Advertentie
Advertentie

Plop Art

Zo. Jan Hoet is over de schreef gegaan. Maar niemand die het hem durft zeggen. Tenminste niet in eigen land. Over de grens klinkt de kritiek op Over the Edges op zijn zachtst uitgedrukt al iets genuanceerder en in een enkel geval zelfs even liefdevol als streng afkeurend. Last van een voorjaarsdepressie? Ga naar Gent en u wordt op slag vrolijk. Waar ham in marmer verandert, schildpadden rondzeulen met verkeersborden en een politiebureau is omgetoverd tot een boudoir. (Het Parool). Parme-de-parme-de-parm! Dit klinkt haast als een uitnodiging voor het pas geopende Plopsa-land. In Adinkerke zijn we een paar bijenkorven armer en een virtueel televisieland rijker. Meli is niet meer, Plopsa-land lokt nu de kindertjes met een driedimensionele weergave van hun flauwste dromen. Als een heus mediaconcern probeert Studio 100 (tevens de stal van het fantastische duo Samson en Gert) de succesformule van hun tv-pulp om te zetten in een polyester kabouterreservaat. Zoals de Planet Hollywood-ondernemingen systematisch werden ingezegend in aanwezigheid van een reeks filmsterren, zo kwamen ook de regionale reekshoofden uit de entertainmentindustrie afgelopen zaterdag gewillig afgezakt naar Adinkerke om een stelletje nauwelijks afgewerkte attracties enige luister bij zetten. In zuiverste Disney-stijl opende Studio 100 in de winkelstraat van Oostende meteen ook een merchandisingwinkel, kwestie van de naambekendheid nog wat op te drijven. Zelfs minister-president Dewael kon er niet omheen en uitte amechtig zijn trots over zoveel ondernemerschap. En dat dus allemaal op basis van eigen, Vlaamse creaties. Dat de formule en de aanpak een onbescheiden doorslagje zijn van typisch Amerikaanse marketingtrucs kon hem niet deren. Hoed af voor zoveel kabouternijverheid. Parme-de-parme-de-parm!En ook in Gent is het disneyficatieproces dus doorgedrongen tot het hart van de stad. Terwijl in eigen gelederen de meeste journalisten (critici is hier een misplaatste term) zich blijven uitsloven in beleefde lofbetuigen voor Over the Edges, raakte Hans den Hartog Jager van het NRC toch een stuk minder onder de indruk door deze ongegeneerde kunstgreep op het gebied van de city-marketing: Het hart van Gent heeft zichzelf omgebouwd tot een grote façade, een façade waarin de tijd is uitgeschakeld - het lijkt meer dan symbolisch dat geen van de vier klokken op de toren van het Belfort de juiste tijd aangeeft. En het past helemaal bij de sfeer waarin je als bezoeker vakkundig wordt gebracht. (...) Het stadsdeel is langzaam getransformeerd, van een leefgebied waar mensen wonen en werken, in een environment - een verkapt openluchtmuseum van de vijftiende tot en met de zeventiende eeuw. (...) Voor de totale disneyficatie van Gent ontbreekt er alleen nog één ding: behalve het Lam Gods heeft de stad geen attracties. Maar geen zorgen: voor de komende zomer is die leemte ruimschoots gevuld. En dus: komt u binnen, Grootste Bloemenbak ter wereld. En welkom ook, Jan Hoet, met uw Over the Edges. (...) Hoewel veel kunstenaars het geen aantrekkelijke gedachte zullen vinden om in Gent voor Goofy te spelen, is de confrontatie tussen de kunst en vermaak wel een prikkelend vervolg op de recente ontwikkelingen in de beeldende kunst. Ontwikkelingen die Hoet zelf mede in gang heeft gezet - al lijkt hij zich daar, gezien zijn depreciatie van de Bloemenbak, niet direct van bewust.Trammer-de-trammer-de-tram. We hadden het al lang zien aankomen, toen Jan Hoet een paar jaar geleden voor het eerst op bus en tram verscheen als lachende kabouter aan de zijde van Joyce de Troch en Koen Crucke in een campagne tot beter afval sorteren. Uiteraard zal de wauwelende stuntman zijn optreden proberen te motiveren met hogere doelstellingen. Dat hij in de politiek en op die trams opdook, dat was een knieval voor zijn nieuwe museum; dat hij constant VIP-parties en jeugdfuiven organiseert, dat is voor de subsidies; dat hij op de kar springt van Keizer Karel, dat is om zijn kunstenaars kansen te bieden. Dat hij ze selecteerde op basis van een zo hoog mogelijk tuinkaboutergehalte (die cycloop, dat spinnenweb, die schildpadjes, die decorgevel, die vier Romeinen...), dat deed hij opdat ze met de winst misschien wat beter zouden kunnen leven. Van uitstel komt afstel, in naam van de goede zaak (lees: de zakelijke kant) wordt de goede smaak en vooral de intelligentie steeds makkelijker geofferd. Dan nog liever Plopsa-land, waar het winstbejag tenminste niet gemaskeerd wordt door nobeler bedoelingen dan platvloers populisme. Mopper-de-mopper-de-mop? De cultuurfilosoof Jean Baudrillard merkte al jaren geleden op dat Amerika zijn Disneyland nodig had opdat de rest van het land voor zichzelf nog onbewust een relatieve schijn van authenticiteit zou kunnen hooghouden. Inmiddels lezen we in de kranten dat het Tuinkabouter Bevrijdingsfront na jarenlang stilzwijgen weer actief is. We willen deze (vermoedelijk Franse) activisten suggereren om vooral ook Gent en zijn tv-vriendje Jan Hoet niet te vergeten als ze toch in de buurt komen om Plopsa-land te saboteren. En dan liefst rapper-de-rapper-de-rap! Herman ASSELBERGHS Edwin CARELS