Serenade aan de natuur

Grandaddy AB, BrusselDinsdag 2 december 2003 Driemaal is scheepsrecht, ook voor Grandaddy. Toen de vijf muzikanten uit Modesto (Californie) eind juni hun tenten opsloegen in Werchter, lag het nieuwe album 'Sumday' pas in de winkel en was het nog even wennen aan de traditionelere aanpak van de band. De lo-fi slacker rock uit de beginperiode had na de meer bevlogen en experimentele voorganger 'The Sophtware Slump' plaatsgeruimd voor het klassiekere liedjeswerk. Toen het gezelschap eind augustus op Pukkelpop de marquee mocht afsluiten, bleken de vakkundig geprepareerde, zij het iets trager inwerkende composities hun weg naar de fans gevonden te hebben. Eergisteren wuifde Grandaddy het Belgische concertpubliek uit met een mooi concert in een uitverkochte AB. Een dat soms verrassend subtiel was voor wie het verleden van de groep kent, maar op andere momenten in al zijn onnozelheid als vanouds rockte. De set bestond voor de helft uit nummers van het nieuwe album. Tijdens 'The Group Who Couldn't Say', een song over een groep steenrijke vertegenwoordigers die de perfectie van een dag op de buiten gewonnen hadden met een spelletje, viel voor het eerst op hoezeer de videoprojecties het ideele terug-naar-de-natuur-motto van de muzikanten weerspiegelden. Knabbelende eekhoorntjes, sneeuwwitte poedels, mensen die verkleed zijn in levensgrote insecten met bizarre tentakels en mensen in maatpak met paardenkoppen passeerden de revue en vormden de visuele pendant van de naief-charmante, vaak lichtjes absurde muziek. 'El Caminos In the West' werd aangekondigd als een van de vrolijkste nummers op 'Sumday' en je zag een meisje touwtje springen. Het speelse en aanstekelijke motiefje van 'A.M. 180' zette de zaal aan het dromen. In 'Laughing Stock', een andere parel van een melodie uit de doorbraakplaat 'Under the Western Freeway', schilderde de toetsenist Tim Dryden zinnenprikkelende laagjes elektronica naast de zalvende, melancholische stem van Jason Lytle. Ook de samenzang op 'The Go in the Go-For-It' ontroerde. Het nieuwe 'Stray Dog and the Chocolate Shake' was dan weer net iets te veel gimmick. Maar met een gedreven versie van 'Now It's On' werd daarna een van de hoogtepunten van de avond (en de nieuwe cd) ingezet. De band had nog een bedankje klaar voor de jongens van The Electric Soft Parade, die het voorprogramma verzorgden en op hun best herinneringen opriepen aan de instant popmelodieen van The Posies. Grandaddy rondde af met hun grootste hit 'Cristal Lake' en een uitgesponnen 'Lost On Yer Merry Way', waarin het rug(zak)aanzicht van een groep natuurtrekkers het einde van de show symboliseerde. Na 'Fare Thee Not Well Mutineer', dat enkel op het videoscherm te volgen was, verscheen Grandaddy opnieuw op het podium voor de enige bis, een ingetogen versie van 'He's Simple, He's Dumb, He's the Pilot'. Lytle onderbrak het nummer om het samen met de rest van de tournee op te dragen aan de onlangs overleden singer-songwriter Elliott Smith. Deze slotsong zette, vergezeld van een vlucht vogels die de einder tegemoetsnelde, een gepast orgelpunt op een avond vol ongekunsteld naturalisme. Tom PEETERS