie, terwijl Schwarzenegger daar (als producent) dus gewoon zelf voor gezorgd heeft. Op zich is The 6th Day misschien wel entertainend, maar de stank is niet te harden.Van Roger SpottiswoodeMet Arnold Schwarzenegger, Michael Rapaport, Tony Goldwyn, Robert Duvall, Michael RookerSamenstelling: Ruben NOLLETChicken RunDe Britse Aardman-studio, een animatiebedrijf met zowat de beste reputatie ter wereld en de nodige onderscheidingen om het te bewijzen, riep voor zijn eerste lange film de hulp (en de poen) in van Spielbergs DreamWorks-fabriekje. Het resultaat is een heel geestig plasticineavontuur met een iets grotere dosis schmalz en moraal dan we van Aardman gewoon zijn. Maar laat u vooral niet afschrikken. Het gaat over een kippenboerderij waar het pluimvee dringend wil ontsnappen maar telkens mislukt. Tot er letterlijk een flamboyante haan uit de lucht komt gevallen. De Vlaamse versie mag er overigens ook zeker wezen.Crouching Tiger, Hidden DragonWeergaloos kostuumdrama van Ang Lee, de man die van alle markten thuis is en moeiteloos van het laat 19de-eeuwse Engeland (Sense & Sensibility) over het Zuiden van de Verenigde Staten tijdens de Burgeroorlog (Ride With the Devil) naar het Oude China fietst. Dit is Lees ode aan de films die hij zelf graag zag toen hij een jong Chineesje was, en dat enthousiasme werkt bijzonder aanstekelijk. Crouching Tiger, Hidden Dragon is even ontroerend als verbluffend, even romantisch als avontuurlijk, even tragisch als spectaculair. Heerlijke cinema.The House of MirthHet zit er dik in dat Terence Davies het juk van zijn verleden eindelijk heeft afgeworpen, tenminste wat cinema betreft. Voor zijn nieuwe project dook hij de wereldliteratuur in en hij kwam terug boven met The House of Mirth, een bepaald meedogenloze roman van de laat 19de-eeuwse Amerikaanse society-schrijfster Edith Wharton (zie ook The Age of Innocence). En Davies, één van de minzaamste Britten aller tijden, toont dat zelfs hij venijnig uit de hoek kan komen.In the Mood for LoveHong Kong in de jaren 60. Twee kersverse buren voelen wel iets voor elkaar maar gaan niet op hun gevoelens in omdat ze allebei getrouwd zijn. Maar wanneer ze te weten komen dat hun respectieve echtgenoten wel een affaire hebben met elkaar, weten ze niet hoe ze moeten reageren. Een subtiele en magische romantische tragedie, waarin regisseur Wong Kar-wai (ontegensprekelijk één van de boeiendste filmmakers van het moment) met een minimum aan kunstgrepen een maximum aan emoties uit zijn film puurt. Elegant, passioneel, erotisch en ontroerend tegelijk.SnatchGuy Ritchie, de hipste Brit van het moment (en papa van Madonnas tweede), volgt zijn onverwachte hit Lock Stock and Two Smoking Barrels op met een brutale misdaadkomedie die als twee druppels water op zijn voorganger lijkt. Weer het verhaal van een overval die fout loopt, weer diezelfde geslepen dialogen, macho gangsters, onhandige losers, burleske grappen en onhandige losers. Maar omdat Ritchie echt wel een fantastisch oor voor gestileerde oneliners heeft en de laatste druppel creativiteit uit zijn camera puurt, kan je je hier toch nog mateloos mee amuseren. Hij hoeft het wel geen drie keer te proberen.Wonder BoysNormaal gezien trachten regisseurs hun wil op te dringen als ze een boek naar het scherm vertalen, maar Curtis Hanson (die van L.A. Confidential) besliste om met Wonder Boys van Michael Chabon precies het tegenovergestelde te doen. Zijn film baadt in een literair sfeertje en laat zich ontdekken als een boek. Maar Hanson was wel slim genoeg om te vertrouwen op Chabons meesterlijke personages en plaatste daar een zeer geïnspireerd stel acteurs tegenover. Vooral Michael Douglas is buitengewoon goed, als de sjofele literatuurprof die gelaten en met een dosis cynische humor de ondergang van zijn leven gadeslaat.Oproep KinderjuryKinderen gezocht, tussen 8 en 12 jaar, die willen zetelen in de kinderjury van het 13de Europees Jeugdfilmfestival Vlaanderen. Dat loopt tussen 16 en 25 februari in Metropolis Antwerpen. Bedoeling is dat ze een aantal films in competitie bekijken, vervolgens gaan samenzitten, discussiëren over wat ze gezien hebben en er een winnaar uit selecteren. Voorkennis is niet nodig, je moet enkel je mening kunnen formuleren. En de organisatoren beloven ons plechtig dat de jury-opdracht de schoolplicht niet in de weg zal lopen. Voor alle informatie kan je terecht op het nummer 03/232 64 09 of mailen naar richie.thorne@pi.be. Graag zo snel mogelijk reageren.In het Antwerpse Filmmuseum kan je dezer dagen een selectie gaan bekijken van de beste films van 2000. Zoals Fucking Amal (vr 22/12) of Bringing Out the Dead (za 23/12). John Malkovich en Pasolini staan er deze maand overigens ook in the picture. Meer info: 03/233 85 71. Ook bij de collegas van het Brusselse Filmmuseum dartelt Pasolini over het scherm: Procile (wo 20/12), Edipo Re (do 21/12), I Racconti di Canterbury (vr 22/12), Il Decamerone (za 23/12) en Il fiore delle Mille e Una Notte (ma 25/12). Meer info: 02/507 83 70. In het Hasseltse Begijnhof demonstreert Steven Soderbergh dan weer zijn postmoderne filmstijl: The Limey (wo 20/12). Meer info: 011/23 75 32.