Moulin Rouge!

Het slotstuk van mijn Red Curtain Trilogy, noemt Baz Luhrmann zijn waanzinnig romantische musicalspektakel Moulin Rouge!. De trilogie in kwestie, die voorts bestaat uit Strictly Ballroom en Romeo + Juliet, betrof films die de bedoeling hadden de kijker met alle mogelijke middelen emotioneel te betrekken bij het verhaal. De benaming verwijst naar het theater: een rood gordijn dat (in het begin van Moulin Rouge! zelfs letterlijk) open schuift, waarna Luhrmanns wondere wereld zich kan openbaren voor de opengevallen kinnenbakken van het publiek. De verhalen zijn telkens varianten op bestaande mythes: David en Goliath in het geval van Strictly Ballroom, Orpheus en Eurydice in het geval van Moulin Rouge!. Het voordeel van zon klassieke structuur is dat de film er meteen een universele herkenbaarheid door krijgt, de keerzijde van de medaille dat het de spanning niet bepaald ten goede komt. Meer nog: Luhrmann doet zelfs geen moeite om andere wegen te zoeken die de plot wat verrassender kunnen maken. Moulin Rouge! opent met een treurende Ewan McGregor die anno 1900 snikt dat zijn Grote Liefde gestorven is en vervolgens in één lange flashback vertelt wat er precies is gebeurd. De liefde in kwestie bleek Satine te heten en was de ster van de Moulin Rouge, een wilde nachtclub in het hart van Parijs. Daar was Christian (McGregors personage) als idealistische schrijver naartoe getrokken, op zoek naar de zuivere waarden van het leven en integere artistieke expressie. Je twijfelt er niet aan dat Luhrmann hiermee ook op zijn manier uithaalt naar de criticasters die de cineast keer op keer op de korrel hebben genomen omdat hij zon verduiveld artificiële cinema durft te maken. Maar het is niet het middel wat telt, zeggen Luhrmann en zijn Parijse Bohémiens in koor, het is het doel. En dat doel is: ontroeren. Natuurlijk houdt Luhrmanns ambitie daar niet op. Hij wil de musical moderniseren, en slaagt daar nog in ook. Zijn methode kan je moeilijk subtiel noemen, maar het slaat wel aan. Het is alsof de filmmaker nog eens alles uit de kast wou halen voor hij met dit soort cinema ophield. Hij selecteerde een rits overbekende deuntjes, schakelde al zijn vrienden en kennissen in en zette zijn razende verbeelding op overdrive. Tijdens het eerste half uur van Moulin Rouge! levert dat een orkaan van beeld, geluid en dwaze slapstick op. Het is een even imposant als irritant staaltje cinema en het breekpunt van de film. De kijker die erop afknapt, is ook verloren voor de rest van de rit, wie zich kan laten overdonderen, is vanaf Ewan McGregors hartverscheurend charmante versie van Elton Johns Your Song verkocht. Wat volgt, is één van de meest romantische verhalen van de laatste jaren, een onvoorwaardelijke ode aan het droomideaal van de liefde. Met McGregor en Nicole Kidman koos Luhrmann ook twee acteurs die knetteren zodra ze op het scherm verschijnen. Dat ze (zeker McGregor) ook nog een geweldig kunnen zingen, kan de pret alleen maar verhogen. Te nemen of te laten, Moulin Rouge! is een opmerkelijke film.Van Baz LuhrmannMet Ewan McGregor, Nicole Kidman, Richard Roxburgh, Jim Broadbent, John LeguizamoHeartbreakersGoedgelovige pipos met open ogen in een val zien lopen is altijd plezierig om te zien, en wat dat betreft, geeft de komedie Heartbreakers het volle pond. De oplichters in kwestie zijn moeder en dochter. Moeder Max werd ooit zwanger in de steek gelaten door haar echtgenoot, en sindsdien heeft ze gezworen zich te zullen wreken op het mannelijke geslacht in het algemeen en de steenrijke vrijgezellen in het bijzonder. Het plan is even simpel als efficiënt: ze kiest zorgvuldig een slachtoffer uit, verleidt hem, trouwt zo snel mogelijk en vraagt vervolgens prompt de scheiding aan wegens overspel. Dat overspel wordt dan weer uitgelokt door Max welgevormde dochter Page. Het heeft het oplichtersduo al uitgebreide fondsen opgeleverd, maar Page voelt zich steeds meer