Advertentie
Advertentie

Op cd

KlassiekMissaVon Weber Schumann koor en orkest van de WDR Keulen o.l.v. Helmuth FroschauerCapriccio 67 001Het koor en orkest van de Keulse radio brengen op de cd Missa een bijzonder verrassend programma met twee missen van bekende componisten uit de 19de eeuw. Zowel Carl Maria von Weber als Robert Schumann zijn gevestigde waarden uit de Duitse romantiek, maar ze staan zeker niet bekend voor hun miscomposities. Von Weber, die als vernieuwer van de Duitse opera furore maakte, componeerde reeds op 15-jarige leeftijd zijn eerste mis. Voor deze opname werd gekozen voor de Jubel-Messe uit 1819, een werk dat Von Weber voor de koning van Saksen componeerde. Net als Verdi in zijn Requiem niet kan verhullen dat hij een doorgewinterd operacomponist is, zo schemert ook Webers talent voor het muziektheater door in zijn Jubel-Messe. Vooral het Benedictus bevat reminiscenties aan de rol van Agathe uit Der Freischütz. Naast deze uitstekende miscompositie van Von Weber koos Helmuth Froschauer, dirigent van het WDR-koor en orkest, ook voor de Missa sacra van Robert Schumann. Schumann die zich aanvankelijk op pianomuziek, liederen en kamermuziek toelegde, begon zich pas omstreeks 1850, toen hij in Düsseldorf werkte, op koormuziek toe te leggen. Met zijn koor verdiepte hij zich vooral in het koorwerk van Bach. De invloed van Bach is ook te horen in zijn Missa sacra, een werk dat vandaag maar zelden uitgevoerd wordt, maar dat zonder meer een waardevolle compositie is. Helmuth Froschauer zorgt met het koor en orkest van de WDR voor een meer dan behoorlijke uitvoering, waarin ook de solisten voor een sterke prestatie zorgen. (TE) NuevoKronos Quartet + gasten Nonesuch 7559-79649-2In de afgelopen 30 jaar heeft het Kronos Quartet een repertoire opgebouwd van een ongeziene omvang en variatie. Meer dan 400 werken zijn geschreven of bewerkt voor het Kronos Quartet, en hun repertoire gaat van Sjostakovitsj, Webern, Bartok en Ives tot Piazolla en John Cage. Naast zijn nauwe samenwerking met hedendaagse componisten zoals Riley, Vasks en Gorecki, interesseert het Kronos Quartet zich steeds meer voor de cross-over van klassiek met jazz, rock, pop en wereldmuziek. Op de vorige cd Caravan maakte het Kronos Quartet een muzikale wereldreis en op zijn nieuwste cd Nuevo gaat het verder op de ingeslagen weg. Diverse repertoires en musici uit verschillende muzikale werelden worden met elkaar verzoend en de oneindige mogelijkheden van het strijkkwartet worden met andere instrumenten gecombineerd. Ditmaal staan verschillende Mexicaanse muziekstijlen uit de 20ste eeuw centraal in arrangementen die voor kwartet en andere instrumenten gemaakt werden. Muziek uit een tv-serie, traditionele Mexicaanse muziek, een romantisch liedje of Cubaanse invloed worden naast ernstiger werk van Silvestre Revueltas geplaatst. Er kwam ook heel wat producerswerk aan te pas om de sound van het kwartet met de omringende klankkleuren en met de diverse muziekstijlen in overeenstemming te brengen. Op deze cd laat het Kronos Quartet de klassieke kwartettraditie los en verkent het nieuwe horizonten. Dat kan onder meer leiden tot een populaire dance mix van El Sinaloense waarmee de cd afsluit of tot 12/12, een meer dan 11 minuten durend klankenlandschap van Kronos en Café Tacuba. (TE) Jazz/danceBlue Notes Sidetracks vol. 2A Warm Blue Note Session: compiled & mixed by BuscemiBlue Note/EMILimburger en wereldburger Buscemi alias Dirk Swartenbroekx is