Advertentie
Advertentie

Planetof the Apes

Van Tim BurtonMet Mark Wahlberg, Tim Roth, Helena Bonham-Carter, Kris Kristofferson, David WarnerDe verrassende ontknoping van de originele Planet of the Apes, waarbij Charlton Heston gehuld in een lendendoekje op zijn knieën zakt en de woorden You maniacs! You blew it up! Damn you! Damn you all to hell! ten hemel schreeuwt, is intussen zo bekend geworden dat The Simpsons het mochten parodiëren. De hamvraag van de met veel poeha aangekondige remake was dan ook hoe de makers die gevaarlijke klip zouden omzeilen. Dat slotbeeld botweg herhalen zou door niemand worden geapprecieerd, terwijl het ook niet voor de hand lag met een einde op de proppen te komen dat even tragisch en schokkend zou zijn. De oplossing die de scenaristen van deze nieuwe Planet of the Apes verzonnen, typeert ook de film als geheel: ze brengen een variante op het origineel, met meer details en meer middelen (en geïnspireerd op de oorspronkelijke roman van de Franse schrijver Pierre Boulle uit 1963). Wie meer had verwacht van Tim Burtons donkere fantasie, komt van een kale reis thuis. Planet of the Apes is in de eerste plaats gestroomlijnde, veilige en professionele zomerfun, gekneed en geschaafd naar een formule die bitter weinig plaats laat voor franjes of ongewone verbeelding. Het is dan ook eerder de regel dan de uitzondering dat een regisseur zijn eigenheid verliest als hij aan het hoofd van zon machine komt te staan. Anderzijds had Burton eerder wel al bewezen dat hij die krachttoer voor elkaar kon krijgen. Zijn Batman was ook een blockbuster, maar toch wist hij er onmiskenbaar een Burton-film van te maken. Niet zo bij Planet of the Apes. Veel meer dan de beloofde heruitvinding van Boulles idee over een planeet waar de apen de plak zwaaien en de mensheid behandeld wordt als een minderwaardige diersoort is dit de pretparkversie van het verhaal, een film die vlot zijn ding doet en het oog blijft boeien, maar nog nauwelijks de ambitie heeft om de mensheid een spiegel voor te houden. Het hoofdpersonage, de aardse astronaut die door een magnetische ruimtestorm op de apenplaneet belandt, heeft weinig meer te doen dan de held uit te hangen, de vrijheidsstrijder die het geweld van de apen aanvankelijk passief ondergaat maar uiteindelijk de revolte zal leiden. Geen wonder dat Mark Wahlberg ongeveer even expressief overkomt als het speelgoedfiguurtje dat intussen marketinggewijs in de winkel ligt. Hij treft het bovendien niet bepaald dat hij Tim Roth tegenover zich krijgt als de boosaardige apengeneraal Thade. Verborgen onder de overtuigende make-up van specialist Rick Baker snauwt, gromt en snuift Roth een echt dreigend personage bij elkaar, een geslepen beest dat de indruk geeft dat het de anderen elk moment naar de keel kan vliegen. Thade is dan ook de grote trekpleister van de film, samen met het werk van Burton-oudgedienden Rick Heinrichs (productiedesign), Colleen Atwood (kostuums) en vooral Danny Elfman (muziek). Elfman liet zich voor de score inspireren door de kakofonische klanken waarmee Jerry Goldsmith de originele Planet of the Apes had voorzien, maar geeft er onmiskenbaar zijn eigen toets aan. Jammer dat Burton daar niet in geslaagd is. Professioneel amusement met een nasmaakje van ontgoocheling.A ma soeurVan Catherine BreillatMet Anaïs Reboux, Roxane Mesquida, Libero de Rienzo, Arsinée Khanjian, Romain GoupilDat de ontmaagding bij een jong meisje behalve haar maagdenvlies en eerbaarheid ook een hoop illusies doorprikt, daar hoef je ons niet van te overtuigen. Hormonen leggen mensen de wildste gedachten in het hoofd en de vreemdste woorden in de mond. Voor Catherine Breillat, de schandaalregisseur van onder meer Une vraie jeune fille en Romance, reden genoeg om het mannelijke personage in A ma soeur om te toveren tot een hypocriete, botergeile en slijmerige macho, een cliché Italiaan die je alleen nog in oude Kuifje-albums dacht terug te vinden. Om