Advertentie
Advertentie

Pierre Mertenswww

Pierre Mertens www.targetfound.nl De Antwerpenaar Pierre Mertens zette in een Peruviaanse site een virtuele tentoonstelling op waaraan de grootste hedendaagse kunstenaars ter wereld meedoen. Het virtuele project baart opzien in internetkringen. Mertens maakt de jongste decennia naam als contextueel kunstenaar. Essentieel aan zijn werk is dat het in situ is en dat de toeschouwer zich moet verplaatsen om het te ervaren - men moet er met andere woorden de context ter plaatse bijnemen. Sinds kort exploreert de kunstenaar de mogelijkheden van het internet. Daarvoor blijft u uiteraard beter thuis. Het alomvattende netwerk maakt de context immers zo ruim dat het conceptueel wordt. Vorig jaar bijvoorbeeld nodigde 'Pierre Mertens Real Estate Agents B.V.' met 'for sale' uit voor een virtuele reis rond de wereld via de grote musea op de vastgoedmarkt. Een successtory, zo blijkt uit de website, waarop voorbeelden staan als het S.M.A.K. in Gent en een voormalig casino dat nu dienst doet als Aldi-supermarkt. Libeskinds eigenzinnige gebouw voor het Joods Museum in Berlijn werd gekocht door Mercedes dat er zijn hoofdkwartier in onderbracht en het Guggenheim in Bilbao is nu een van de grootste Europese vestigingen van IKEA. 'Pierre Mertens Real Estate Agents B.V.' heeft duidelijk een speciale band met de internationale kunstwereld en is nu ook sponsor van de eerste grote tentoonstelling voor hedendaagse kunst in Peru. Het project heet 'Ruins for the Future' en als locatie dienen de oude steenbakkerijen in de Arequipa-vallei. Curators zijn Pierre Mertens zelf en de Nederlandse Marjan van Mourik die samenwerken met de leiders van de National Gallery in Lima. Ik twijfel er geen moment aan dat kapitaalkrachtige kunstliefhebbers en -toeristen meteen zullen willen vertrekken. 'Ruins for the Future' kondigt negen installaties aan van stuk voor stuk vooraanstaande kunstenaars. Niet slecht voor een debuterende curator die, trouw aan zijn eigen kunstenaarspraktijk, koos voor werk dat aansluit bij de context van de historische site. De titel verwijst naar de vervallen toestand van de ovens die nog steeds stenen maken voor gebouwen van de toekomst. Jeff Koons gebruikte de ovens om er een gigantische porseleinen poedel in te bakken. Richard Long gebruikte de stenen om er een weg door het landschap mee te trekken. Thomas Hirschhorn verzamelde er materiaal voor een hommage aan Victor Wolfgang von Hagen. Mertens' eerste buitenlandse tentoonstelling als curator is een niet mis te verstane kritiek op recente internationale en politiek geinspireerde kunstevenementen als de Documenta in Kassel of de Biennale van Venetie. Bij hem worden de zaken echter radicaal omgekeerd. In dit geval worden de iconen van de westerse kunst en - heel politiek incorrect - allemaal mannen, naar een niet-westers land gestuurd door westerse curatoren. De recentste Documenta's of Biennales nodigden niet-westerse kunstenaars en curatoren uit voor hun gerenommeerde westerse tentoonstellingen. Mertens' project ziet er net echt uit. Foto's van de nieuwe werken op de historische site worden vergezeld van teksten over de kunstenaars en hun werk. Foto's van prominente curatoren en kunstenaars werden gemaakt tijdens de opening in september. Peruvianen zijn met het vergrootglas te zoeken. Momentopnamen van de eerste internationale bezoekers van het tijdelijke tentoonstellingspark werden gepost op de website, net als de openingsrede van de gerenommeerde (en geengageerde) tentoonstellingsmaakster Catherine David. En toch is het allemaal vals. Dankzij het internet amuseert de vijftigjarige kunstenaar zich als een prettig gestoorde puber. Hij gebruikt zijn vakantiekiekjes en plakt er stukjes beeld in die hij elders heeft uitgeknipt. U had vast ook wel zo een schriftje waarin u prentjes en teksten uit tijdschriften plakte. Dat knip- en plakwerk heet vandaag 'cut and paste' en het plakboek van weleer is nu een website. Zoals in de virtuele kinderwereld meet iedereen zich in de virtuele on-linewereld de rol aan die haar of hem het beste past. In Mertens' geval is dat die van curator en sponsor. We zouden bijna vergeten dat Mertens' enige echte rol die is van de kunstenaar, van de auteur van de website. Die website is het enige tastbare ding waar alles hier om draait, door Mertens zelf uitvoerig verklaard in een 'artists statement' op de site. Dat is het internet. Voor de prijs van een schrift en een potje lijm heb je vandaag een website en voor wie het wat handig aanpakt, is het bereik honderden keren groter. Mertens amuseert zich dezer dagen ongetwijfeld met al de e-mails die hij ontvangt van potentiele bezoekers die meer informatie willen of journalisten die een accreditatie aanvragen. Maar wat denken de kunstenaars er eigenlijk van? Webthema Het zich toe-eigenen van iconen uit de kunstgeschiedenis is niet nieuw. Duchamp en Warhol waren er bedreven in en hoe alledaags de praktijk vandaag is, kunt u zien op volgende sites. www.aftersherrielevine.com In de jaren dertig maakte de Amerikaanse fotograaf Walker Evans een onsterfelijke reeks foto's over de gevolgen van de economische depressie bij de rurale bevolking. Aan het eind van de jaren zeventig kopieert de Amerikaanse kunstenares Sherrie Levine de foto's van Evans als een feministische kritiek op de door mannen gedomineerde kunstgeschiedenis. Aan het eind van de jaren negentig kopieert de Amerikaanse kunstenaar Michael Mandiberg de foto's van Evans en Levine als een hommage aan beide kunstenaars. www.ljudmila.org/~vuk/dx In september 1997 sluit Documenta X de deuren. In de tiende editie, samengesteld door de Franse curatrice Catherine David, speelden de elektronische kunsten een grote rol. Dit was de eerste grote internationale tentoonstelling met aandacht voor het internet. Groot was de verontwaardiging van de prille internetkunstenaars toen bekend werd dat ook de website gesloten zou worden. Gelukkig maakte de Sloveense netartpionier Vuk Cosic een kopie van de website. Een momentopname van een historisch moment in de internet(kunst)geschiedenis. www.nikeground.com Op deze website - een gezamenlijk initiatief van het Oostenrijkse 'Public Netbase' en het Italiaanse '0100101110101101.org' - wordt een project uit de doeken gedaan waarin de schoenenfabrikant Nike enkele belangrijke pleinen wil hernoemen naar zichzelf. Wat te denken van Nikesquare in Los Angeles, Piazzanike in Rome of Nikeplatz in Wenen? Bangelijk echt_ Samenstelling: Pieter VAN BOGAERT