een man van uiteenlopende stijlen. Als dj maakte hij naam in de schemerzone tussen house en drum n bass. Maar net wanneer je dacht hem in een hokje te hebben gestopt, verschijnt er een remix waaruit zijn voorliefde voor jazz, funk, soul of wereldmuziek spreekt. Nadat Mo & Benoeli hun kunsten op Blue Notes Sidetracks Vol. 1 mochten loslaten, kreeg Buscemi afgelopen jaar vrij spel om in de archieven te duiken. Voor deze 13 songs tellende verzamelaar compileerde en mixte hij met een brede kijk op jazz, funkjazz, souljazz, acid jazz, jazzblues en Braziliaanse grooves. De kinderlijke eenvoud van João Donatos Cala Boca Menino werkt op de dansspieren, net als Billumba-Palo Conga van de Puertoricaanse conguero Luis Sabu Martinez. De bigband van altsaxofonist James Moody, met de jonge Art Blakey, geeft Tin Tin Deo een onvervalst latin jazz-karakter; Agua Dulce van The Jazzcrusaders serveert een evenwichtige portie jazz, soul en latin terwijl gitarist Kenny Burrell met Midnight Blue voor een Blue Note-klassieker tekent. Echt funky wordt het via de blazerarrangementen op Horace Silvers Psychedelic Sally en het pompende Shack Up Part 1 van Banbara. Weelderig gearrangeerd is de souljazz van Bobby Humphreys Harlem River Drive. De Braziliaanse Joyce schittert op de scatsong Aldeia De Ogum en is een prima aangever voor Transamazonica van Antonio Adolfo & A Brazuca. Fragiel, sexy en exotisch, zo klinkt You Never Come Closer van Doris terwijl trompettist Erik Truffaz met And de nieuwe generatie Blue Note-artiesten een geluid geeft. Met Chet Bakers Grey December zorgt Buscemi nog snel voor een laatste melancholische penseelstreek en daarmee doet hij de titel van deze verzamelaar alle eer aan. (DF)WereldmuziekSalif KeïtaMoffouUniversal MusicDe in 1949 geboren Malinees Salif Keïta had als afstammeling van een adellijke familie een roemrijke toekomst in het vooruitzicht. Het lot besliste er anders over. Salifou was een albino en volgens het bijgeloof dus een vat vol duivelse krachten. Als kind werd hij lange tijd verborgen gehouden, op school was hij slachtoffer van pesterijen. Boeken en studie boden een uitweg en gaandeweg ontwikkelde de jonge Salif een passie voor de griots, de rondtrekkende poëten en muzikanten. Tijdens het werken op de maïsplantage van zijn vader ontwikkelde hij zijn uit de duizenden herkenbare stem. Op een bepaald moment stond hij voor een verscheurende keuze. Voor zijn familie was het onaanvaardbaar dat een afstammeling zich verlaagde tot de kaste van de griots. Een radicale breuk was de enige oplossing. Keïta trok naar de hoofdstad Bamako, speelde er bij The Rail Band of Bamako en Les Ambassadeurs en verzeilde na een korte tussenstop in New York in de Afro-muziekscene in Parijs. Zijn versie van de Mandingo-blues vond er heel wat afnemers en langzaam groeide hij uit tot een superster van het kaliber van Youssou NDour. Op deze Moffou keert Salif Keïta terug naar zijn akoestische wortels: het album vindt weer aansluiting bij het uitstekende Folon uit 1995. Het Franse songavontuur op Sosie (1997) en het flirten met elektronica op Papa (1999) lijken zich in een ander tijdperk te hebben afgespeeld. De cd is volledig Afrikaans geïnspireerd en opent zachtjes met Yamore, een duet met Cesaria Evora. Bijgestaan door een leger topmuzikanten wentelt Keïta zich in mysterieuze ballads en zacht swingende danssongs met een ongrijpbaar, intrigerend karakter. Dat hij ondanks zijn zware verleden en de niet bepaald rooskleurige