Advertentie
Advertentie

Pax Americana

Weinig eeuwelingen halen om het simpele feit van hun verjaardag de wereldpers, maar Disney was deze week wel degelijk groot nieuws. Afgelopen woensdag was het precies honderd jaar geleden dat ome Walt geboren werd. Over de precieze locatie van zijn geboorte (en dus zijn echte afkomst) wordt soms nog wat gespeculeerd, maar elke roddel bevestigt alleen maar de populariteit van een figuur. Hij zou misschien zelfs Spaans bloed in de aderen hebben. En inderdaad, de media blijven Disney adoreren als niet minder heilig, maar tegelijk stukken reëler dan Sinterklaas, de man die Amerikaanse appeltjes van oranje in ons midden introduceerde, Californische vitaminebommen vol overdreven vriendelijkheid en levensvreugde. Achter dat gladde masker van kindervriend wist Disney heel handig zijn ware aard als Conquistador verborgen te houden. Disney als toonbeeld van de multinational, of wat men nu een globalist noemt. Ome Walt als de Gestalt van de vrolijke veroveringsdrift, de entertainende entrepreneur die familiegeluk als een virus verspreidt om zijn invloed te verruimen. Ook dat is wat er nu gevierd wordt, en mateloos bewonderd. De kleurrijkste belichaming van het westers imperialisme, Biedermeier op zn best. Zoals er geen aardbewoner meer rondloopt die niet weet wat Coca-Cola is, zo bestaat er ook geen baby of bejaarde meer die niet in contact komt met de Disney-cultuur. Schattig toch.Dat Disney inderdaad een barometer is geworden voor een gelukkig geglobaliseerde wereld, dat bewees CNN door op 12 september continu het trieste nieuws te melden dat zowaar alle Amerikaanse Disney-parken een dag gesloten bleven als reactie op de aanslagen. Van rampspoed gesproken. Eind september suggereerde George Bush nog letterlijk dat Amerikanen de strijd tegen het terrorisme het beste kunnen steunen door hun familie mee naar Disneyland te nemen. En als wederdienst is Disney nu koortsachtig aan het werk gegaan om tegen volgende zomer een nieuwe versie van de mythische slag bij de Alamo verfilmd te krijgen, ter meerdere eer en glorie van hun Texaanse president uiteraard.Dat Walt Disney zich in zijn pioniersperiode opwierp als dé kwaliteitsnorm inzake animatie, dat valt niet te betwisten. In die eerste decennia werd alle winst immers ook systematisch opnieuw geïnvesteerd in het bedrijf. Pas toen in 1941 de eerste staking uitbrak, bleek hoe weinig het personeel mocht mee profiteren van kassuccessen als Sneeuwwitje. Elke bedrijfstak van Disney wordt met dictatoriale veeleisendheid gerund, ook nu nog. Dat Disney tijdens de Tweede Wereldoorlog meer dan 90 procent van zijn productie besteedde aan oorlogspropaganda en militaire opdrachtfilms, dat wordt in de eeuwige lofzangen meestal vergeten. Een verstandig ondernemer weet dat goede relaties met de staat op lange termijn blijven renderen.Inmiddels zijn we een halve eeuw verder en werd elke volwassene de Disney-cultuur met de paplepel meegegeven. Hoeft het dan nog te verbazen dat een president zijn moordende beleid kan motiveren met een simplistisch wij tegen de rest, goed versus kwaad en dat zoiets nog geslikt wordt ook? Wat voor zin heeft een notie als politieke correctheid, als het politieke bewustzijn niet verder reikt dan een gemakzuchtig denken in termen van zwart en wit? We merken het ook aan de regressieve, bijna infantiele reactie van de collectieve Amerikaan op de aanslag. Family entertainment doet het beter dan ooit. Kijk maar naar Harry Potter.Disney is al lang niet meer louter een synoniem voor tekenfilms, hij staat voor een complete levensstijl. Van pretparken en speelgoed tot effectieve woongemeenschappen en beursaandelen. Disney als profeet van de idyllische, veilige voorstad waar geen vuiltje ooit mag binnendringen. Als Disney kan aantonen dat een good clean fun imperium echt kan bestaan, waarom zou er dan als het nu eenmaal moet - ook geen goede, propere oorlog gevoerd kunnen worden? Nu de wereld van 1001 Nacht grotendeels tot gruzelementen is gereduceerd, is alle afleiding meer dan welkom. Een lawine van saccharine staat ons nog te wachten. Hollywood en Washington, één strijd.