Advertentie
Advertentie

Pop

Pop Bherman The Other/63 EMI De grootste verrassing aan het Belgische cd-front komt dit najaar uit Oostende - hoe lang is dat niet geleden? - en niet eens van een of andere jonge hond, maar van de 48-jarige 'singer, songwriter and soundscraper' Bherman. Maar eigenlijk doet die benaming nog steeds afbreuk aan wat hij op 'The Other/63' presteert. Deze in eigen beheer opgenomen plaat is zo eclectisch dat je er moeilijk een genre op kan plakken. Er gebeurt constant iets en het duurt even voor je uitgedokterd hebt wat precies. De muziek doet barok aan, de teksten zijn erg surreeel en zitten vol verwijzingen naar films, boeken en filosofen. Sommige composities hebben in beperkte mate raakvlakken met de muziek die Mad Dog Loose midden jaren negentig fabriceerde, maar ze ontberen de rockattitude, gaan dieper en zijn vooral minder opdringerig. De kracht van de plaat speelt immers vooral onderhuids. Met behulp van uitgekiende blazersarrangementen (getekend Bart Maris), die zowel vervreemden als aantrekken, en een stem die inspeelt op je gemoed, schept Bherman een heel eigen wereld, waarin hij gevoelige onderwerpen niet uit de weg gaat. Ook anderen hebben hem nu ontdekt. Dat merk je aan de muzikanten die hem bij de opnames bijstonden. Ze zitten om den brode in de vaste line-up van Dead Man Ray, Hooverphonic en Arno. Na de moeilijk te verkrijgen voorgangers 'The Corridor' (1999) en 'The Row' (2000) mag 'The Other/63', dat gedistribueerd wordt door EMI, de carriere van Bherman definitief lanceren. Ryan Adams Rock N RollLove Is Hell pt. 1 Lost Highway/Universal Met 'Demolition', de vorig jaar verschenen cd vol overschotjes, bleef Ryan Adams onder het niveau dat we sinds zijn verschijning aan het roer van Whiskeytown en de daaropvolgende solocarriere gewend waren. Met 'Rock N Roll' en 'Love Is Hell pt. 1' schudt de zanger ineens twee nieuwe albums uit zijn mouw. Op het eerste gezicht lijkt hij zijn folk- en countryrockroots definitief achter zich te laten om zich te focussen op een strakker, minder gelaagd MOR-rockgeluid. Het moet gezegd: 'This Is It' geeft een spannend antwoord op een pertinente vraag van The Strokes en schiet bijzonder scherp uit de startblokken. Maar Adams kan het niveau niet lang genoeg aanhouden. Zoals de titel al doet vermoeden is deze plaat een hommage aan rockmuziek, maar ze bevat iets te veel echo's naar een iets te recent rockverleden (van U2, Smiths, REM, Nirvana, Oasis). Adams spiegelt zich ook nog steeds aan de jonge Paul Westerberg, wiens parcours met The Replacements hij de man hoorbaar benijdt. Met 'Rock N Roll' heeft Adams zijn versie van de klassieke rockplaat gemaakt. Het origineel is beter, gelukkig brengt 's mans platenfirma tegelijk 'Love Is Hell pt. 1' uit, een eerste van twee cd's die put uit sessies die het label in eerste instantie niet wilde uitbrengen, maar in tegenstelling tot 'Demolition' wel de moeite waard blijken. Er heerst een bizarre logica ten huize van Lost Highway. Hoe kan je anders zo'n gevoelig, subtiel werkstuk over de diepere gronden van de menselijke psyche stof laten vergaren. Ook nu horen we veel echo's (van Nick Drake, de familie Buckley) maar de oprechtheid van de songs, opgenomen met verschillende muzikanten in New York en New Orleans, domineert. 'Love Is Hell pt. 1' is een van de mooiste neerslachtige cd's van het jaar. Dirty Diamonds Diamondtraxx Bang! K.I.M. Miyage Tigersushi/ Bang! De laatste jaren regent het dansbare compilaties die teruggrijpen naar het electrogeluid van de vroege jaren tachtig. Meestal staan die plaatjes nog niet voor de helft gevuld met kwalitatieve nummers, maar zopas verschenen twee modelcompilaties in het retrofuturistische genre die meer dan genietbaar zijn. De eerste is een project van www.d-i-r-t-y.com, een Parijse webstek voor jonge cultuur met accenten op mode en muziek. 