vooruitzichten voor het Afrikaanse continent niet tot het legertje fatalisten wil behoren, strekt hem alleen maar tot eer. (DF)PopNeil YoungAre You Passionate?Reprise/WarnerAll I got is a broken heart, and I dont try to hide it when I play my guitar. Zo eindigt Are You Passionate?. Het antwoord op die vraag is dus ja. Al hoef je niet de hele plaat uit te luisteren om daar achter te komen. Het helpt wel, want Youngs composities, dit keer door driekwart van Booker T & the MGs voorzien van een subtiele soultouch, zijn ook nu trage groeiers. Was het twee jaar oude Silver & Gold een verzameling introspectieve folksongs met een opvallende country-inslag, dan bevat Are You Passionate? een veel bredere waaier van stijlen. Booker T. Jones (op keyboards), Donald Duck Dunn (op bass) en Steve Smokey Potts (op drums) laten geen kans onbenut om de singer-songwriter in te dompelen in een bad southern soul. In 1993 had Young Booker T en the MGs al eens meegenomen op tournee, maar nu ze ook welkom waren in zijn studio annex ranch in Californië, was het hun eerste betrachting een vleugje Memphis de studio in Noord-Californië binnen te smokkelen. Crazy Horse-gitarist Frank Poncho Sampedro zorgt met een rock-n-rolltoets, inclusief enkele rake solos, voor tegengif. Op Goin Home is zelfs de volledige line-up van Crazy Horse paraat. Ze laten het bijna negen minuten durende epos met hoekige gitaarlijnen en een vranke ritmesectie Young nog een keer klauwen. Thematisch ligt het nummer in de verhalende traditie van Cortez the Killer en Powderfinger. Young actualiseert Amerikas roemruchte verleden van cowboys, indianen en veldslagen op zijn eigen surrealistische manier en kruidt het tegelijkertijd met een flinke portie hedendaagse maatschappijkritiek. Daarmee vergeleken is Lets Roll, dat geïnspireerd werd door een telefoongesprek van een van de passagiers van het op 11 september in Pennsylvania neergestorte vliegtuig, maar een fletse bedoening. Gelukkig valt Young voor de andere tracks terug op een meer vertrouwd thema: brandende liefde, geconcretiseerd door verlangen en gemis, geloof en hoop. Af en toe, zoals in Two Old Friends, steken er nostalgische gevoelens de kop op en beseft de zanger dat de wereld meer is veranderd dan hijzelf. De nostalgie wordt nog in de hand gewerkt door Youngs treurende falsetto, Dunns droefgeestige baspartijen en Potts scherpzinnige percussie. De gedrevenheid waarmee dat op Are You Passionate? gecommuniceerd wordt, maakt duidelijk dat de passie echt is. (TPe)Bonnie RaittSilver LiningCapitolMomenteel werkt Bonnie Raitt een uitgebreide toernee langs de Amerikaanse podia af. Met de muzikanten die haar ook bijstaan op Silver Lining, haar zestiende langspeler. Het trio in kwestie ritmegitarist George Marinelli, bassist James Hutchinson en drummer Ricky Fataar, in een vorig leven actief bij respectievelijk Bruce Hornsby & the Range, Neville Brothers en Beach Boys staat haar al geruime tijd bij, en dat hoor je op de plaat. Op Silver Lining worden ze bijgestaan door Jon Cleary, een toetsenist uit New Orleans, die ook enkele zangpartijen en twee composities voor zijn rekening neemt. Het feit dat de zangeres deze plaat een hecht groepsalbum noemt, wekt dan ook geen verbazing. Het songmateriaal is overwegend geleend, op het honkey tonknummertje No Getting Over You na. Twee tracks koppelen Raitts eigen schrijftalent aan dat van andere songschrijvers. Back Around schreef ze samen met de Malinese muzikant Habib