Ring

Het idee dat Hollywood een klassieker uit andere hoeken van de wereld in een Amerikaans stramien tracht te persen, stemt een mens doorgaans niet tot gejubel. Het verleden heeft immers al meer dan eens uitgewezen dat het resultaat muf smaakt, alsof alles wat het origineel zo fris en verrassend maakte, plots zijn versheidsdatum overschreden heeft. Vraag dat maar aan de talloze Franse cineasten die hun werk professioneel verkracht zagen worden (weliswaar tegen een deftige vergoeding), of aan de Nederlander George Sluizer en de Deen Ole Bornedal, die respectievelijk Spoorloos en Nightwatch zelf opnieuw mochten maken en zich die ervaring nog steeds beklagen. Maar het hoeft niet altijd de foute kant op te gaan. Succesfilms uit andere landen zijn immers niet per definitie onverbeterbaar, en als de remakers enige intelligentie aan de dag leggen, kan zon Amerikaanse versie veel meer worden dan puur herkauwen. Neem nu Ring, een horrorverhaal van de Japanse regisseur Hideo Nakata, naar de gelijknamige roman van Kôji Suzuki. Het boek, dat op het einde van de jaren 80 op veel bijval kon rekenen, werd in 1995 al in een tv-film gegoten, maar het was Nakatas verfilming die een enorme hit werd. Ring gaat over een journaliste die de mysterieuze gelijktijdige dood van vier jonge mensen onderzoekt en op het spoor komt van een vreemde stadslegende. Naar het schijnt zou er een vervloekte videocassette de ronde doen, en wie hem ziet, heeft nog precies zeven dagen te leven. Het spoor leidt de journaliste naar het platteland en een gezin met een duister geheim. Nakatas versie werd niet voor niks een hit, want de regisseur vertelde het verhaal met veel gevoel voor sfeer en schudde een paar echt huiveringwekkende scènes uit zijn mouw (met name de finale ontknoping). Maar anderzijds kan je niet ontkennen dat de Japanse Ring op veel andere vlakken te wensen overliet. De vrouwelijke acteurs deden hun best om elkaar qua hysterie te overtreffen, Nakata voerde een flinke portie mystiek op om te verbergen dat zijn plot nogal wat gaten vertoonde, en de regisseur kon het tempo niet hoog genoeg houden om voorgaande gebreken te compenseren. Gore Verbinski en zijn scenarist Ehren Krueger wisten dus wat hen te doen stond toen ze het plan opvatten om een Amerikaanse Ring te maken, en ze hebben zich voorbeeldig van hun taak gekweten. Om te beginnen konden ze een beroep doen op een resem uitstekende acteurs (Watts! Cox!), die de gebeurtenissen ook weer een pak meer geloofwaardigheid en huiver meegeven. De plot is essentieel nog dezelfde, maar Krueger kneedde hem om tot iets wat veel logischer en realistischer klinkt. Het trauma dat de vervloekte videocassette veroorzaakt heeft, is op zich niet langer paranormaal en dus des te tragischer. Uiteindelijk blijkt deze Ring over familie te gaan en over de cyclus van geweld die door de generaties heen doorgegeven wordt, wat het symbool van de ring dan weer verduidelijkt. Krueger en Verbinski hebben trouwens over het algemeen hun best gedaan om het verhaal persoonlijker te maken. De journaliste wordt niet enkel meer bij de zaak betrokken omdat ze nieuwsgierig is naar wat die vier jongelui precies overkomen is, maar ook omdat één van de vier haar eigen nichtje was. Ze vindt haar informatie ook niet meer enkel via flagrante toevalligheden maar omdat ze de tape zelf verder uitpluist. De cassette ziet er op zijn beurt ook heel anders uit, alsof de geesten van Buñuel en Dalì hun medewerking aan de film verleend hebben. Deze Ring staat in tegenstelling tot zijn Japanse voorbeeld veel meer met beide voeten in de werkelijkheid, ondanks de paranormale