Advertentie
Advertentie

Sadiq al-Azm,

emeritus hoogleraar filosofie aan de universiteiten van Beiroet en Damascus, over 11 septemberDe gevolgen worden overdreven. Er zijn zeker drie andere gebeurtenissen geweest die een vergelijkbare schok hebben teweeggebracht en die campagnes van het Westen tegen de islamitische wereld op gang hebben gebracht. In 1972 was de moordaanslag op het Israëlische team bij de Olympische Spelen in München; het tweede was de islamitische revolutie in Iran, die in het westen een hysterische reactie uitlokte. Men werd bevangen door de angst dat de islam alles zou verslinden. En dan de fatwa, het doodvonnis tegen Salman Rushdie. Wij zijn ongevoelig geworden voor deze golven van hysterie die vanuit het westen op ons afkomen. De relaties zullen nog lang moeizaam blijven. Totdat wij echt onder ogen zien dat de islamitische wereld in verval is, en dat wij iets moeten doen. NRC HandelsbladHans Kamps, columnist, over reorganisaties in de bankwereldDe consument is de grote afwezige. Volgens Onno Ruding, bestuurder van Citibank, is er wereldwijd een overschot aan financiële dienstverlening. Maar nationaal gedragen ze zich als monopolisten. Voor de klant valt er weinig te kiezen. Het is voor hem lastig om over te stappen van de ene naar de andere bank. Hij kan zijn rekeningnummers niet meenemen, zijn hypotheek moeilijk openbreken en zijn verzekeringen niet oversluiten. Eens gekozen, blijft gekozen. Daar komt nog bij dat de banken eensgezind zijn in hun streven naar kostenreductie door het afstoten van personeel en het sluiten of samenvoegen van kantoren. Zij zijn bezig met een rat race, met het laagste kosten- en serviceniveau als hoogste doel. Maar de banken rekenen buiten de waard. Rekeninghouders willen citroenen voor citroenen. Het Financieele DagbladHans Ree, columnist, over links conservatismeEr bestaat ook een links conservatisme dat voortkomt uit een gezond wantrouwen. De mens is in staat tot veel goeds en veel kwaads, maar omdat het kwaad makkelijker is en spectaculair, springt dat het meest in het oog. De linkse conservatief kent de edelman te paard die de boer met de zweep in het gezicht striemde als die niet diep genoeg boog, de ondernemer die vroeger vond dat een goede arbeider op zijn vijftigste versleten was en de politicus die nu constateert dat ze in Azië tenminste nog weten wat werken is. Om die deugnieten te temmen, heeft hij ze gekneveld in de touwen van de verzorgingsstaat. Inktzwart is zijn mensbeeld zeker niet, maar het optimisme van de extreme liberaal die denkt dat alles goed komt als de markt maar zijn werk kan doen, is hem vreemd. NRC Handelsblad