Advertentie
Advertentie

Nada Mas /Nothing More

Van Juan Carlos Cremata Malberti Met Thais Valdes, Nacho Lugo, Daisy Granados, Paula Ali, Veronica Lopez, Luis Manuel Iglesias, Raul Eguren, Edith Massola Carla Perez is een jonge vrouw uit Havana die haar brood verdient op het postkantoor, waar ze de godganse dag brieven moet afstempelen. Voor het overige droomt ze van een beter leven, zonder die afstompende routine en zonder collega's of oversten die haar constant op de vingers kijken en elk afwijkend gedrag afkeuren. Die droom komt in een stroomversnelling wanneer ze het plan opvat om haar collega-Cubanen wat extra geluk mee te geven door brieven te herschrijven. 'Nada mas' (het eerste deel van een geplande trilogie waarvan de andere delen 'Niemand' en 'Nooit' zullen heten) vertelt het verhaal in zwart-wit, met een handvol details die in heldere kleuren geaccentueerd worden. Die poetische aanpak van regisseur Juan Carlos Cremata Malberti levert bij momenten best wel charmante en ontroerende scenes op, maar vreemd genoeg vond de cineast het aangewezen om er keer op keer een portie slapstick en farce doorheen te mengen. Carla's hatelijke collega's kijken scheel, hebben harige puisten en schreeuwen allemaal om het hardst. Een commentaar op de Cubaanse samenleving? Een voorliefde voor het circus? Of gewoon een reflex van Malberti, die zijn carriere begon als maker van kinderprogramma's op de Cubaanse televisie? We vroegen het hem. Bent u een heel religieuze persoon? Malberti: 'Ik geloof in alles, behalve in wat ik zie, want wat ik zie, is ongelooflijk. De werkelijkheid is te gek voor woorden. Anderzijds ben ik ook een materialist. Ik ben geboren tijdens de Revolutie en ik heb een opleiding gekregen in communistisch-materialistische dialectiek. Ik geloof in het leven, in het feit dat iedereen de kans moet krijgen om zijn eigen wereld te ontdekken en uit te breiden.' Ik stel die vraag omdat de film opgedragen is aan de Maagd Maria. Malberti: 'Dat heb je verkeerd begrepen. De film is opgedragen aan Maria de maagd, en dat is niet hetzelfde. Maar ik draag hem wel ook op aan de Maagd van la Caridad del Cobre en dat is de belangrijkste heilige van Cuba. Zij is nog een overblijfsel van de Afro-Cubaanse godsdienst, die veel verschillende goden telt en een speciale godheid, Ochun. Die kleedt zich in het geel en is de god van de vreugde en geluk. En van de prostituees. (lacht) Ik weet niet of jullie dat meekrijgen in de vertaling, maar ik gebruik constant religieuze woorden en verwijzingen in de dialogen. We hebben het script van 'Nada mas' namelijk al zes jaar geleden geschreven, toen de paus op bezoek was in Cuba en we overspoeld werden door religieuze beelden.' Aan het eind van de film zien we een adres waarnaar de mensen kunnen schrijven. Is dat een echt adres? Malberti: 'Absoluut. Het is een postbus die ik geopend heb. De mooiste prijs die mijn film al gekregen heeft, is dat ik na de allereerste vertoning in Cuba meteen een brief onder mijn deur kreeg. De schrijver ervan vertelde zijn naam niet maar hij schreef dat de film zijn leven had veranderd. Ik vind het heel grappig. Je moet weten dat mijn film eigenlijk 'Nada' heet, 'Niets'. Er is echter een bekende Spaanse roman uit de jaren 50 met die titel en daarvan bestaat er ook een filmscript. Om problemen met auteursrechten te vermijden, hebben we de film 'Nada Mas' genoemd. Maar in werkelijkheid ben je mij aan het interviewen over Niets. En Niets was ook het enige wat ik wou vertellen. (grijnst) Dat de film een grote hit is geworden in Cuba, is dan ook veel meer dan ik ooit had durven dromen.' 