Advertentie
Advertentie

Politieke krachtenbundeling ook in Vlaanderen nodig

Vorige vrijdag publiceerden enkele Gentse politicologen hier een bijdrage onder de titel De Vlaamse Volkspartij? Een beetje hypocrisie mag, maar niet overdrijven. Een leuk stukje, maar een aaneenschakeling van clichés, waardoor het wetenschappelijk gehalte ervan zich beperkte tot de titel die de ondertekenaars zichzelf toemeten. Waarom sloegen de jonge politicologen de bal compleet mis? Terwijl in Vlaanderen een veelheid van politieke partijtjes onder mekaar kibbelt, voltrekt zich in het zuiden van ons land sinds medio vorig jaar een diepgaande hertekening van het politieke landschap, met gevolgen die straks ook in politiek Vlaanderen voelbaar zullen zijn. De PSC staat op het punt om van de partijpolitieke kaart te verdwijnen en grotendeels mee op te gaan in de Mouvement Réformateur, waarvoor oud-voorzitter Gérard Deprez met Louis Michel mee de weg bereidde. De Vlaamse politieke partijen zullen straks geconfronteerd worden met twee sterke Waals-Brusselse politieke blokken de PS van Elio di Rupo en de Mouvement Réformateur van Louis Michel die beide incontournable zullen zijn en daarom niet bang hoeven te zijn om bij harde politieke confrontaties verkiezingen uit te lokken. Ecolo kan dan nog sporadisch depannagewerk verrichten.In juli 1999, toen de jongste nationale verkiezingen nog maar net achter de rug waren, schreef professor Luc Huyse al dat we een oplossing moesten zoeken in een hergroepering van de politieke krachten, zodat er twee, hoogstens drie grote blokken zouden ontstaan. Het argument dat politieke verkaveling alleen maar van onderuit kan komen, snijdt dan ook geen hout. Natuurlijk is het een open deur intrappen te stellen dat de kiezer uiteindelijk het laatste woord heeft in het debat over de politieke verkaveling. Zo hoort het immers in een democratie en niemand betwist dat. Maar het is precies de bedoeling om aan de Vlaamse kiezer tegen de volgende verkiezing een nieuw project van een open Vlaamse volkspartij voor te stellen. Dit is de delicate opgave en grote uitdaging waarvoor NCD, VLD en andere vandaag in Vlaanderen staan. Vervolgens zal het aan de Vlaamse kiezer zijn om uit te maken of Vlaanderen in gespreide slagorde en verder verzwakt naar de volgende regeringsvorming gaat. Vanuit éénzelfde optiek zou een krachtenbundeling ter linkerzijde met sp.a en Agalev eveneens bijdragen tot minder versnippering en meer duidelijkheid en Vlaamse slagkracht. Het debat over de politieke herverkaveling gemakshalve rechtstreeks doorschuiven naar de Vlaamse kiezer, is weliswaar goed voor het mentaal en emotioneel comfort van de doorsnee Vlaamse politicus, die daardoor in zijn vertrouwde vakje kan blijven. Maar voor Vlaanderen zou het een zware strategische vergissing zijn.Politici moeten vooruit durven denken, ze moeten leiding durven geven. Maar als de elastiek tussen wat politici denken en wat de mensen denken en voelen al te ver uitgerokken wordt, dan kan het wel eens breken. Dat bewijst wat er vandaag te doen is in Nederland rond de lijst-Fortuyn. Politiek Den Haag voelde zich behaaglijk, maar gleed weg van de doorsnee Nederlander. Luisteren naar wat er leeft bij de bevolking en de zorgen en bekommernissen van de mensen politiek een vertaling geven, is iets heel anders dan slaafs de wisselende opinies van de bevolking achterna lopen. Een open volkspartij moet zich tot doel stellen om de elastiek tussen wat leeft bij de mensen en de politiek zo kort mogelijk te houden en zeker niet te laten afknappen. Jarenlang was het in de gremia van politiek Brussel not done om te spreken over bepaalde politieke problemen. Het argument daarbij was dat men daarmee in de kaart zou spelen van die ene ondemocratische partij. Zo werd het probleem van de veiligheid en straatcriminaliteit vlotjes herleid tot alleen maar een subjectief gevoel van onveiligheid. Harde cijfers mochten zelfs niet opgevraagd, laat staan gebruikt worden in publieke debatten. Zonder het goed te beseffen ging weldenkend politiek Vlaanderen zo voorbij aan wat de doorsnee Vlaming echt dacht en voelde.Een open Vlaamse volkspartij moet zon evolutie kunnen opvangen. Ze mag niet de politieke vertaling en belangenbehartiger zijn van wat leeft in één of andere organisatie of gestructureerde belangengroep, of bij een welbepaald segment van de samenleving. Ze moet vertrekken van de overtuiging dat de mensen in de 21ste eeuw mondig en geëmancipeerd zijn, dat ze niet van bovenuit betutteld willen worden, maar au sérieux genomen willen worden. Wie pleit voor een open volkspartij, vertrekt dus vanuit een fundamenteel geloof en vertrouwen in de mens. Daarom zullen vanuit een open volkspartij de problemen waar de mensen echt mee bezig zijn gemakkelijker gedetecteerd worden om vervolgens een oplossing te krijgen vanuit de eigen waarden en beginselen. Dat heeft niets van doen met hypocrisie maar wel met een fundamenteel democratische besluitvorming. Karel PINXTEN De auteur is volksvertegenwoordiger (NCD)