Opgefriste dertigers

Twee rockklassiekers uit 1973 kregen naar aanleiding van hun dertigste verjaardag zopas een opknapbeurt. Enerzijds verscheen er een nieuwe editie van Pink Floyds The Dark Side Of the Moon. Anderzijds werd ook de soundtrack van David Bowies laatste optreden als Ziggy Stardust met de laatste technische snufjes opgekalefaterd. De twee albums gelden niet voor niets als referentiewerken. Ze maken duidelijk welke richting rockmuziek uitging. De ene luidde het tijdperk van de bombastische supergroepen in. De andere was een inleiding op de haast perfide, maniakale rockstercultus die later ongenadig om zich heen zou grijpen.Na de vorig jaar verschenen dubbele compilatie Echoes wordt nu dus ook de reguliere Pink Floyd-catalogus opgewaardeerd. The Dark Side Of the Moon, oorspronkelijk uitgebracht op 24 maart 1973, verscheen zopas op het Super Audio cd-format (SACD). Het album, dat tot op heden wereldwijd in totaal 30 miljoen keer over de toonbank ging, werd het 5.1 surround sound-formaat aangemeten door Floyd-producer en -engineer James Guthrie. Hij gebruikte de originele analoge banden en remasterde de tracks alvorens ze over te zetten in het SACD-formaat. Deze transformatie komt vooral de dynamiek ten goede. De rinkelende kassa in de intro van Money klonk nooit zo helder. Let op: de luisteraars die ook beschikken over een dvd-speler (of een home theatre) die compatibel is met het nieuwe SACD-format, krijgen een nog betere kwaliteit voorgeschoteld.Het heruitgegeven Ziggy Stardust & The Spiders From Mars betreft niet de studio-opname van de klassieker, maar de liveregistratie van Bowies gedenkwaardige afscheidsconcert als Ziggy Stardust. Naast de herwerkte dubbel-cd kwam er tegelijkertijd een dvd-versie uit. Beide zijn prachtig geïllustreerd en gebruikten dezelfde 5.1 studio surround mixtechniek als hierboven gespecificeerd. In dit geval was Bowie-producer Tony Visconti verantwoordelijk voor de update. Voor de fans is de Bowie-heruitgave alvast veel interessanter dan de nieuwe Floyd-editie. Ze bevat niet alleen een surplus aan informatie, inclusief cd-romgedeelte, maar ook een poster (die makkelijk openvouwt), een fanzine en een herdruk van het concertticket in kwestie. Nog interessanter, omdat ze de tijdsgeest trachten te vatten, zijn de aantekeningen van regisseur D.A. Pennebaker en Tony Visconti. Maar het indrukwekkendst is natuurlijk de muziek zelf. Dat er op die bewuste derde juli van 1973 in het Londense Hammersmith Odeon rock-n-rollgeschiedenis zou geschreven worden, hing niet in de lucht. Bowie verraste iedereen, inclusief zijn eigen Spiders From Mars, op het einde van het concert met de boodschap dat zijn alter ego met pensioen ging. De nieuwe Europese en een Amerikaanse tournee die in het vooruitzicht gesteld waren, vonden dus niet plaats. Het zijn die perplexe momenten van lef en vernuft (van Bowie, die toch zijn toenmalige muzikale bestaanreden ten grave droeg) en ontnuchtering (voor de fans) die het nogal voorspelbare rockwereldje blijvend kleur geven. Na Ziggys afscheidsspeech, die ook hier niet ontbreekt, volgt de meest ter zake doende versie van Rock-n-roll Suicide aller tijden. (TPe)Ziggy Stardust & The Spiders From Mars van David Bowie en The Dark Side Of the Moon van Pink Floyd werden naar aanleiding van hun dertigste verjaardag heruitgegeven door EMI.