'Als iedereen vertrekt, zal niemand ooit iets veranderen', zegt een personage. Is deze film uw manier om iets te veranderen? Malberti: 'Het belangrijkste is dat de mensen zichzelf veranderen. Het probleem is niet om naar Miami te verhuizen of in Havana te blijven maar om zelf te veranderen. Dat is de eerste stap. Ergens anders gaan wonen is geen oplossing. Ik heb geprobeerd om een ander soort Cubaanse film te maken, maar dan gebaseerd op alles wat de Cubaanse film al voortgebracht heeft. Je kan zien dat ik van stille films hou en van de Nouvelle Vague en van het neorealisme en vooral van de klassieke Cubaanse films uit de jaren '60. 'Nada mas' is een grote hommage aan die filmmakers. Een van die cineasten, Tomas Gutierrez Alea, zei ooit dat een film geen maatschappij kan veranderen. Maar wat hij wel kan doen, is de geest van de mensen veranderen, waarop die mensen dan de maatschappij kunnen veranderen. Een regisseur kan een andere manier aanbieden om naar de wereld te kijken. Deze film is mijn blik op de wereld, die heel ontroerend of triest kan zijn maar ook heel grappig of burlesk.' 'Nada Mas / Nothing More' komt deze week in de zalen. Buffalo Soldiers Van Gregor Jordan Naar de roman van Robert O'Connor Met Joaquin Phoenix, Anna Paquin, Scott Glenn, Ed Harris, Gabriel Mann, Elizabeth McGovern Wie er precies voor verantwoordelijk is geweest dat de verplichte legerdienst afgeschaft werd, kan ik me niet meer herinneren, maar ik zou die minister van Defensie bij deze toch nog eens hartelijk willen bedanken. De wetenschap dat ik anders een klein jaar van mijn leven had moeten opofferen aan allerlei zin- en hersenloze drills en routines doet me nu nog huiveren. En het is niet eens het principe dat een mens geacht wordt om de vlag en wimpel van zijn vaderland te verdedigen die me tegen de borst stoot. In alle eerlijkheid ging het mij vooral om het idee dat ik een jaar lang rondgecommandeerd zou worden door mensen die van de landsverdediging hun professionele carriere hebben gemaakt. Vraag om iemand die zijn legerdienst heeft gedaan naar zijn meest hatelijke ervaringen, en je kan ervan op aan dat de 'boefers' er de hoofdrol in zullen spelen. In 'Buffalo Soldiers' is het niet anders. De film is (net als de gevierde cultroman van Robert O'Connor waarop hij gebaseerd is) gesitueerd op een Amerikaanse legerbasis in de buurt van Stuttgart, einde jaren 80. De Muur is nog niet gevallen maar de Rode Beer heeft zijn klauwen en tanden al lang verloren. 'In tijden van vrede wordt de oorlogszuchtige mens zijn eigen ergste vijand', citeert de film, en dat is niks overdreven. Van smokkelarij tot afpersing en van drugstraffiek tot moord, de scenes die zich afspelen op de Theodore Roosevelt Army Base laten weinig aan de verbeelding over. Het is een wereld waar hoofdfiguur Ray Elwood zich meer dan prima voelt. Als bataljonsecretaris van de zachtaardige maar hopeloos incompetente commandant Berman zit hij op de ideale plaats om allerhande deals af te sluiten en een aardige spaarrekening aan te leggen. Tot hij te maken krijgt met een topsergeant die vastberaden is om antimilitair schorriemorrie zoals Elwood hard aan te pakken en de basis grondig schoon te maken. Wat begint als een ondeugend steekspel, loopt echter al snel zwaar uit de hand. 