Advertentie
Advertentie

Paul Luttikhuis, journalist, over IBM en de holocaust

Ook IBM, voor en in de Tweede Wereldoorlog fabrikant van ponskaartenmachines, merkt dat geschiedenis tegenwoordig wordt beoordeeld door aanklagers, en niet meer door historici. (...) IBM zit klem. Nog maar twee jaar geleden stonden de belangrijkste feiten over IBM al in de Washington Jewish Week. Toen bleef het stil. Een Hollerith-machine werd tentoongesteld in het Holocaust Memorial Museum in Washington. Nog steeds bleef het stil. Dat is geen excuus voor de ernstige fouten die het bedrijf heeft gemaakt. Zoals het ook geen excuus is dat een boek als over IBM met hetzelfde gemak geschreven zou kunnen worden over heel veel andere bedrijven, al dan niet met dochterondernemingen in Duitsland. Maar IBM voelt nu dat het perspectief op de oorlogsjaren is veranderd. Historici hebben plaatsgemaakt voor aanklagers. Handige advocaten, inspelend op de emoties van de publieke opinie, vernauwen de werkelijkheid namens de slachtoffers tot zwart en wit. Wie niet goed was, is tegenwoordig meteen heel erg fout. En dient daarvoor te betalen. NRC HandelsbladRobert Senelle, emeritus hoogleraar grondwettelijk recht aan de Universiteit Gent, over de positie van de Vlamingen in BrusselIk stel vast dat verschillende Vlaamse partijen vinden dat de Brusselse Vlamingen dringend aan meer bescherming toe zijn via een gewaarborgde vertegenwoordiging in bepaalde Brusselse instellingen. Ik ben en blijf radicaal gekant tegen die perceptie. Ik ben zelf een Brusselse Vlaming, en ik voel me geenszins als behorend tot een bedreigde diersoort. De oplossing voor het probleem van de Brusselse Vlamingen ligt voor de hand, en Vlaanderen heeft alle benodigde instrumenten nu reeds in handen. Ik schets u de drie pijlers: de verdere uitbouw van de Vlaamse Gemeenschapscommissie, de splitsing van het kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde, en de splitsing van het gerechtelijk arrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde. KnackPim Fortuyn, columnist, over het Nederlandse poldermodelHet poldermodel kraakt in zijn voegen. Ze moesten in het bewonderende buitenland eens weten! Het kon natuurlijk niet uitblijven, na zo veel zelfgenoegzaamheid. Er groeit in dit land een tamelijk brede weerzin tegen dat voortdurende handjeklap, het systematisch marginaliseren van buitenstaanders, en bovenal tegen de volstrekte ondoorzichtigheid van de besluitvorming en de even ondoorzichtige en halfslachtige uitvoering van eenmaal genomen besluiten. Meer in het algemeen is het poldermodel een rem op vernieuwing en initiatieven. Ten slotte is het voor een levendige discussie over alternatieven de dood in de pot, en dat in een aangeharkt en zeer welvarend land dat zich alleen daarom al te pletter verveelt. Elsevier