Robert Byrd,

Amerikaans senator voor de Democraten, over het parlement en de oorlog tegen het terrorismeHoe gaan we deze oorlog winnen? Wat kost dat? Wat zijn onze doelstellingen? Welke criteria hanteren we om te spreken van een overwinning? Hoe lang zullen we in Afghanistan blijven? Gaan we nog elders ook naar toe? Het Congres heeft een grondwettelijke verantwoordelijkheid om zijn rol te spelen bij beleidsbeslissingen over oorlogskwesties. Maar in deze oorlog tegen het terrorisme moet het Congres zowat alle beslissingen die ermee te maken hebben, vernemen via de media. De ene dag horen we dat Amerikaanse militaire adviseurs naar de Filipijnen trekken, de andere dag lezen we dat er wel eens militairen naar Georgië zouden kunnen gaan. De volgende dag sturen we raadgevers naar Jemen. Is het dan verwonderlijk dat Congresleden zich beginnen afvragen of de overheid het Congres met opzet in het ongewisse laat, of dat ze belangrijke beleidsbeslissingen neemt op automatische piloot, zonder de tijd te nemen voor overweging of consultatie? Geen van beide scenarios stelt gerust. The New York TimesDe uitbater van het koffiehuis van het Palestijnse vluchtelingenkamp Amari, over de Israëlische acties tegen de PalestijnenHet is zo simpel. De Israëliers willen leven, en wij willen leven. Laat Israël zich terugtrekken uit de bezette gebieden en we hebben allebei vrede. Maar in plaats daarvan sluiten ze ons op in onze steden. Stel, je hebt een kat en die stop je heel lang in een kleine ruimte. Vervolgens ga je die ruimte binnen. Wat denk je dat die kat doet? Inderdaad, die grijpt je en probeert je ogen uit te krabben. Wij zijn die kat. NRC HandelsbladPhilippe Remarque, columnist, over corruptieschandalen in DuitslandIn hun vindingrijkheid en klein-menselijke slechtheid lijken de protagonisten soms weggelopen uit een verhaal van Elsschot of Gogol. Bijvoorbeeld de CDU-penningmeester in Hessen die testamenten van dankbare joden verzon om zwarte bedrijfsdonaties te verhullen, het bedrijf dat 2700 niet bestaande boorsystemen wist te verkopen en natuurlijk de ex-kanselier die omwille van zijn erewoord nog steeds niet wil zeggen wie hem in het geheim miljoenen gaf. Duitsland is al met al een stuk corrupter dan de bewonderaars van Pruisische tucht zouden verwachten. In het Rijnlandse kapitalisme zijn niet alleen de bedrijven onderling nauw verstrengeld, maar ook de belangen van politiek en bedrijfsleven. Het is een cultuur van geven en nemen, waarbij financiering en risicos, als het even kan, worden afgewenteld op de gemeenschap. De Volkskrant