gefrustreerd door haar ma. Niet dat haar geweten opspeelt, verre van zelfs, maar ze voelt zich rijp genoeg om haar eigen gang te gaan. Maar de eerste keer dat ze het probeert, loopt het natuurlijk fout. Heartbreakers is een voorspelbare maar lekker onnozele komedie, die behoorlijk ver gaat qua zwarte humor (er wordt bijvoorbeeld weinig zachtzinnig omgesprongen met lijken) zonder ooit echt grof te worden. De man achter de camera, ene David Mirkin, kan dan ook de nodige adelbrieven voorleggen. Hij schreef onder meer mee aan The Larry Shandling Show en staat nu al een paar jaar aan het hoofd van The Simpsons, nog steeds één van de beste comedy-series ter wereld. Heartbreakers is zijn eerste bioscoopfilm, maar zijn gevoel voor goeie grappen is hij duidelijk nog niet kwijt. Bovendien was hij verstandig genoeg om een beroep te doen op een uitstekend stel acteurs. Sigourney Weaver laat nog maar eens haar talenten als komiek bewonderen en tienerster Jennifer Love Hewitt haalt behalve haar borsten ook haar acteerkwaliteiten eindelijk boven. Maar het is Gene Hackman die met de hoofdvogel gaat lopen als de degoutante tabaksindustrieel, een walgelijk figuur met diepgele tanden die de hele film door loopt te paffen en fluimen op te hoesten.Van David MirkinMet Jennifer Love Hewitt,Sigourney Weaver, Jason Lee,Gene Hackman, Ray LiottaSamenstelling: Ruben NOLLETAuditionDe Japanse cultfilmer Miike Takashi baseert zich op een verhaal van Ryu Murakami om de ondergeschikte positie van de vrouw in de Japanse samenleving aan te klagen. Of beter: de gevolgen die die ondergeschikte positie kan hebben. Want dat de moderne Japanse vrouw niet meer van plan is om zich zomaar als een object te laten behandelen, mag het hoofdpersonage in extreme mate aan den lijve ondervinden. Bizarre, fascinerende en bij momenten bijna ondraaglijke mix van romantiek, maatschappijkritiek, poëzie en body horror. Takashi is dan ook niet van de minsten.La pianisteErika Kohut is een verzorgde, strenge vrouw van middelbare leeftijd die pianoles geeft aan een gerenommeerd conservatorium in Wenen. Achter haar koele en afstandelijke uiterlijk schuilt echter een persoonlijkheid die nooit met emoties en affectie heeft leren omgaan. Wanneer een jonge kerel, Walter, in haar geïnteresseerd raakt en zijn bedoelingen niet onder stoelen of banken steekt, weet ze niet hoe ze moet reageren. Op de duur stapelt de druk zich zo op dat de boel uiteindelijk springt. In La pianiste, naar de roman van Elfriede Jelinek, legt Michael Haneke nog maar eens op even klinische als wurgende wijze bloot waar het in onze westerse wereld spaak loopt. Met een geweldige hoofdvertolking van Isabelle Huppert.Requiem for a DreamDarren Aronofsky, sinds zijn verbluffende debuut Pi overal bestempeld als één van de grootste en meest originele filmtalenten van de Verenigde Staten, vervult met zijn opvolger de hoog gespannen verwachtingen. Meer nog, hij voegt aan zijn unieke stijl een onwaarschijnlijk ontstellend en emotioneel verhaal toe, over vier hoofdpersonages die in een spiraal van verslaving en onvervulde dromen naar de hel gevoerd worden. Requiem for a Dream is de bewerking van de gelijknamige roman van Hubert Selby Jr (die als schrijver overigens ook het ontdekken meer dan waard is). Intussen raakte ook bekend dat Aronofsky zijn geplande Batman-avontuur heeft laten schieten. We kunnen niet zeggen dat het ons verbaast.SwordfishSoms heb je geen haarfijn uitgedokterde plot nodig om je stevig te amuseren in de bioscoop. Aan het verhaal van Swordfish valt bijvoorbeeld geen touw vast te knopen. Het weinige dat we plotgewijs konden ontcijferen, was dat het gaat om een superhacker die een schimmige onderwereldfiguur (Travolta met intrigerend kapsel) moet helpen met een spectaculaire onderneming. Wat het plan precies inhoudt en wat de gevolgen zijn, zal ons verder een raadsel (en eerlijk gezegd ook worst) wezen. Wat telt, is de opeenvolging