Roy Denman, oud-vertegenwoordiger van de Europese Commissie in Washing

ton, over de Britse premier Tony Blair.De slaafse Britse steun voor Amerika doet enkele vervelende vragen rijzen over de toekomst. Veronderstel eens dat Irak betrokken blijkt in de verspreiding van miltvuur, en de VS daar militair tegen gaan optreden. Meneer Blair heeft zich zo ver geëngageerd als apostel van Amerika dat hij moeilijk zijn steun kan intrekken. De meeste van zijn Europese partners zullen hem niet volgen. En wat met de steun in Groot-Brittannië? Het wordt een lange, harde oorlog. Er zullen Britse troepen bij betrokken worden. Naarmate de winter voortschrijdt, zal het aantal gesneuvelden stijgen, zonder dat er sprake is van afgetekende overwinningen. Bovendien zijn internationale terroristische acties tegen de Britten niet uit te sluiten. Dat betekent toenemende onvrede. Het volk zal bovenal beginnen morren, zeggende dat het echte probleem van de Britten de lamentabele toestand van de openbare diensten is, overbevolkte, onderbezette ziekenhuizen, lange wachtlijsten, slecht onderwijs, en treinen die niet op tijd rijden. Bijna niemand is tegen Britse deelname aan de Europese steun voor de VS. Maar de roep zal steeds luider klinken dat Tony Blair meer tijd zou moeten steken in de problemen van de man in de straat en minder in dikdoenerij rond de wereld, verkleed als President van het Universum. International Herald Tribune Etienne Vermeersch, filosoof, over de houding van de Arabische wereld tegenover de Vernigde Staten.Het is niet allemaal de schuld van de Amerikanen, hé. In het begin van de twintigste eeuw, en ook na de Tweede Wereldoorlog, leefde in de Arabische landen heel wat hoop op een welvarende toekomst, maar de experimenten met het socialisme mislukten, en daarom had men een zondebok nodig. Die zondebok is Amerika. Tegelijkertijd zoekt men een oplossing voor de sociale en economische problemen, en die menen velen in de islam te vinden. De eigenlijke oorzaak van de hele toestand is natuurlijk de enorme bevolkingsexplosie die die landen meegemaakt hebben. In Algerije woonden rond 1900 ongeveer een miljoen mensen. Nu zijn dat er 32 miljoen. Maar als Algerije vijf tot tien miljoen inwoners had, was het een rijk land. Hetzelfde geldt voor Marokko, Egypte, Nigeria, Iran, Irak en noem maar op. In potentie zijn die allemaal rijk: veel van die landen hebben enorme petroleumvoorraden. Japan voerde in 1947 al een drastische geboortebeperkingspolitiek in. Als de Arabische landen dat ook gedaan hadden, hadden ze nu geen problemen. Maar dat hebben ze dus niét gedaan, want Arabieren willen veel kinderen, onder meer om hun mannelijkheid te bewijzen. Ja, ik druk het een beetje naïef uit, maar bij velen lééft dat nog. De islam heeft nooit iets gedaan om dat tegen te houden. Integendeel: op de internationale bevolkingsconferenties van de Verenigde Naties zijn het steeds het Vaticaan en de islamitische landen die zich verzetten tegen een efficiënte geboortebeperking. P-Magazine