'Buffalo Soldiers', geregisseerd door de Australische cineast Gregor Jordan (u vindt zijn debuutfilm 'Two Hands' nog in de betere videotheek), laat zich kennen als een vlijmscherpe satire in de fijne traditie van 'Catch-22' en 'M*A*S*H'. Omdat de film op een bijzonder ongelukkig moment komt (Miramax kocht de Amerikaanse rechten op 10 september 2001), wordt Jordan regelmatig beschuldigd van anti-Amerikanisme, maar 'Buffalo Soldiers' richt zijn pijlen niet op een land maar op een systeem. Bovendien tonen de cijfers dat O'Connors roman, die tussen haakjes nog een stuk donkerder en harder is dan de film, niks overdrijft. Jordan heeft dan weer de grote verdienste dat hij precies de juiste mix vindt van humor en geweld en dat hij al de personages in hun volle menselijkheid schetst. Elwood mag dan een manipulatief en slijmerig ventje zijn, je bewondert zijn scherpzinnigheid en initiatief. Sergeant Robert E. Lee is weliswaar een pure ijzervreter, je snapt (grotendeels) wat hem motiveert. Commandant Berman geeft meer om zijn eigen postje en waardigheid dan om zijn missie, maar je kan niet anders dan met hem meevoelen. 'Buffalo Soldiers' is een film die tegelijk rockt en raak treft, ook al gaat hij op het eind een beetje over de schreef. The Italian Job Van F. Gary Gray Met Mark Wahlberg, Edward Norton, Charlize Theron, Seth Green, Jason Statham, Donald Sutherland Naar het schijnt heeft Edward Norton zijn medewerking verleend aan 'The Italian Job' omdat hij de producerende studio contractueel nog een film verschuldigd was en hij zich zo snel mogelijk vrij wou maken. Als dat zo is, dan had Norton het absoluut een stuk slechter kunnen treffen dan deze vrije remake van de gelijknamige Britse avonturenfilm uit de jaren 60. Van het origineel (toen met onder meer Michael Caine en Benny Hill) blijft niet zoveel meer over, op de legendarische roofoverval met de mini's na. Maar 'The Italian Job' editie 2003 is vooral een technologische update. Waar de sympathieke boeven alle lichten in een drukke stad op groen zetten via strategisch geplaatste zenders, hackt de nieuwe 'Italian Job' gewoon in de verkeerscomputer van Los Angeles om de helden vrije doorgang te geven. Veel echte verrassingen heeft het script niet te bieden, maar de verzamelde cast geniet duidelijk met volle teugen van de flitsende dialogen die ze van de makers aangeboden kregen. 'The Italian Job' mag dan de aanstekelijke cool en gevatheid missen van pakweg 'Ocean's Eleven', hij klaart de klus voorbeeldig. Identity Van James Mangold Met John Cusack, Ray Liotta, Amanda Peet, Rebecca De Mornay, Jake Busey, John C. McGinley, Clea DuVall, John Hawkes, Alfred Molina Bent u iemand die graag een sluitende logische verklaring krijgt voor alle mysteries die een film verzint? Dan zou het best kunnen dat u na 'Identity' gruwelijk gefrustreerd de zaal verlaat. Zonder te willen verklappen hoe de vork precies aan de steel zit, moet u namelijk weten dat de psychopaat die doorheen de film dwaalt niet zomaar een geestesgestoorde is. Hou vooral in gedachten dat James Mangold een psychologische thriller heeft gemaakt in de zuiverste zin van het woord, een verhaal waar niets is wat het lijkt en er een heel eigen logica op nahoudt. Een gewaagde onderneming, maar omdat Mangold in elk geval een knappe stijloefening aflevert, durven we 'Identity' toch aanraden. De film volgt een aantal personages die op een stormachtige en doorweekte nacht vast raken in een afgelegen motel. Sommigen hebben autopech gehad, anderen hebben dringend een dokter nodig en allemaal kunnen ze onmogelijk weg omdat de gutsende regen alle toegangswegen onbegaanbaar heeft gemaakt. Een situatie die om het even wie op het gestel zou werken, maar tot overmaat van ramp beginnen er al snel slachtoffers te vallen. En alles wijst in de richting van een meervoudige moordenaar die de volgende dag terechtgesteld zal worden. 'Identity' kan je nog het best omschrijven als een Agatha Christie ('Tien kleine negertjes' wordt letterlijk vermeld) meets 'The X-Files', een thriller die je met veel gevoel voor sfeer en schokeffecten bij het nekvel grijpt. Niemand zal het u kwalijk neemt mocht u zich bekocht voelen door Mangolds al te kunstmatige ontknoping, maar laat dat de pret niet derven.