het portret compleet te maken, zijn de twee zussen (de knappe en de dikke, oftewel de Schone en het Beest) gezegend met een stel ouders die ook op vakantie enkel aan werk en geld denken en totaal geen oog hebben voor hun koters. Jamaar, ik vertel het verhaal vanuit het standpunt van de meisjes, sputtert Breillat tegen, maar je moet al heel lichtgelovig zijn om daar in te trappen. De mannenhaat die A ma soeur uitstraalt, is veel te diep en verzengend om uit het hart van een veertienjarig wicht te komen. Waarschijnlijk denkt Breillat dat ze bezig is met waardevolle en diepzinnige reflecties over de ware natuur van de verhoudingen tussen man en vrouw, maar wie een beetje door de rook heen kan kijken, ziet een bange mevrouw met een groteske zwart-wit-bril op de neus. De poëtische momenten waar ze met haar trage camera op mikt, blijven bovendien al te vaak steken in houterige dialogen en pure pretentie. Je kunt niet anders dan bewondering hebben voor de jonge actrices die Breillats bedenksels in beeld moeten brengen.3000 Miles to Gracelandvan Demian Lichtensteinmet Kurt Russell, Kevin Costner, Courteney Cox, Christian Slater,Kevin PollackVier kerels die vermomd als Elvis een casino overvallen? Waarom niet. Een kind dat samen met zijn moeder niets vermoedende hotelgasten bedriegt en besteelt? Het kan gebeuren. Kevin Costner als slechterik? Laat maar komen. U merkt, veel is er niet nodig om ons in fictie te doen geloven, maar Demian Lichtenstein drijft het wel heel ver in zijn eerste grote commerciële langspeelfilm. Vooraleer de acteurs elkaar op het einde snikkend in de armen vallen, zal hun regisseur ze door de meest ridicule toevalligheden, verhaalwendingen en vondsten hebben gestuurd. Als voormalig videoclip- en relcamespotgenie voelde Lichtenstein zich bovendien verplicht visuele kunststukjes te verzinnen die hoegenaamd niets met het verhaal te maken hebben en het dus ook geen moer bijbrengen. In plaats van de ouderwetse Vegas-stijl waar deze misdaadfilm om vraagt, krijgt hij een rave-outfit aangemeten. We twijfelen er niet aan dat Lichtenstein zijn beste beentje heeft voorgezet en zijn hele trukendoos heeft leeggeschud, maar het enige indrukwekkende aan 3000 Miles to Graceland, zijn de bakkebaarden.Samenstelling: Ruben NOLLETBridget Jones DiaryMet haar twee boeken rond de figuur van Bridget Jones, een Londense dertiger met te veel kilos, te veel zelfbeklag, te veel existentiële problemen en te weinig amoureus succes, veroverde Helen Fielding de harten van vrouwen over de hele wereld. De film doet de populariteit van de romans alle eer aan, en dat komt natuurlijk ook omdat regisseur Sharon Maguire (die hiermee aan haar langspeelfilmdebuut toe is) er een plezierige en luchtige romantische komedie van gemaakt heeft. Met veel dank aan haar scenaristen en aan de mannelijke hoofdrolspelers, Colin Firth en vooral Hugh Grant.AuditionDe Japanse cultfilmer Miike Takashi baseert zich op een verhaal van Ryu Murakami om de ondergeschikte positie van de vrouw in de Japanse samenleving aan te klagen. Of beter: de gevolgen die die ondergeschikte positie kan hebben. Want dat de moderne Japanse vrouw niet meer van plan is om zich zomaar als een object te laten behandelen, mag het hoofdpersonage in extreme mate aan den lijve ondervinden. Bizarre, fascinerende en bij momenten bijna ondraaglijke mix van romantiek, maatschappijkritiek, poëzie en body horror. Takashi is dan ook niet van de minsten.Split Wide OpenOmdat India in aller ijl op de steeds sneller tuffende trein van de vrijemarkteconomie wil springen, is de boel daar grondig aan het ontsporen. Dat heeft regisseur Dev Benegal willen tonen met zijn indrukwekkende parabel Split Wide Open. De titel verwijst naar een (fictief) nieuw televisieprogramma waarin anonieme getuigen vertellen over de onmenselijke details van hun leven. Tegen die achtergrond gaat de zelfverklaarde jonge zakenman KP op zoek naar DeeDee, een straatmeisje