gebeurtenissen. Dat is absoluut zijn grote troef, maar vreemd genoeg ook zijn zwakheid. Omdat ze de hele achtergrond veel menselijker maakten, moesten ze hetzelfde doen met de slotscène, waardoor die nooit de impact van Hideo Nakatas versie heeft. Van Gore VerbinskiMet Naomi Watts, Martin Henderson, Brian Cox, David Dorfman, Amber Tamblyn, Jane Alexander, Lindsay FrostThe Magdalene SistersIk weet niet wat voor trauma de Schotse acteur-regisseur Peter Mullan overgehouden heeft aan kloosterzusters, maar te oordelen aan The Magdalene Sisters is het niet min geweest. De hele film haalt Mullan ongenadig uit naar de hypocrisie en onmenselijkheid van de katholieke kerk, alsof hij in goed anderhalf uur al zijn gal kwijt wou. Al kan je het hem moeilijk verwijten: The Magdalene Sisters haalt immers een stukje katholieke geschiedenis boven dat bijzonder kwalijk ruikt. Tot halverwege de jaren 90 had je in Ierland de kloosterscholen-wasserettes van de gezusters Magdalena, die zich ontfermden over jonge vrouwen van wie de toekomst er niet echt rooskleurig uitzag. Dat ging van wezen en ongehuwde moeders tot meisjes die zich niet behoorlijk gedroegen. Als je echter weet wat er allemaal als niet behoorlijk werd beschouwd, kom je uit bij een trieste werkelijkheid. Veel Ierse ouders die door hun dochter in een beschamende situatie terecht kwamen - ook al lag de schuld niet bij het meisje maar bij de jongen die haar bezwangerde/verkrachtte/verleidde -, maakten er snel komaf mee door dochterlief naar de Zusters Magdalena te verbannen. Daar werden de meisjes behandeld als dwangarbeidsters, goedkope werkkrachten die niet alleen dag in dag uit kleren moesten wassen en poen scheppen voor de brave Zusters (en de al even brave pastoors en bisschoppen die boven hen stonden), maar ook vernederd en mishandeld werden. Geschat wordt dat in totaal ongeveer 30.000 Ierse meisjes dat droeve lot hebben ondergaan. De katholieke kerk op zijn best dus! Het verbaasde dan ook niemand toen het Vaticaan zwaar protesteerde toen The Magdalene Sisters vorig jaar de Gouden Leeuw won op het filmfestival van Venetië. Zoals alle andere officiële instanties wordt de kerk niet graag herinnerd aan haar blunders en uitspattingen. Mullan duwt ze de kijker vlak in het gezicht. Hij baseerde zich voor zijn film op een Channel 4-documentaire waarin vrouwen getuigden over wat ze in die kloosters hebben meegemaakt, maar veel conclusies knoopt hij er niet aan vast. Mullan is er helemaal niet op uit om te tonen dat geestelijken ook maar mensen zijn en dus even gevoelig voor de verleiding die een machtspositie met zich meebrengt. Het enige wat hem interesseert, is de gruwel zelf en de koude gevoelloosheid die erachter schuilt. The Magdalene Sisters volgt drie jonge vrouwen - Margaret, Bernadette en Rose -, die ongeveer tegelijk in zon Magdalena-klooster terecht komen. Margaret werd er naartoe gestuurd omdat ze verkracht werd door haar neef, Bernadette omdat ze wat te veel naar de jongens lonkte en Rose omdat ze ongehuwd een kind ter wereld had gebracht. Wanneer ze bij Moeder Overste Zuster Bridget worden geleid (huiveringwekkend vertolkt door Geraldine McEwan), zit die haar geld te tellen. Zegt genoeg over de boodschap die Mullan wil meegeven, me dunkt. Wat volgt is een opsomming van de ontberingen en vernederingen die de meisjes moeten ondergaan: van een verbod op spreken tijdens het werk en naakt gekeurd worden door twee giechelende zusters tot seks met de priester. Mullan brengt het allemaal bijzonder scherp en zonder franjes in beeld, en je kan niet anders dan zwaar onder de indruk komen van wat hij vertelt. Maar omdat