Advertentie
Advertentie

Pionierswerk

Eigenlijk had men bij Netwerk Galerij gehoopt om het jaar 2001 te openen in de gloednieuwe gebouwen die voor het kunstencentrum worden opgetrokken. De werken op de werf geleid door de Aalsterse architect Eugeen Liebaut lopen echter wat vertraging op. De eerste tentoonstelling van het nieuwe jaar wordt daarom nog ondergebracht in de oude vertrouwde lokalen. Het toekomstige gebouw van Centrum Netwerk dat alleen al wat de omvang betreft tot de verbeelding spreekt wordt ondergebracht in de oude Passementerie Van Den Brulle, vlakbij de Dender en ook dicht bij het cultureel centrum van Aalst. Nieuwsgierigen konden deze zomer al een eerste blik werpen op het gebouw: toen werd net voor de aanvang van de verbouwingswerken in de panden een grote groepstentoonstelling gehouden.Bij een nieuw even jaar hoort voor Netwerk Galerij traditiegetrouw ook een handleiding. Die verschijnt in de vorm van een verzorgde publicatie. De handleiding 1998-2000 geeft een overzicht van de kunstenaars met wie in 1998 tot 2000 werd gewerkt. Dat zijn er niet zo heel veel, zon zestal per jaar. Naast de solotentoonstellingen wordt elk jaar ook een groepstentoonstelling gemaakt met een aantal meestal piepjonge beeldende kunstenaars. In de handleiding verschijnt systematisch een reeks teksten over het werk van deze jonge kunstenaars. Die teksten zijn meestal erg interessant: het zijn vaak de eerste ernstig te nemen analyses die over het beginnende werk van een kunstenaar worden gemaakt. Netwerk levert hier met andere woorden pionierswerk.Dat Netwerk Galerij echt risicos durft te nemen in haar programmatie, mag nog maar eens blijken uit de tentoonstelling van Luk Stallaert die er thans te zien is. Stallaert is een negentwintigjarige Brusselaar die een opleiding audiovisuele kunsten genoot aan de kunsthogeschool Sint-Lukas in Brussel. Een echt indrukwekkend curriculum vitae heeft Stallaert nog niet, de tentoonstelling bij Netwerk is pas de derde waarin zijn werk wordt getoond. Stallaerts werk is nog sterk hermetisch. De ideeën die in het hoofd van de kunstenaar rondtollen, hebben nog niet echt vaste vorm gekregen. Enkele basisprincipes zijn toch al te onderscheiden. Zo lijkt Stallaert zich te willen verdiepen in de gelaagdheid van de werkelijkheid en de manier waarop werkelijkheden geconstrueerd zijn. Het medium dat Stallaert hiervoor gebruikt, is nu eens video, dan weer fotografie, of installatiekunst die nog op een sterk conceptuele leest geschoeid is. Het centrale werk op deze tentoonstelling beslaat twee verdiepingen van het gebouw. Het bestaat uit een aantal fotos die door Stallaert op doek werden gespannen en op en door elkaar worden getoond. De fotos verwijzen naar stadsgezichten. Stukken blauwe hemel en markeringen op torengebouwen vallen nog net te onderscheiden in het wat floue waas dat de fotos bedekt. De fotos werden onder de dakramen van de galerie gelegd en verwijzen naar de architectuur van het gebouw. Op de benedenverdieping wordt een werktafel getoond die refereert aan de formaten van de boven getoonde fotos, een spoor van gips en voetafdrukken verbindt beide delen van het werk. Stallaert infiltreert ook geregeld in bedrijven. Hij neemt er een job aan als bediende en gaat dan met de structuren van die instelling aan de slag. Zo liet hij een aantal kunstwerkjes infiltreren in het beursarchief toen hij voor een bankinstelling werkte, of maakte hij een als poëzie te interpreteren overzicht van de olieprijzen tijdens een job in de oliesector.Luk Stallaert tot 17 februari bij Netwerk Galerij, Ridderstraat 28, in Aalst. Open van woensdag tot zaterdag van 14 tot 18u.Saskia Olde WolbersNog zon instelling die niet bang is om nieuw talent te tonen, is Bureau Amsterdam in Nederland. Deze dependant van het Stedelijk Museum wordt sinds enige tijd op een frisse manier geleid door curator Martijn Van Nieuwenhuyzen. Momenteel is bij Bureau Amsterdam een knappe tentoonstelling te zien van de Nederlandse kunstenares Saskia Olde Wolbers, die in Londen werkt. In haar werk verbindt ze literatuur met beeldende kunst. Het meest voor de hand liggende medium daarvoor is de videokunst. Olde Wolbers vertelt in haar abstract ogende videowerk erg meeslepende verhalen. Die zijn meestal gebaseerd op verhalen uit dagbladen of gesprekken die de kunstenares toevallig ter ore komen. Ze handelen vooral over personages die hun gekoesterde droom tot elke prijs willen realiseren. Cosmos is een van de meest tot de verbeelding sprekende werken. Wie plaatsneemt voor het videowerk van Olde Wolbers krijgt een nerveus bewegend en draaiend beeld van een grote ondergrondse parkeergarage te zien. Er is geen mens te bespeuren, ook autos zijn er niet. Je ziet enkel een onwerkelijk, ijzig spooklandschap van pilaren en muren waaraan ijspegels zijn vastgevroren. Terwijl je ogen de camera door het gebouw volgen, vertelt een aangename stem je een verhaal dat zo grappig is dat we het u niet willen onthouden. Een Russische jonge vrouw wil dolgraag een rijke Amerikaan trouwen. Ze schrijft zich in bij een huwelijksbureau en er wordt een afspraak geregeld met een Amerikaanse galerist. De Russische vreest echter dat haar afspraakje ontgoocheld zal zijn als hij verneemt dat ze helemaal niets over kunst weet. Ze besluit dan maar zich uit te geven voor kunstenares en wil haar Amerikaan veroveren met de creatie van een onthutsend beeldhouwwerk. In het bad van de hotelkamer, waar de twee protagonisten elkaar zullen ontmoeten, treft de Russische alle voorbereidingen voor wat een gigantische zeepbellensculptuur moet worden. Jammer genoeg schat ze het zeepbellenavontuur volledig verkeerd in: het hele hotel loopt onder en de ondergrondse parkeergarage vriest helemaal dicht met ijspegels. Wanneer de Amerikaan de garage binnenkomt, rijdt hij zich te pletter op de ijspegels.Het mooie aan het narratieve videowerk van Olde Wolbers bestaat erin dat ze met haar zoetgevooisde stem en meeslepende verhalen de aandacht van de toeschouwer vasthoudt, terwijl die zijn blik laat meeglijden over de camerabeelden. De ensceneringen verwijzen naar bekende en vertrouwde aspecten uit het dagelijkse leven. Anderzijds zijn ze zo abstract en open gefilmd dat een hypnotiserend chill out-effect wordt opgewekt.Mindset, een tentoonstelling van Saskia Olde Wolbers, tot 28 januari bij Stedelijk Museum Bureau Amsterdam, Rozenstraat 59 in Amsterdam. Open van dinsdag tot zondag van 11 tot 17u.Samenstelling: Els ROELANDT