van spectaculaire scènes en momenten.The Tailor of PanamaTerwijl Hollywood steeds gretiger terug grijpt naar clichés en stupiditeiten om volk te lokken, houdt John Boorman koppig vast aan de voorwaarden die hij zelf aan een film stelt. Subtiel geschetste personages, opwindende dialogen, plaats voor emotie en ontroering en toch duivels geestig, The Tailor of Panama proeft als een vijfsterrenmenu in een hamburgertent. Geoffrey Rush is uitstekend als de kleermaker die een nieuw leven heeft opgebouwd in Panama, en Pierce Brosnan geniet duidelijk mateloos van zijn rol als spion zonder scrupules en een broek vol goesting (in wezen hetzelfde personage als Bond, maar dan vanuit een heel andere hoek bekeken).TogetherLukas Moodysson, heeft altijd gezegd dat hij films wil maken die zowel onderhoudend als waardevol zijn, en in Together blijft hij bij dat voornemen. Het gaat hier om een blik achter de schermen van een gemeenschapshuis anno 1975, een plaats waar jongeren van allerlei slag en ideologie een nieuwe vorm van samenleven uitproberen. Wanneer de burgerlijke zus van één van hen haar man verlaat en samen met haar twee kinderen onderdak zoekt in het huis, zorgt dat voor de nodige spanningen. Politiek en maatschappelijke kritiek zijn nooit ver in Together, maar net als in zijn debuut Fucking Åmæl verzacht Moodysson de meppen die hij uitdeelt. Hij blijft in de eerste plaats een minzame kerel, iemand die de mensheid alles wil vergeven omdat we in de grond allemaal dezelfde zijn.Zoals we vorige week meldden, wijdt het Brusselse Filmmuseum tot half december een deel van zijn schermtijd aan 200 klassieke Europese films (België voorzitter van de Europese Unie, weet u wel). Op wo 26/9 gaat het bijvoorbeeld om een reeks experimentele kortfilms, op do 27/9 om Hitchcocks oorspronkelijke versie van zijn The Man Who Knew Too Much en op zo 30/9 om Jean-Pierre Melvilles Le Samouraï. Meer info: 02/507 83 70. Het Salon (Kronenburgstraat 64, 2000 Antwerpen) sluit op do 27/9 haar reeks afleveringen van de gelauwerde mafia-serie The Sopranos af. De voorstelling wordt gevolgd door Digital Vibes Dance met djs Louis & Coudron. De drugscyclus in het Antwerpse Filmmuseum wordt op zo 30/9 in schoonheid afgesloten met Terry Gilliams waanzinnige Fear and Loathing in Las Vegas. De reeks 40 Klassiekers op dinsdag wordt op di 2/10 ingevuld door Alexander Kordas The Private Life of Henry VIII. Meer info: 03/233 85 71 of www.antwerpen.be/cvb. Qua Zebracinema kunt u dan weer gaan kijken naar Le fabuleux destin dAmélie Poulain (wo 26/9 en do 27/9 in Begijnhof Hasselt) of naar het pakkende Harrisons Flowers (di 2/10 in Dommelhof Neerpelt). Meer info: 011/23 75 32 of www.limburg.be/zebra. En van 28/9 tot en met 5/10 loopt in Namen het Festival International du Film Francophone, met onder meer de wereldpremière van Le vélo de Ghislain Lambert, de nieuwe komedie met Benoît Poelvoorde. Meer info: 081/24 12 36 of www.fiff.namur.be. Oproep aan creatievelingenVorig jaar moesten ze om financiële redenen hun activiteit beperken tot filmpjes op het internet, maar dit jaar keert het kortfilmfestival Leuven Kort in volle hevigheid terug. Wie kans wil maken op één van de 8 prijzen, wordt geacht zijn of haar werk voor 10 oktober in te sturen. Je vindt alle gegevens op www.kortfilmfestival.be of 016/29 77 94. Op di 30/10 organiseert de Vlaamse Script Academie dan weer van 10u tot 17u30 een les scenario-analyse aan de hand van (even slikken) Pauline en Paulette. Het allerprilste potplantje dat uiteindelijk tot die bioscoopfilm uitgroeide werd namelijk in de grond gezet tijdens de schrijfoefeningen van de Academie, en dat willen ze natuurlijk vieren. Regisseur Lieven Debrauwer en zijn co-scenarist Jaak Boon komen een en ander toelichten. De plaats van gebeuren is het Roularta Research Park De Haak in Zellik. Voor meer informatie (over de prijs bijvoorbeeld): 016/29 95 93. Inschrijven moet voor 20 oktober.