Rouwbandjes in het vliegtuig

Herman de Croo kan in zekere zin als een politiek luchtvaartdeskundige beschouwd worden. Bijna acht jaar diende hij als minister van Verkeerswezen, later was hij voorzitter van een Europees Comité van Wijzen dat de Europese luchtvaartsector moest doorlichten. De Croo houdt ook van vliegen. Er is nauwelijks een Sabena-piloot die niet even na het opstijgen het hoofd van de bekende habitué de cockpit in de deuropening zag opdoemen.Bijna acht jaar lang was le patron als minister voor Verkeerswezen dan ook bevoegd voor Sabena. Hij trad op als een strenge vader. Toen hij de eerste keer de neus in Zaventem liet zien, vond hij een veredelde parastatale. Piloten waren eigenlijk staatsambtenaren, bestuurders politiek benoemd en het bedrijf een deel van de staatspolitiek. Sabena was de staat, een zaak van prestige. Of er winst of verlies werd gemaakt, was niet zo belangrijk. Sabena had al meerdere malen kapitaal verloren, maar niemand maalde daarom. Soms werd zwaar gelobbyd voor een zitje in de raad van bestuur binnen Sabena omdat zo gratis kon worden gevlogen.Eind 1981 begon De Croo zijn bezem door het zieke bedrijf te halen. Sabena had dezelfde kosten als iedere andere luchtvaartmaatschappij, maar de kostprijzen voor personeel en van de passagiers per mijl swingden de pan uit. De arme Belgische belastingbetaler moest onder het zitvlak van elke passagier duizend frank schuiven om hem te laten vliegen. Dat kon niet.Het plan-De Croo trad in werking met veel gedruis. De Croo au poteau, scandeerden anti-De Croo betogers een poos later. Omdat hij 3.000 werknemers hun biezen had laten pakken, omdat hij een serieuze hoeveelheid uit hun loonzakje had gesluisd. Bovendien lanceerde hij een gargantueske herstructurering en privatisering. De vakbond steigerde tevergeefs. Ik ben weliswaar een sociaal-democraat, maar het moest. De beste verdieners verloren tot 17 procent loon per maand. Dat is jaarlijks een maandloon, klaagden de piloten toen ik hen ontmoette in de cockpit. Mijn antwoord: Jullie hebben twaalf maanden overgehouden.Tot twee jaar na zijn ministerschap droeg het vliegtuigpersoneel een rouwband als ze wisten dat de flamboyante passagier aan boord was. De Croo: Op een dag zat ik naast een Japanner, die mij vroeg of er in België misschien een lid van de koninklijke familie gestorven was. Ik antwoordde hem dat ze die rouwbandjes aanhadden omdat ik aan boord was. Die Japanner heeft de rest van de vlucht zijn mond niet meer opengedaan.