Paula DHondt,

voormalig Koninklijk Commissaris voor het Migrantenbeleid, over het migrantenstemrechtEr zijn in de voorbije jaren twee cruciale momenten voor dat dossier geweest. In 1997, na de begrafenis van Loubna Benaïssa, was veel mogelijk. Jean-Luc Dehaene had dat begrepen, maar achteraf gezien is hij nog te terughoudend geweest. In mijn partij stonden de mannen met de lange messen klaar. Met een interne raadpleging heeft de toenmalige CVP een eersteklas begrafenis voor dat stemrecht georganiseerd. Ze had niet eens de edelmoedigheid om het idee een kans te geven. Het tweede moment was de vorming van de paars-groene coalitie in 1999. Van Agalev had ik toen minstens verwacht dat ze haar onderhandelingspositie zou hebben gebruikt om het migrantenstemrecht door te drukken. De groenen hebben zich verkocht voor de snel-Belg-wet en de regularisatie. Ik heb mijn woede en ontgoocheling daarover onmiddellijk tegenover Jos Geysels uitgesproken. Ik heb dat de groenen nog altijd niet vergeven. Sindsdien hebben we alleen een tactisch spel met veel windowdressing meegemaakt. KnackArie Elshout,journalist, over Srebrenica en de val van het kabinet-Kok in NederlandDat schuurt - die discrepantie tussen de roep om een politieke bijltjesdag nù en het grote zwijgen over de risicos van de vredesmissie toèn. Wat stoort in de reacties op het NIOD-onderzoek is het gemak waarmee sommigen van oordeel wisselen. Ineens betoogt iedereen dat het uitzenden van Dutchbat een heilloze onderneming was waaraan nooit had mogen worden begonnen. Maar waarom hoorden we die geluiden destijds niet of nauwelijks? Hier wordt weer eens bewezen dat van de diverse soorten kennis de wijsheid achteraf de populairste is. Laat Nederland dan ook niet collectief over Kok en de interventionisten heen vallen vanwege het falen in Srebrenica. Al was het maar om de schijn te vermijden dat we weer allemaal in het verzet zaten na de bevrijding. De VolkskrantMark Eyskens,voormalig minister (CD&V), over 16 jaar regerenIk heb zestien jaar in een regering gezeten en geen enkel jaar gekend zonder zware begrotingsmoeilijkheden. In de jaren 80 was een deficit onvermijdelijk. Maar we zijn er toch in geslaagd door de crisis te ploeteren zonder opstand, zonder algemene stakingen. We hebben de mijnen gesloten, de metaal- en textielsector gesaneerd en nog zoveel meer. Over die periode wordt nu kritisch gesproken, maar het was toch maar allemaal geslaagd. Ik zeg altijd, in België stroomt er nooit bloed, maar zever des te meer. Wij lossen onze confrontatie met onze mond op. Dat is een vorm van beschaving. De Standaard