hij zijn afkeer er zo vingerdik bovenop legt, wordt The Magdalene Sisters nooit meer dan een bitter portret. Van Peter MullanMet Nora-Jane Noone, Anne-Marie Duff, Dorothy Duffy, Eileen Walsh, Geraldine McEwan, Eithne McGuinness, Frances HealyEl BolaAan het begin van de jaren 90 was de Madrileen Achero Mañas nog vooral actief als acteur, maar de jongste tijd voelt hij zich blijkbaar meer op zijn gemak achter de camera. Aanvankelijk enkel via korte films, maar drie jaar terug maakte hij zijn langspeeldebuut met El bola. De film kaapte op slag de meeste Goyas - zeg maar de Spaanse oscars - van dat jaar weg, en nu komt hij eindelijk ook in onze zalen. El Bola is het verhaal van een wat eenzame jongen, Pablo, die lijdt onder een gespannen situatie die sinds de dood van zijn broer (verkeersongeval) bij hem thuis heerst. Als hij niet in zijn eentje zit te mijmeren, volgt hij zijn vrienden naar de spoorweg, waar ze een gedurfd spelletje spelen voor de wielen van aanstormende locomotieven. De bijnaam El Bola (Het Balletje) dankt hij aan het feit dat hij constant met een dikke kogellagerbal zit te spelen, maar regisseur Mañas gebruikt het vooral als symbool voor zijn gesloten persoonlijkheid. De hele film is trouwens opgezet als een grote symbolische strijd tussen twee werelden. Op een dag verschijnt namelijk een nieuwe leerling in de klas, Alfredo, en Pablo raakt gefascineerd door diens ongedwongenheid. Blijkt dat Alfredo uit een gezin komt dat compleet tegenovergesteld is aan Pablos situatie. Geen ogenschijnlijk nette burgers (Alfredos pa heeft een tatoeage-salon) maar wel vol liefde, begrip, tederheid en humor. Als stilaan duidelijk wordt dat Pablo een donker geheim heeft, komen die twee werelden frontaal in botsing. El Bola kan rekenen op uitstekende vertolkingen van al zijn acteurs (zeker ook de jonge hoofdrolspeler Juan José Ballesta) en op een doordachte regie, maar Mañas offert veel te gemakkelijk zijn verhaal op aan het taboe dat hij per se wil aankaarten. Bovendien heeft hij ook geen idee waar hij naartoe wil, want hij breekt zijn betoog af op het moment dat hij antwoorden moet geven. Goeie halve film.Van Achero MañasMet Juan José Ballesta, Pablo Galàn, Alberto Jiménez, Manuel Moròn, Ana Wagener, Nieve de Medina, Gloria MuñozIn de Brusselse Styx-bioscoop loopt een retrospectieve rond de Aziatische cinema. Deze week komen daar Zhang Yimous Shanghai Triad en de Japanse smul-erotiek Tampopo op het scherm. Meer info: 02/512 21 02. *** Op di 11/2 stelt Film-Plateau in Gent Carol Reeds spionageklassieker The Third Man nog eens voor, ingeleid door de Nederlandse professor Bert Hogenkamp. Meer info: 09/264.38.72 of www.film-plateau.rug.ac.be. In het Brusselse Filmmuseum staat februari onder meer in het teken van de jonge Amerikaanse cinema (of The Next Wave, zoals zij het noemen). Daar vinden we onder meer Spike Jonze (Being John Malkovich op wo 5/2), Bryan Singer (The Usual Suspects op vr 7/2), Darren Aronofsky (Pi op zo 9/2) en Harmony Korine (Gummo op ma 10/2). Meer info: 02/507.83.70 of www.filmarchief.be. In het Antwerpse Filmmuseum vullen ze februari dan weer met de Russische cineast Andrei Tarkovski (omdat Steven Soderberghs remake van Solaris binnenkort in de zalen komt, waarschijnlijk). Op do 6/2 kunt u bijvoorbeeld gaan kijken naar De stoomwals en de viool en De moordenaars, met een inleiding door Marc Bekaert. Meer info: 03/233.85.71 of www.antwerpen.be/cultuur/cvb. De Cineclub Film Forest in Vorst kiest op di 11/2 dan weer voor De toverfluit van Ingmar Bergman, ook voorafgegaan door een lezing. Meer info: 02/340.95.80 of http://tenweyngaert.vgc.be.