OhayoArte, 20

OhayoArte, 20.45-22.15u. Voor de Japanners is niet Akiro Kurosawa of Kenji Mizoguchi maar Yasujiro Ozu de meest Japanse aller cineasten. Ozu (1903-1963) leerde al jong het vak van filmregisseur door Amerikaanse films te imiteren. Vooral na de Tweede Wereldoorlog ontwikkelde hij echter een geheel eigen, uitgepuurde stijl. Hij plaatste zijn camera zeer laag (het standpunt van een Japanner die op een tatami zit), maakte - voor onze westerse ogen - vreemde montagesprongen, en hield erg van rustige, statische shots waarin bijna niets gebeurt. In zijn eigen, onnavolgbare stijl vertelde Ozu simpele familieverhalen gesitueerd in het naoorlogse Japan. Zo ook in deze film uit 1959. De jongeren Isamu en Minoru leven bij hun ouders. Maar bij de buren doet het eerste televisietoestel uit de buurt zijn intrede. De kinderen willen er ook een, maar hun vader beveelt hen erover te zwijgen. Dat doen ze letterlijk: ze weigeren nog te spreken. Ze groeten zelfs de buren niet meer.