Peter Arnett,

voormalig CNN-oorlogsreporter, over CNN en de verslaggeving over de oorlog tegen IrakCNN zal waarschijnlijk niet meer de eerste zijn, en zeker niet de enige. Elf jaar geleden hadden wij een exclusieve video-uplink in de tuin van het Al-Rashidhotel in Bagdad. Nu staan er wel veertig satelliettrucks, waaronder nogal wat Europeanen. En iedereen wil blijven als het echt losbarst. Maar anders dan in 1991 zullen de media de Amerikanen stukken kritischer gaan volgen. Tijdens de eerste Golfoorlog was het lastig om precies te zien wat er gebeurde, en de oorlog in Afghanistan is door het patriottisme van na 11 september 2001 vrijwel kritiekloos gevolgd. Straks in Irak wordt het een heel ander verhaal. Vrij NederlandChristopher Hitchens, columnist bij Vanity Fair, over de Franse president, Jacques Chirac, en IrakWe zijn er ons allemaal van bewust dat Franse bedrijven en de Franse staat immense sommen geld te goed hebben van het exorbitante en monstrueuze regime van Saddam Hoessein. We hopen ook allemaal vurig dat geen enkele Franse politicus privé-giften heeft gekregen van de Iraakse Baath-partij, ook al is het minste dat men kan zeggen dat zulke scrupules aan beide kanten wel heel ongewoon zouden zijn. De toekomstige regering in Bagdad kan van oordeel zijn dat zij niet verantwoordelijk is voor de terugbetaling van Saddams schulden. We zijn geneigd te denken dat de Franse diplomatie, buiten het feit dat ze te huur of te koop is, hoofdzakelijk bezig is om voordeel en prestige te halen uit de moeilijkheden van haar buren en bondgenoten. The Wall Street JournalEen commentaarschrijver, over de vraag naar een verwijzing naar het religieuze in de grondwet van EuropaIs Europa er alleen voor mensen die in God geloven? Het lijkt een wonderlijke vraag voor een duchtig geseculariseerd continent dat de scheiding van kerk en staat probeert hoog te houden, met name tegenover radicale moslimtendensen. Toch is de Conventie die een Europese grondwet moet opstellen serieus bezig met de vraag of dit document het opperwezen moet aanroepen. Conventievoorzitter Giscard dEstaing levert een mooi voorbeeld van het dilemma. Nog onlangs verzette hij zich tegen een Turks lidmaatschap van de Europese Unie met het argument dat de cultuurverschillen te groot zijn. Maar Giscard is ook voormalig president van een land dat het beginsel van laïcité (wereldlijkheid) tot grondslag van de republiek verhief. Er wordt een tweedeling van Europese burgers geïntroduceerd die een bron van tweedracht is. Zij is ook overbodig. Waar het om gaat, zijn de waarden die worden benoemd, zoals gerechtigheid. NRC Handelsblad