Koité. Het legt een link tussen West-Afrika en de Mississippidelta. Voor de bluesdeun Gnawing On It zocht Raitt het gezelschap op van een extra slidegitarist. Maar de fraaiste momenten komen aanwaaien wanneer ze haar eigen subtiele slidegitaarspel en haar stemgeluid mag bundelen met andermans composities. Zo is de titeltrack van de hand van David Gray (ze verscheen in die hoedanigheid al op diens White Ladder-cd uit 1999) en het uitgelaten Hear Me Lord komt uit de pen van de Zimbabwaanse Oliver Mtukudzi. Op het melancholische en bijzonder fraai gearrangeerde I Cant Help You Know plakt het label Tommy Sims, Gordon Kennedy en Wayne Kirkpatrick, de liedjesfabriek die Change the World voor Eric Clapton schreef. Typisch zon track die je denkt al eens te hebben gehoord, maar die zich na enkele luisterbeurten louter op eigen verdienste in je hersenpan nestelt. Voor de productie schonk Raitt opnieuw het vertrouwen aan Mitchell Froom en Tchad Blake, die haar in 1998 ook al bij de opname van Fundamental begeleidden. Dit keer trok ze als co-producer echter meermaals het laken naar zich toe. Getuige daarvan vooral de bluesschwung van opener Fools Game en Monkey Business. Negen Grammies, een plaatsje in de Rock and Roll Hall of Fame en een ster op de Hollywood Walk of Fame prijken al op haar palmares. Mocht ook Silver Lining in de prijzen vallen, dan zal ze een heel groot tuinfeest moeten organiseren, want het zijn deels ook haar bandleden en de talrijke gastmuzikanten en -componisten die hier de stemming bepalen. (TPe)LaubFilesharingKitty-Yo/ KonkurrentNa drie jaar release-stilte brengt het Duitse duo Antye Greie-Fuchs en Jotka, samen Laub, zijn derde langspeler op de markt. In de tussentijd zat het tweetal echter niet stil: naast productiewerk voor uiteenlopende artiesten als Vladislav Delay, Kaffe Matthews en Matthias Schaffhäuser, runt Jotka het Berlijnse vormgeverbureau Arme Irre. Ook bracht Greie-Fuchs als AGF onlangs haar solodebuut uit (Head Slash Bauch bij Orthlong Musork). Filesharing is de vrucht van een kentering in het werkproces van het tweetal. Zo vallen op deze plaat elektrische en akoestische instrumenten af waardoor ook drummer Sebastian Vogel (de spil van Kante) afwezig blijft en zwaait de laptop de scepter. Stilistisch lijkt de band volgroeid: op dit album vond Laub met de combinatie van ritmische clicks en de Duitstalige, erg vrouwelijke, zweefzang van Greie-Fuchs haar eigen signatuur. Dat was met de voorgangers anders. Die platen trachtten zich van de dancewortels los te maken, maar neigden soms naar kleffe drum n bass plus stem. De popsongs van Filesharing de titel verwijst overigens naar het werkproces waardoor dit album tot stand kwam, met behulp van een on-linedatabank geven zich niet makkelijk prijs. De voornaamste reden daarvoor is het schijnbaar ontbreken van een klassieke popstructuur. Zo tekent zich haast nergens, vooral bij de eerste luisterbeurten, een duidelijke grens tussen strofes en refrein af. Die initiële flauwheid maakt net de kracht van Filesharing uit: Laub herontdekt zichzelf in nederigheid en in strak ontworpen doch gedetailleerde orkestratie. Dat maakt het derde album van Laub een tikje mistroostig maar wondermooi. Bovendien kan de koper met deze plaat ook zelf aan het filesharen slaan: de cd is ook een cd-rom waar, naast zangteksten en beelden, 140 geluidssamples een schat aan songcombinaties aanreiken. (IS)Samenstelling: Tom EELEN, Dirk FRYNS, Tom PEETERS, Ive STEVENHEYDENS