met wie hij vriendschap had gesloten maar dat spoorloos verdwenen is. Zijn speurtocht zal hem de ogen openen over de toestand waarin zijn land verkeert. Split Wide Open neemt geen blad voor de mond, maar is niettemin duidelijk gemaakt met veel sympathie voor zijn personages.Jurassic Park IIIEen wanhopig ex-echtpaar doet een beroep op de beroemde paleontoloog Dr. Grant om hun zoon op te sporen, die verdwenen is boven het tweede eiland van Jurassic Park. De echte hoofdfiguren van deze derde (en meest geslaagde) episode uit de blockbusterreeks zijn als vanouds de digitale dinosaurussen. Ze zien er niet alleen steeds vleselijker uit, ze hebben ook nieuw volk bijgekregen (waaronder de pteranodonten en de reusachtige spinosaurus). Maar ook de menselijke hapjes mogen er deze keer zijn. Minder prekerigheid, minder op de kinderen gericht, meer pure spanning en actie, Jurassic Park III is zomercinema à la carte.Kiss of the DragonOp zoek naar een internationale studio die hem de nodige vrijheid zou geven om zijn eigen zin te doen, is de Chinese actie-ster Jet Li bij Luc Bessons gloednieuwe filmfabriekje Europa beland. De vrucht van hun samenwerking, Kiss of the Dragon, is meteen de eerste film die daar van de band rolt. En met succes. Besson, die meeschreef aan het scenario, voelde zich voor één keer niet verplicht een reeks flauwe grappen te verzinnen, waardoor de aandacht volledig kan gaan naar de prestatie van Tchéky Karyo als de psychopatische flik en natuurlijk de verbluffende martial arts-talenten van Jet Li zelf. Alleen spijtig dat regisseur Chris Nahon niet het zelfvertrouwen kan opbrengen om Lis choreografische pareltjes onverknipt op het scherm te zetten.Requiem for a DreamDarren Aronofsky, sinds zijn verbluffende debuut Pi overal bestempeld als een van de grootste en meest originele filmtalenten van de Verenigde Staten, vervult met zijn opvolger de hooggespannen verwachtingen. Meer nog, hij voegt aan zijn unieke stijl een onwaarschijnlijk ontstellend en emotioneel verhaal toe, over vier hoofdpersonages die in een spiraal van verslaving en onvervulde dromen naar de hel gevoerd worden. Requiem for a Dream is de bewerking van de gelijknamige roman van Hubert Selby Jr (die als schrijver overigens ook het ontdekken meer dan waard is).Van 24/9 tot en met 17/12 organiseert het Antwerpse Filmmuseum een cursus Inleiding tot de filmgeschiedenis, die bestaat uit wekelijkse lessen (op maandag) waarin telkens een ander facet van de cinema in de verf wordt gezet. Komen onder meer aan bod: de pioniers, het Duitse expressionisme van de jaren 20, de opkomst van de geluidsfilm, het Italiaanse neorealisme en de Amerikaanse film anno jaren 60 en 70. Elke les wordt bovendien geïllustreerd met een filmvoorstelling. Voor meer informatie: 03/233.85.71 of www.antwerpen.be/cvb. De gewone programmatie van het Antwerpse Filmmuseum concentreert zich intussen op twee grote taboes: homoseksualiteit en drugs. Voor de drugsfilms moet u nog even wachten, maar de heren- en damesliefde komt aan bod in Before Stonewall (zo 2/9), The Celluloid Closet (ma 3/9), en Fucking Åmæl (wo 5/9). Wie toch naar verdovende middelen snakt (of tenminste het idee ervan op een filmscherm), kan naar het Brusselse Filmmuseum, waar op wo 29/8 Terry Gilliams waanzinnige Fear and Loathing in Las Vegas op het menu staat. De laatste vakantiedagen in dat museum worden verder gevuld met onder meer Donnie Brasco (do 30/8) en James and the Giant Peach (vr 31/8). Meer inlichtingen: 02/507.83.70. De laatste loodjes van het Ecran Total-zomerfestival heten dan weer Eureka (bijna vier uur stille Japanse pracht), Jules et Jim of The Virgin Suicides. Meer inlichtingen: 02/512.80.63. Ook de Leuvense Studio-bioscoop maakt zich klaar om het doek te laten vallen over hun zomerprogrammatie. Voor het zover is, kunt u nog naar Passolinis Canterbury Tales, Hitchcocks Rear Window of Mikhalkovs Soleil trompeur. Meer inlichtingen: 016/300.700.