Advertentie
Advertentie

Saad Salman,

Iraakse cineast in ballingschap in Parijs, over het regime van Saddam HoesseinDe Iraakse bevolking wordt in het gareel gehouden door drie apparaten. Eerst zijn er de milities, waar elke jongen vanaf 14 jaar verplicht lid van wordt. Die milities zijn dan weer omkaderd door de Fedajien van Saddam, die elke poging tot desertie verijdelen. En ten derde wordt elk gezin en elke wijk gecontroleerd door het wijkcomité van de Baath-partij. In elke stad zijn er een duizendtal Fedajien die terreur zaaien. De bevolking wordt gegijzeld. Weet u wat men al twintig jaar doet met diegenen die ook maar de minste kritiek hebben op Saddam Hoessein? Men snijdt hun tong af. En dan hoor ik in Europa zeggen: zie je wel, de Irakezen spreken Saddam niet tegen. Maar men ziet niet dat ze geen tong meer hebben. Le SoirBert Anciaux,voormalige Vlaamse minister van Cultuur (Spirit), over WalloniëNa de staatshervorming van Sint-Michiel in 1992 ben ik gaan beseffen dat het niet klopt om vanuit Vlaanderen voortdurend te stampen naar een zwakkere partner. Bij de Lambermont-onderhandelingen had ik dat ook. We moeten daar eerlijk in zijn: het Franstalige onderwijs had dat geld dringend nodig. Ik heb de Waalse kinderen nooit willen gijzelen in ruil voor wat meer bevoegdheden. Ik weiger dan ook die herfinanciering te beschouwen als een diefstal van Vlaams geld. De MorgenFrancis Fukuyama,politieke econoom, over het moderniseringsproces in de wereldIk denk dat Irak een beetje irrelevant is. Noch Arabische nationalisten noch het islamitische fundamentalisme of eender welk van de alternatieven in dat deel van de wereld bieden een ernstig te nemen weg naar modernisering. Als de vraag luidt Is dit een fundamentele botsing tussen twee even valabele beschavingen in die zin dat beide even beloftevol zijn en dat ze binnen 50 jaar volop met elkaar in concurrentie zullen zijn, dan denk ik dat het antwoord redelijk simpel is: het is een ongelijke strijd. The IndependentTim Parks,Engelse schrijver, over de kinderboekenrageDe meeste mensen houden er tegenwoordig helemaal geen diep geloof op na waar ze zich aan kunnen vastklampen, maar ze willen leven alsof dat wel zo is. En dat is precies waar kinderboeken over gaan. Ik vind het hartverscheurend wanneer ik een volwassene in de trein een Harry Potter uit zijn tas zie halen. Knap werk, hoor, maar er moet toch een manier zijn om aanstekelijke boeken te schrijven die iets meer willen aangaan? NRC Handelsblad