Paars-groen slaat Vlaanderen bont en blauw

Indien de techniek het niet laat afweten wordt vandaag in de Kamer eindelijk gestemd over de nieuwe kieswet van premier Verhofstadt. Het is niet enkel de panne van de hagelnieuwe stemmachine die er voor gezorgd heeft dat die hervorming de pers haalt. De nieuwe provinciale kiesomschrijvingen hebben nare gevolgen voor de lokale mandatarissen. Daarnaast is er de toegelaten dubbele kandidaatstelling voor Kamer en Senaat en het feit dat de Vlaamse ministers op lijsten voor de federale kamers opkomen (hoewel ze reeds bij voorbaat verklaren dat ze dat mandaat niet opnemen). Dan is er nog de herinvoering van het systeem van de lijstopvolgers. Een cocktail die garant staat voor heel wat vuurwerk bij de lijstvorming. Dat de partijhoofdkwartieren en de stemkanonnen de agenda meer dan ooit zullen bepalen, is duidelijk. Er is heel wat gemor in de partijen, ook bij die van de meerderheid.Maar er is meer: om de kieshervorming erdoor te halen hebben de Vlaamse meerderheidspartijen zware communautaire toegevingen gedaan: het niet-splitsen van de kieskring Brussel Halle-Vilvoorde, het opgeven van de Vlaamse meerderheid in de Senaat en de toezegging van constitutieve autonomie en meer middelen voor het Brussels Gewest. Op initiatief van de Vlaamse Volksbeweging (VVB), het Halle-Vilvoorde Komitee en het Taal-Aktie-Komitee (T.A.K.) zal daartegen - en tegen de sluipende afbraak van de taalwetgeving - op zondag 29 september in Vilvoorde betoogd worden onder het motto: Paars-groen slaat Vlaanderen bont en blauw. Waalse lijstenProvinciale kieskringen? Behalve dan voor de provincie Vlaams-Brabant waar de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde niet wordt gesplitst. Hier wordt de provinciegrens, de taalgrens en de grens van het Vlaamse gewest flagrant miskend en dit alleen ten nadele van Vlaanderen.Het protest van de beweging is gericht tegen die discriminatie waarbij ongeveer de helft van de eentalig Vlaamse provincie Vlaams-Brabant, voor Kamer, Senaat en Europese verkiezingen nog steeds tot het Waalse en Frans-Brusselse kiesgebied blijven behoren, en dit in een staat die zich federaal noemt. Tot in Kapelle-op-den-Bos, Londerzeel, Galmaarden, Gooik, Opwijk worden de Waalse en Frans-Brusselse lijsten aan de kiezers voorgelegd. In Wallonië worden nergens Vlaamse lijsten aan de kiezers voorgesteld.Alle Vlaamse partijen en ook de Vlaamse regering vinden dat de splitsing van de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde een absolute prioriteit is, die volgens het huidige Vlaams regeerakkoord in de eerste helft van deze legislatuur moest worden gerealiseerd. Het is dan ook onaanvaardbaar dat bij de kieswethervorming een ongrondwettelijke, ingewikkelde en kunstmatige regeling voor Vlaams-Brabant werd uitgewerkt, waarbij het kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde niet wordt gesplitst.De Vlaamse partijen moeten eindelijk eens woord houden in plaats van alle mogelijke en onmogelijke uitvluchten te zoeken om hun onvermogen (of is het onwil?) toe te dekken. De Franstalige eisen worden met het grootste gemak ingewilligd, maar de grondwettelijke indeling van het land in taalgebieden eerbiedigen blijkt onmogelijkWaarom zijn zij bereid zelfs de grondwet te schenden om die Waalse verkiezingen in Vlaanderen mogelijk te maken?Geen paritaire SenaatEen paritaire Senaat betekent een zoveelste grendel op de Vlaamse meerderheid, naast de reeds bestaande alarmbelprocedures, dubbele en tweederde meerderheden, verplichte pariteit in de regering en andere politieke grendels op de Vlaamse meerderheid. Voor paars-groen, onder leiding van Michel en Di Rupo, moeten er in de nieuwe Senaat evenveel Franstalige als Vlaamse senatoren zitten. Met andere woorden: de 4 miljoen Franstaligen krijgen dezelfde politieke vertegenwoordiging als de 6 miljoen Vlamingen. Of anders gezegd: 2 miljoen Vlamingen worden niet meer vertegenwoordigd in de toekomstige Senaat. Beseft men in Vlaanderen de consequentie hiervan? Een paritaire Senaat betekent niet meer of niet minder dan het zomaar eventjes prijsgeven van het equivalent van 12 Vlaamse Kamerzetels. Ook de beloofde versterking van de autonomie van Brussel met nieuwe financiële middelen blijkt nog niet tot de Vlamingen te zijn doorgedrongen.Stop afbraak taalwettenDit element staat los van de nieuwe kieswet. Nochtans richt de betoging van 29 september ook de focus op de stelselmatige en sluipende afbraak van de taalwet door het huidige paars-groene kabinet. Vooral in Brussel. Het dossier van de eentalige toegevoegde rechters en het beruchte taalhoffelijkheidsakkoord (ook wel taalgrofheidsakkoord genoemd) zijn typische voorbeelden. Ook de taaltoestanden in de meeste Brusselse ziekenhuizen, waar de taalwetten gewoon niet toegepast worden, zijn schrijnend. Een elementair recht als verzorging en dienstverlening in eigen taal wordt de Vlaamse burger in zijn hoofdstad niet eens gegarandeerd. De stelselmatige afbouw van de verplichte tweetaligheid in Brussel is voor Vlaanderen onaanvaardbaar. Moeizaam verworven rechten worden door paars-groen te grabbel gegooid. Van communautaire evenwichten is geen sprake meer. Het is gewoon eenrichtingsverkeer. Zo kan het niet langer . Guido MOONS Luc DECONINCK Bart DE VALCK De auteurs zijn respectievelijk voorzitter van het VVB, voorzitter van het Halle-Vilvoorde Komitee en voorzitter van T.A.K.