One Hour Photo

Personages van wie je niet goed weet aan welke kant van de morele barrière ze staan,zijn altijd het boeiendst om te volgen. Maar in tegenstelling tot de jaren zeventig, toen dat soort figuren schering en inslag waren (Mark Romanek, de regisseur van One Hour Photo, roept onder meer Taxi Driver, The Tenant en The Passenger in als inspiratiebron), loop je ze de laatste tijd slechts heel zelden meer tegen het lijf. Alonzo Harris, de flik met de dubieuze methodes die Denzel Washington neerzette in Training Day, was zon type, althans tijdens de eerste helft van de film, voor de makers hem reduceerden tot een volbloed schurk. Nu is daar echter Sy Parrish, de man rond wie de bevreemdende thriller One Hour Photo draait. Parrish heeft een halve eeuw als volstrekt anonieme figuur achter de rug, iemand die je dagelijks ziet maar nooit onthoudt. Hij verdient zijn brood als hoofdverantwoordelijke van de foto-ontwikkelingsafdeling in een goedkoop warenhuis, en bij gebrek aan welk sociaal leven dan ook stort hij zijn ziel in zijn werk. De duizenden fotos die hij dagelijks in zijn ontwikkelingsmachine aan zich ziet voorbijtrekken, zijn voor hem een surrogaat voor het familie- of liefdesgeluk dat hij mist. Vooral één gezin heeft daarbij zijn aandacht getrokken, de familie Yorkin (succesvolle pa Will, mooie ma Nina en aangenaam zoontje Jake). Maar wat de Yorkins niet weten, is dat Sy hun gezinsleven van veel dichter volgt dan ze ooit hadden kunnen denken. Het is een gegeven dat Mark Romanek heel subtiel uitwerkt tot een parabel over liefde en vertrouwen. Waar Sy Parrish een poeslieve ziel is die je door zijn licht contactgestoorde gedrag op je hoede brengt, blijkt de persoon op wie het hele gezin blindelings steunt, helemaal niet dat vertrouwen waard te zijn. En Romanek bouwt die spanning heel zorgvuldig op, met veelzeggende beelden (de laatste auto op de lege parking, de barst in de voorruit) en details (de winkelmuziek op de achtergrond).Maar de grote trekpleister van One Hour Photo is onvermijdelijk de aanwezigheid van Robin Williams in de rol van Sy. Samen met Insomnia en Death to Smoochy maakt deze film deel uit van een drieluik waarin, zo werd gezegd, Robin Williams de Slechterik speelt. Eigenlijk is niets minder waar. Wat die personages doen mag dan niet altijd even kosjer zijn, je kan ze nooit psychopaten noemen. In de kitscherige kinderkomedie Death to Smoochy komt hij nog het dichtst bij de pure waanzin, met een figuur die een bloeiende carrière als animator van een kindershow gefnuikt ziet door een concurrent en op wraak zint. In Insomnia speelt hij ook geen seriemoordenaar, maar iemand die moeite heeft om de consequenties van zijn daden te aanvaarden en dus een spelletje begint te spelen met de politie. Maar het is Sy Parrish die de kroon spant als donker dramatische figuur. Achteraf bekeken, wanneer alle puzzelstukjes op zijn plaats zijn gevallen (ook de op de keper beschouwd irritant handige uitleg voor Sys persoonlijkheid), snap je dat je in wezen te maken hebt met een intrieste man. Zelfs Williams patent sentimentele trekje draagt voor één keer bij tot het verhaal. Van Mark RomanekMet Robin Williams, Connie Nielsen, Michael Vartan, Eriq La Salle, Gary Cole, Dylan SmithReign of FireDe wereld is de laatste decennia al door behoorlijk wat kolossale beesten bedreigd, en nu voegt Reign of Fire daar nog een diersoort aan toe. Metrowerken in Londen bevrijden namelijk een draak uit zijn eeuwenoude slaap, waarna die als een gek begint te reproduceren, zodat de mensheid in een mum van tijd het onderspit moet delven voor die