Advertentie
Advertentie

Sad?: charmant droevig

Vlaanderen kent een aantal gezelschappen, zoals Tristero, De Parade en Het Bordes, die om uiteenlopende redenen geen subsidies krijgen van de Vlaamse Gemeenschap. Toch zetten ze met de regelmaat van de klok aardige producties neer. Hun voorstellingen vallen op door hun evidente low-budgetkarakter en korte speelperiode. Dat is ook het geval voor Sad? van het gezelschap Het Bordes, dat vorige woensdag voor het eerst werd opgevoerd.Zoals de titel doet vermoeden, kent het stuk een redelijk droevige en pessimistische verhaallijn. Het script is samengesteld uit verschillende teksten van hoog literair niveau en valt in drie grote stukken uiteen, die op het toneel met groot kwaliteitsverschil worden gebracht.Het eerste wordt verhaald door alle drie de acteurs en confronteert je met het droevige lot van de kunstenaar. Door middel van een dialoog tussen de artiest en twee vrouwen schotelen ze een prototype van de misnoegde en miskende schilder voor. In die confrontatie wordt het publiek bestookt met slogans over kunst en kennis: er valt niets te kennen, laat staan te zeggen. Enkel het kunstwerk kan ons iets bijbrengen. Het is een verhaal dat menige kunstfilosoof al opdiste en ons dus, behalve een aantal rake cynische passages, niets nieuws bijbrengt. Maar deze weinig inspirerende theorieën worden gebracht door drie opzettelijk stuntelende acteurs. Dat zorgt niet alleen voor een relativerende benadering van de tekst, maar ook voor komische situaties, die na enige tijd zelfs een zekere tragiek vertonen. Het samengaan van zogenaamde hoge en lage kunst werkt hier erg goed. Dat speelse benaderen van zware teksten is trouwens een belangrijk kenmerk van Het Bordes.Na een kort en weinig ter zake doend intermezzo (waarin we te horen krijgen dat de voorstelling is afgelopen), volgt dan het tweede deel. Het is een monoloog, waarin actrice Carine Peeters haperend begint maar gaandeweg voor een aardig stukje toneelwerk zorgt. Ze brengt in een soort tuttige stream of consciousness het relaas van een vrouw die haar jeugd in een concentratiekamp doorbracht en nadien zowel met haar man als haar zoon erg veel ellende kende. De confrontatie van gevoelens wordt door de nonchalante stijl van de actrice bij wijlen verrijkend weergegeven.Het derde deel van de voorstelling wordt afgewerkt met een tweede monoloog. Hilde Wils vertelt ons, aan de hand van commentaar bij denkbeeldige videofragmenten, het weerom trieste leven van haar personage. In tegenstelling tot Carine Peeters begint ze aardig, maar het gaat bergaf naarmate de tijd vordert. Als je theater brengt waar de tekst erg veel aandacht naar zich toe trekt, is verstaanbaarheid cruciaal, en dat was met Wils niet het geval.Dit mindere derde deel overschaduwt de eerste twee, en dat is jammer. Het Bordes toont immers dat theater genoeg heeft aan een acteur en een personage om te kunnen overtuigen en te beklijven. Door dergelijke eenvoudig gemaakte voorstellingen bij te wonen, besef je dat het zogenaamde kwalitatieve theater niet enkel bij de door de Vlaamse overheid erkende en gesubsidieerde gezelschappen te beleven valt. Overheidsgeld blijkt dus in essentie nodig om producties echt af te werken, om kunstenaars de nodige financiële ruimte te geven waardoor ze hun artistieke talenten kunnen ontwikkelen. SVaSad? speelt nog deze avond, morgen en volgende zaterdag en zondag om 22u.30 in De Markten in Brussel. Inlichtingen en reservatie: 02/512.34.25.