Nadine Gouzée,

coördinator Task Force Duurzame Ontwikkeling bij het Federaal Planbureau, over duurzame ontwikkelingDe huidige globalisering steunt vooral op een economisch mechanisme zoals de concurrentie, die aan geen andere eisen moet voldoen dan aanbod en vraag op elkaar afstemmen met zo weinig mogelijk regulering, aangezien er geen wereldregering bestaat. Maar opdat een ontwikkeling echt duurzaam zou zijn, mag geen enkele factor zich ontwikkelen ten koste van de andere. Het heeft geen zin om een formidabele economische groei te realiseren die op middellange of lange termijn grote kosten oplegt aan milieu of maatschappij. Noch heeft het zin om vanuit sociaal oogpunt een ideale maatschappij te bouwen door je diep in de schulden te steken en het milieu te veronachtzamen. De grote moeilijkheid is om deze problemen niet af te wentelen op de andere, om synergieën te creëren en een productie en consumptie te promoten die in plaats van sociale problemen en milieuproblemen te scheppen, bijdragen tot hun oplossing. TendancesMarcel van Dam, columnist, over de Nederlandse politiekOp 15 mei is gebleken dat het politiek-bureaucratische complex zich volkomen heeft losgezongen van een zeer groot deel van het electoraat. Het merendeel van het electoraat is opgegroeid met de zekerheden van de verzorgingsstaat. Dat heeft ongetwijfeld bij heel veel mensen het beoogde gevoel van materiële zekerheid bevestigd. Maar het was niet de bedoeling dat iedereen daardoor ook het gevoel zou krijgen dat men niet langer persoonlijk verantwoordelijk is voor het eigen lot. Iedereen eist welvaart en geluk. Als dat er niet of in onvoldoende mate is, wordt de overheid daarvoor verantwoordelijk gehouden. Er is een hele grote nieuwe onderklasse ontstaan, niet zozeer arm in materiële zin, maar arm aan zelfrespect. Maar zelfrespect voor de burgers heeft de overheid niet in de aanbieding. de VolkskrantHenk Hofland, columnist, over de babyboomgeneratieEvenmin als de oorlogsgeneratie raakt de generatie die in de jaren zestig de overgang naar de volwassenheid heeft beleefd, over haar avonturen uitgepraat. Dat kunnen we dan weer beschouwen als een persoonlijke onhebbelijkheid van iedereen die tot de babyboomers hoort. Maar in het algemene discours, in het politieke debat, aan de borreltafel, en ook in de wetenschap is er een niet geringe school van maatschappijbeschouwers die ertoe overhelt de jaren zestig, de culturele revolutie van dat decennium, de schuld te geven van alles wat de wezenlijke westelijke waarden ondermijnt. Van de doorgeschoten tolerantie tot seks in het Oval Office. NRC Handelsblad