vuurspuwende en gevleugelde monsters. Aan een getraumatiseerde Brit en een Amerikaan met een cowboymentaliteit om zoveel jaren later de rekening te vereffenen. Een film als Reign of Fire heeft al te veel voorgangers om nog echt verrassend te zijn, maar de makers hebben in elk geval flink hun best gedaan om de apocalyptische wereld die ze verzonnen hebben zo overtuigend mogelijk in beeld te brengen. Bovendien beschikken ze met Christian Bale en Matthew McConaughey (voor de gelegenheid met kale kop, grote tatoeages en een flinke sigaar tussen de tanden) over acteurs die sterk genoeg zijn om hun personages in het vlees te zetten. Natuurlijk steekt het verhaal vol onwaarschijnlijkheden en onopgeloste vragen (het voortplantingssysteem van de draken getuigt wel van heel weinig evolutionaire visie), maar Reign of Fire heeft panache en sfeer genoeg om die gaten te overbruggen.Van Rob BowmanMet Christian Bale, Matthew McConaughey, Izabella Scorupco, Gerard Butler, Scott James Moutter, David Kennedy, Alice KrigeSamenstelling: Ruben NOLLETCédric Klapisch herpakt zichZoals u vorige week al kon lezen, is de Franse cineast Cédric Klapisch met Lauberge espagnole terug op het juiste spoor geraakt. Deze vrolijke komedie over een Franse student, Xavier, die een jaartje naar Barcelona trekt in het kader van het Erasmus-project, bezit namelijk al de kenmerken die van Klapisch eerste films (Le péril jeune, Un air de famille, Chacun cherche son chat) zulke vertederende ervaringen maakten en die zo opvallend ontbraken in zijn ambitieuze vorige, het sci-fiverhaal Peut-être. Boeiende personages, vlotte dialogen, leuk geobserveerde en herkenbare situaties en bij momenten ook een neus voor het drama dat achter elke goeie komedie schuilt, in Peut-être waren ze ver te zoeken. Al is Klapisch zelf het daar niet helemaal mee eens: Ik hou heel veel van Peut-être. Ik ben echt tevreden met het resultaat. Maar het is zeker zo dat ik geleden heb onder het gewicht van dat project. Het grote budget, de complexiteit van sommige scènes, dat gaat niet in je koude kleren zitten. Bij Peut-être hadden we soms een week nodig om één scène af te werken, terwijl we bij Lauberge espagnole drie scènes op een dag inblikten. Na Peut-être had ik terug nood aan die vrijheid, die spontaniteit.Snap je intussen al waarom Peut-être het publiek niet aansprak?Cédric Klapisch: Ja, maar dat wist ik eigenlijk al voor ik eraan begon. Peut-être was een poging om een ander soort cinema te maken, een film die tegelijk fantastisch en realistisch is. Zoiets aan een publiek verkopen, is per definitie heel moeilijk. Ik heb precies gemaakt wat ik in mijn hoofd had, een verhaal dat buiten de lijntjes kleurt, een film die ontsnapt aan alle conventies.En is die ambitie nu eens en voor altijd uit je systeem?Klapisch: Nee, ik heb nog steeds zin om telkens weer een compleet andere film te maken. Ik ben nu bezig met de montage van mijn volgende film, Ni pour, ni contre (bien au contraire), en dat is een modern gangsterverhaal geworden. Compleet het tegenovergestelde van Lauberge espagnole, heel gestileerd, technisch en strak.Klopt het dat Lauberge espagnole een Franse uitdrukking is?Klapisch: Ja, al is hij niet zo courant. Het is het idee van een wilde chaos, iets wat totaal uiteenlopende dingen groepeert. Naar het schijnt komt de uitdrukking uit de 19de eeuw, toen men in de Spaanse herbergen geen eten kon kopen en de reizigers dus hun eigen voedsel moesten meebrengen. Omdat iedereen zijn eten met elkaar deelde, kreeg je dus compleet ongeordende menus. Iets une auberge espagnole noemen, wil zeggen dat het