'Dirty Diamonds' ademt voluit een trendy flair: uit 35 jaar popmuziek werden 17 nummers geplukt die balanceren op het randje tussen kunst en kitsch. Zo loopt de epische, heerlijk burleske klassieker 'L'amour est bleu' van Claudine Longet over in 'Show me that You're Mine', een snedig dansnummer met een rauwe punkenergie van de jonge Berlijner Mocky (een man uit de entourage van Peaches en Gonzales). Vervolgens steekt deejay Larry Levan Grace Jones' 'Pull up to the Bumper' in een housejasje waarna de geflipte disco van Felix Kubin het overneemt. Een grilliger stramien volgt 'Miyage', een compilatie van het Franse collectief architecten, denkers en muzikanten K.I.M. Hier worden klassiekers ('Jezebel' van Edith Piaf, 'Ov Power' van Psychic TV) en nummers van jonge, veelbelovende muzikanten (de exotica van Asa-Chang en Junray in 'Xylophone', de lo-fi zigeunerdisco van Wevie Stonder in 'Gipsy Chimp') doorsneden met veldopnames van de ruisende wind en met loungy intermezzo's van de hand van K.I.M. zelf. Op 'Miyage' ligt de dansbaarheidsfactor lager dan op 'Dirty Diamonds', maar allebei zijn het feestelijke schijfjes. Jo Lemaire Jo prend la mer Maestro Music Productions Jo Lemaire staat 25 jaar op het podium en levert een dubbel-cd met 23 nummers af die de uitgebreide theatertournee in 2004 voorafgaat. Disc 1 biedt een exotische cocktail van muziekstijlen varierend van rumba, son en salsa tot tango ('Rivaldinho', 'Martinique' of 'Buenos Aires'), waarna Jo op de tonen van 'Bangkok' de oosterse toer opgaat. 'La patience est la cle' heeft Afrikaanse roots, met de musette van 'Beau-fixe' of het funky 'Machine d'enfer' belanden we weer in Europa. Het is duidelijk, getuige ook de hoestekst, dat reizen het hoofdthema van deze cd is. Disc 2 kan bekoren door de nieuwe versies van o.a. 'Je suis venue te dire que je m'en vais', 'La nuit te ressemble' en 'C'est mon bateau', songs die verrassend fris blijven klinken. Becauds 'Nathalie' wordt met liefde behandeld, het arrangement van Frank Debruyne weet een klassieker als 'Stormy Weather' naar de hand van een in het Engels zingende Lemaire te zetten, maar het van Manos Hadjidakis afkomstige 'Les enfants du Piree' mist de originele zeggingskracht. Meer dan 80 minuten laat Lemaire zich kennen als een veelzijdige zangeres, al had het op 'Jo prend la mer' bij momenten best iets dynamischer mogen aan toe gaan. Folk Mairan Mairan Eigen beheer Het ontvoogdingsproces van de Vlaamse folk blijft voor verrassingen zorgen: net als Fluxus, Kadril of Ambrozijn breekt ook Mairan met plezier allerlei grenzen af om tot een nieuwe definitie van het folkidioom te komen. Vlaamse, Franse, Engelse of Italiaanse oude teksten en zelfs Latijnse poezie vinden een onderkomen in twaalf liedjes varierend van weemoedige ballades tot vrolijke dansnummers, avontuurlijk vertolkt door drie zangeressen. De opener 'Willekeurige liefde' krijgt dankzij de mondharmonica van Thierry Crommen een verrassende wending, onder 'Liedeken (van de onstandvastigheid)' schuilt een heuse Bo Diddley-beat en echt genieten wordt het met 'Sur les marches', dat zelfs funky klinkt. De traditionele tekst handelt over een mooi meisje dat zoveel minnaars heeft dat ze bij God niet weet welke tot zich te nemen. Die veelheid aan liefdes zit ook in de muziek. Op de website www.mairan.be staan de verkoopadressen vermeld. Samenstelling: Dirk FRYNS, Tom PEETERS en Ive STEVENHEYDENS