weliswaar een eenheid vormt, maar tegelijk ook een chaotische mengeling van allerlei elementen is.In uw films zit altijd ook een politiek getinte lading. Je kan Lauberge espagnole bijvoorbeeld ook zien als een liefdesverklaring aan het adres van een verenigd Europa. Heb je die boodschap willen benadrukken?Klapisch: Nee, integendeel zelfs. In het begin had ik meer de bedoeling iets te vertellen over Europa en de jongere generatie Europeanen. Maar hoe meer ik met die film bezig was, hoe meer hij het verhaal werd van Xavier. Nu zie ik Lauberge espagnole in de eerste plaats als un film dapprentissage, naar analogie met de roman dapprentissage. Xavier is een kerel van 25 die niet weet wie hij is en die dat in de loop van het verhaal zal ontdekken. Europa vormt nu meer de achtergrond, zij het daarom niet minder belangrijk.De houding tegenover het verenigde Europa lijkt me voor een groot stuk een generatieconflict. Jongeren staan er doorgaans veel positiever tegenover dan oudere mensen. Heb je dat ook gemerkt op de set?Klapisch: Absoluut. Dat was ook één van de dingen die ik merkte toen ik tien jaar geleden mijn zus ging bezoeken, die toen zelf een jaartje in Barcelona was gaan studeren en een appartement deelde met medestudenten uit alle uithoeken van Europa. Ik stond ervan versteld dat die geen enkel probleem hadden om samen te leven en te communiceren. Europese jongeren hebben meer overeenkomsten dan verschillen. Ze luisteren naar dezelfde muziek, ze dragen min of meer dezelfde kleren, ze roken dezelfde joints. (lacht) Die verwantschap vind je naar mijn smaak veel te weinig terug in die media, die zich liever concentreren op de verschillen tussen de landen. Ik heb twee jaar in New York gestudeerd en daar had ik al gezien dat er wel degelijk zoiets bestaat als een Europese identiteit. Ik voelde me veel nauwer verwant met de Italianen en de Duitsers dan ik voordien had gedacht. RNLauberge espagnolespeelt nu in de zalen.Van 2 tot en met 22 september loopt in de Victor Horta-hal van het Paleis voor Schone Kunsten in Brussel een fototentoonstelling met werk van Guy Ferrandis. De reden waarom we dat in deze rubriek vermelden, is dat de man zijn fotos genomen heeft op de set van Roman Polanskis Gouden Palm-winnaar The Pianist, een film die op 25 september in de zalen komt. De toegang is vrij. Meer info: www.filmarchief.be of 02/507 83 70. En wat meer is: Polanski zelf komt één van de voorstellingen inleiden tijdens de retrospectieve die parallel in het Filmmuseum loopt. Bij welke film hij precies aanwezig zal zijn, staat nu nog niet vast. Het Antwerpse Filmmuseum kleurt in september roze, met de derde Gay & lesbian Showcase. Deze week staat daar onder meer Lhomme blessé van Patrice Chéreau (ma 2/9) op het programma. Bovendien mogen we zeker niet vergeten te vermelden (de organisatoren houden zo ongeveer een pistool tegen onze slaap), dat u op 28/8 naar de volledig gerestaureerde Rolling Stones-concertfilm Gimme Shelter kunt gaan kijken. Men zegge het voort. Meer info: www.antwerpen.be/cvb of 03/233 85 71.Brussels filmfeestVan vr 30/8 tot en met wo 4/9 vindt Bruxelles fait son cinéma plaats, vijf dagen van gratis openluchtcinema in minder bekende mooie hoekjes van onze hoofdstad. Zo wordt op vr 30/8 Tony Gatlifs levenslustige zigeunerfilm Swing vertoond op de Cour Espace Toots in Evere en een dag later op de Place de la Résistance in Anderlecht. De twee andere films op het programma zijn West Beyrouth van Ziad Doueiri en Marie-Line van Medhi Charef. De voorstellingen beginnen telkens rond 21u15. Meer info: 02/217 48 47 of www.cinemamed.be.